Mukblog

In this light and on this evening

Na de ietwat bevreemdende ervaring in Brussel wilde ik de Editors heel graag nog een keer zien in een kleinere en knussere omgeving en wat is daarvoor beter geschikt dan 013 in Tilburg. De zondag na het concert ging ik direct op zoek naar kaartjes op Marktplaats, maar toen dat niet zo snel lukte, zette ik mijn eigen advertentie erop. Vrij snel daarna kreeg ik een mailtje van ene Ursula en haar vriend die zich in de datum van het concert hadden vergist en niet naar 013 konden. En ze wilden hun kaartjes voor de normale prijs verkopen (wat tegenwoordig eerder uitzondering dan regel lijkt te zijn). Aangezien ze uit Almere kwamen, spraken we op maandag af onder Utrecht.

Toevallig had ik vlak daarvoor gemaild met Emiel, die ik ken van BDC en die ook altijd naar Lowlands gaat. Hij was ook naar de Pixies geweest, maar kwam er net als ik te laat achter dat de vvk voor de Editors al was begonnen. Hij wilde dus dolgraag mee. En zo ging ik woensdag voor de tweede keer in één week (en voor de zevende keer in totaal) weer naar de Editors. Gelukkig was het ditmaal een stuk relaxter. We waren ruim op tijd in 013 om een uitstekende plaats te kunnen bemachtigen op zo'n 15 meter van het podium. En aangezien de zaal van 013 trapsgewijs oploopt, hadden we een uitstekend zicht. Bovendien waren we ook op tijd voor de Maccabees, wat een erg leuk bandje is.

Hoewel het concert in grote lijnen hetzelfde was als in Brussel, was het toch veel en veel leuker in een kleine zaal waar je gewoon kan dansen en springen! Hoewel het geluid van m'n cameraatje problematisch blijft, heb ik een vrij goede opname kunnen maken van het rustige openingsnummer:

Doordat de belichting verder nogal problematisch was met veel rood, blauw en paars, zijn de meeste foto's niet echt gelukt, maar gelukkig zaten er ook een paar goeie bij (klik erop voor een grotere versie):

Bricks and mortar

Na alle concerten togen Peet en ik op zaterdag 7 november eindelijk naar Brussel om een van onze favoriete bands, Editors, te gaan aanschouwen. In Nederland zouden ze drie concerten geven in kleinere zalen (Melkweg, 013 en Oosterpoort) maar die waren helaas al uitverkocht voordat wij wisten dat de verkoop was begonnen en dus zag we ons genoodzaakt ons heil bij onze zuiderburen te zoeken. Gelukkig was het vrij eenvoudig om kaarten te bemachtigen voor hun optreden in Vorst Nationaal. Deze zaal bleek in een buitenwijk in het zuiden van Brussel te liggen en een zeer ongezellige betonnen kolos te zijn.

Nadat we relatief eenvoudig een parkeerplaats hadden gevonden (de zaal ligt midden in een woonwijk zonder fatsoenlijke parkeerruimte), kostte het eerst nogal wat moeite om onze jassen kwijt te raken in de garderobe (de eerste leek vol te zijn en de medewerker negeerde verder iedereen die zijn jas kwijt wilde). Verder moesten we allebei hoognodig naar de wc maar diverse delen van het gebouw waren met hekken en linten afgezet. Voor de deuren naar de zaal stond een rij mensen, wat ons ook nogal bevreemdde aangezien het voorprogramma, de Maccabees, net was begonnen, maar blijkbaar mocht niemand de zaal meer in. We konden echter wel via een complex en donker gangen- en trappenstelsel omhoog klimmen, zodat we toch nog in de zaal geraakten. Maar in plaats van de aanvankelijke Vorst Nationaal Club (een deel van de grote zaal) bleek men de hele zaal voor de Editors te hebben gebruikt, zodat we opeens terechtkwamen op de bovenste van 2 ringen in wat bijna leek op een halfrond stadion. Ondertussen waren we nog steeds niet naar het toilet geweest (dat zich dan weer helemaal beneden in de kelder bleek te bevinden). Op weg naar het toilet ontdekte ik echter dat er nog vrij veel plek was op de eerste ring (waarvan de "normale" toegangsdeuren dus gesloten waren). Wij zakten dus snel een verdieping af en hadden van opzij toch nog vrij goed zich op het podium.

In afwachting van de Editors hielden diverse suppoosten/bewakers iedereen nauwlettend in de gaten en toen het concert begon werd iedereen naar zijn plaats gestuurd. Je mocht dus niet in de gangpaden staan swingen en omdat iedereen netjes bleef zitten, waren we genoodzaakt het concert zittend door te brengen, wat ons beiden nogal zwaar viel, vooral op de swingender nummers. Het concert zelf was gelukkig heel goed met een prachtig decor van led-lampjes, hoewel een deel aan ons oog werd onttrokken. Bovendien hingen er ook nog twee schermen naast het podium, zodat we dubbel goed zicht hadden.

Ze speelden een groot aantal nummers van hun nieuwe cd (die in tegenstelling tot de eerste twee veel synthesizers bevat), maar ook de beste nummers van hun vorige albums. Als afsluiter speelden ze een knallende versie van Papillon met heuse vuurzuilen (zie mijn onderstaande clipje). Ondanks de vreemde entourage was het een erg goed concert, maar ik kreeg toch steeds meer zin om ze nog een keer te gaan zien, in een kleinere zaal waar ik gewoon kon dansen. Dit wordt dus vervolgd...

Veerle

Tussen al mijn concerten door zijn Erik en ik vorige week woensdag op kraambezoek geweest bij Floortje en David in Utrecht, die op 23 augustus zijn verblijd met een prachtige dochter, met de al even prachtige naam Veerle. Floortje is de dochter van onze (tennis)vriendin Geryke die we ondertussen ook al weer heel wat jaren kennen en volgens mij zijn we zelfs op haar eindexamenfeestje geweest... Tja, dochters worden opeens ook moeder, en moeders oma (hoewel Geryke dat volgens mij liever niet hoort ;-)

Als cadeau heeft Erik een hele reeks foto's gemaakt waarvan ze de mooiste mogen uitkiezen voor een vergroting. En aangezien onze wederzijdse vrienden Ruud en Alison er ook waren, moesten die natuurlijk ook op de foto, wat in het geval van Ruud altijd garant staat voor hilarische opnamen (zie album).

Natuurlijk wilde ik zelf ook met Veerle op de foto. Hoewel ik zelf nooit kinderen heb gewild, vind ik baby's gewoonlijk erg lief en schattig, vooral die kleine handjes, voetjes en oortjes. Veerle had ondertussen wel honger gekregen van het vele poseren en begon steeds harder aan m'n vinger te zuigen totdat ze merkte dat er toch echt niets uitkwam... (Klik op de foto's voor het volledige album met grotere versies.)

Piepende oren... (3)

Het derde concert deze week was dat van White Lies in Paradiso. Helaas was ik net de dagen ervoor behoorlijk grieperig geworden, dus ik was niet helemaal in optimale concertstemming, maar ik had White Lies al een keer laten lopen in de Melkweg, dus ik wilde ze per se zien. En Paradiso is natuurlijk een heel speciale locatie. In plaats van onder de Arena besloot ik daarom om de hoek te parkeren, duurder, maar wel zo makkelijk en de reis verliep vlekkeloos.

Net als bij de Sisters op Mercy eerder dit jaar zaten we op de tweede rij van het eerste balkon (ik had liever vooraan gezeten, maar helaas waren we daarvoor net te laat). Maar ook van hieruit hadden we uitstekend zicht, hoewel ik de keyboardspeler links op het podium (zie het onderstaande filmpje) eigenlijk had gemist (wel gehoord, niet gezien). Het concert was erg leuk, hoewel ik bij nader inzien eigenlijk liever in de zaal had gestaan, maar aangezien we het voorprogramma ook nog moesten doorstaan, was zitten toch ook niet zo erg. Ze speelden (uiteraard) hun hele (en enige album) met als leuke aanvulling de cover Heaven van de Talking Heads.

Mijn foto's zijn redelijk gelukt en de beeldkwaliteit van de filmpjes is ook best aardig, maar het geluid is helaas ontzettend overstuurd, waardoor de muziek nauwelijks hoorbaar is. Misschien omdat ik toch te dicht bij en op dezelfde hoogte van de boxen stond? Ik hoop dat het de volgende keer wel beter is anders vrees ik dat ik toch een beetje een miskoop heb gedaan :-(

Hierbij 2 foto's (klik voor een grotere versie) en een YouTube-filmpje. Let op: rond sec. 45 zie je me net linksboven in beeld staan swingen, in een hempje, want ik had het warm gekregen ;-)

Piepende oren... (2)

Na de Pixies was het vrijdag de beurt aan Green Day in Ahoy. Het is dat Petra mij had mee gevraagd want anders was ik waarschijnlijk nooit gegaan, maar het was een heerlijk concert. Ik was helaas wat aan de late kant om Petra en Desiree in Geldermalsen op te pikken, waardoor we wel op tijd in Rotterdam aankwamen, maar het ruim een half uur duurde voordat we eindelijk onder Zuidplein konden parkeren. Daardoor vielen we zo'n beetje tijdens het eerste nummer in het concert. Maar het was vanaf het begin af aan genieten. Het decor was zeer indrukwekkend (prachtige achtergrondprojecties en -filmpjes, vuurwerk, lichtshow) en de zanger, Billie Joe Armstrong, deed zijn uiterste best het publiek bij het optreden te betrekken door bv. een jongetje op het podium te halen, een nummer door een vrouw uit het publiek te laten zingen (vrij tekstvast, maar wel enorm vals), met een water- en toiletrollenpistool op het publiek te schieten, "blikjes" (met naar later bleek t-shirts) het publiek in te schieten en tijdens King for a Day ook nog eens zelf een rondje door de zaal te maken.

Doordat we zo laat waren stonden we eerst halverwege de zaal aan de zijkant, maar aangezien de tribune achterin vrijwel leeg was, besloten we naar achteren te gaan, waar we een uitstekend uitzicht op het podium en de deinende massa hadden. En bovendien meer dan genoeg ruimte om te swingen en te springen. Naast veel nummers van hun nieuwste cd 21st Century Breakdown (die is steeds meer ga waarderen), speelden ze ook veel bekende nummers, zoals Boulevard of Broken Dreams, When I come around, Welcome to paradise, Basket Case en Holiday. (De volledige setlist staat hier.)

Ik heb trouwens pas geleden een nieuwe kleine Sony-camera gekocht, de CyberShot T900, die ik gemakkelijk naar binnen kan smokkelen bij concerten en die ook filmpjes kan maken. Dit was het eerste concert waarbij ik deze camera heb uitgetest. Aangezien ik nogal ver van het podium stond en de camera maar 4x zoom heeft, zijn de foto's dus nogal van afstand, maar er zaten wel een paar goede tussen. De geluidskwaliteit is wat minder, maar de beeldkwaliteit van de filmpjes is best aardig. Ik heb ook nog een filmpje van Boulevard of Broken Dreams gemaakt.

Hieronder ook nog twee foto's van het concert (klik erop voor een iets grotere versie). Voor nóg drie foto's klik je hier, hier of hier...

Piepende oren... (1)

Deze week was waarschijnlijk niet zo goed voor mijn oren, maar wel voor mijn gemoedstoestand, want ik heb maar liefst drie concerten bezocht.

Het begon dinsdag met de Pixies in de HMH. Op deze tour spelen ze integraal hun beste album, Doolittle, dat 20 jaar geleden is uitgebracht. We (Paul, Bart, Petra en ik) stonden vrij vooraan, dus flink meeblèren en springen op enkele van hun beste nummmers, zoals Monkey gone to heaven, Debaser, Wave of mutilation, Hey, Here comes your man en Gouge away. In de toegift speelden ze ook nog Gigantic, dus ik miste eigenlijk alleen Where is my mind? ;-)

Hoewel ik de Pixies een paar jaar geleden op Lowlands had gezien, was dit toch ook wel weer leuk. Het nieuwtje was er dus wel af, maar het was erg goed, leuk en nostalgisch (het publiek was dan gemiddeld ook wel 35+ volgens mij). We stonden echter recht onder de enorme boxen die rechts van het podium hingen, dus tegen de tijd dat de toegiften begonnen, piepten mijn oren behoorlijk...

Verlost + tennisklassiekers

Bij nader inzien had m'n val nog veel ergere gevolgen kunnen hebben en ik mag eigenlijk nog van geluk spreken dat het bij m'n bovenkaak en -tanden is gebleven. Na bijna 6 weken afzien werd vandaag de beugel/spalk uit m'n bovenkaak verwijderd en dat voelde als een hele bevrijding. M'n voortanden rechts zijn nog wel dood, maar dat gaat de tandarts hopelijk binnen enkele weken verhelpen. Voorlopig mag ik nog steeds niet echt bijten met m'n voortanden, maar kauwen met m'n kiezen gaat alweer aardig gelukkig (en door m'n "vloeibare" dieet zijn de 2 kilo's van de Portugese vakantie er ook alweer af, dus dat is weer een geluk bij een ongeluk ;-)

Gisteren waren we trouwens met een groot aantal vrijwilligers van de tennisclub naar de Afas Tennisclassics, het veteranentoernooi dat jaarlijks wordt georganiseerd door Paul Haarhuis en Jacco Eltingh. De dag begon met een exhitition tussen de twee gastheren en Richard Krajicek met Mansour Bahrami. Altijd erg leuk om te zien hoe virtuoos en schijnbaar achteloos de heren nog kunnen tennissen. Het lijkt allemaal makkelijk maar het is veel moeilijker dan het eruitziet. En het is in elk geval ook zeer onderhoudend.

Na afloop werd omgeroepen dat je op de foto kon met Krajicek en aangezien hij nog op m'n lijstje ontbrak, spoedde ik me naar de Afas-stand, waar ik me in de rij kon aansluiten. Ik drukte m'n camera in de handen van Fred en wachtte tot een van de drie camerameisjes een foto van me had gemaakt. Helaas bleek achteraf dat geen van drieën een foto had gemaakt en aangezien de foto van Fred ook niet echt was gelukt (ik had m'n ogen half dicht) baalde ik enorm. Gelukkig kwam voorzitter Lex net aangelopen toen ik weifelend achter Richard aanliep, en hij heeft toch nog een redelijik geslaagde foto gemaakt (hoewel ik er zelf niet al te flatteus op sta, maar goed....):

Daarna volgde de wedstrijd om de 3e en 4e plaats tussen Ivanisevic en Pioline, die echter nogal saai was en vrij eenvoudig door Pioline werd gewonnen. Tot slot volgde de finale tussen Paul Haarhuis en Tomas Enqvist. De eerste set ging met 6-4 (dacht ik) naar Haarhuis, waarna Enqvist de tweede set met enige moeite in de tiebreak wist te winnen. Helaas speelde daarna de vermoeidheid Paul te parten en verloor hij de champions-tiebreak :-(.

Desondanks was het een zeer gezellige dag!

... en einde?

Woensdagavond had ik vroege tafeldienst en daarna ging ik naar de herenenkel 3 kijken. Later raakte ik met Josca aan de praat en ze bleek een heel aardige Amerikaanse jongen te hebben meegenomen die tijdelijk naast haar woont en in Druten werkt bij een architectenbureau dat ook jachten ontwerpt (hij doet de jachten ;)). Altijd leuk om je Engels wat te oefenen en ik heb erg leuk met hem gebabbeld.

Tegen het einde van de avond zaten we nog met een klein groepje af te zakken en na de boel te hebben afgesloten, fietste ik over de gebruikelijke weg terug, langs het zwembad richting de manege. Ze zijn daar momenteel aan het werk en de verlichting doet het niet. En hoewel ik weet dat er een paaltje staat, heb ik dat blijkbaar niet kunnen omzeilen en ben ik keihard gevallen. Het was zelfs zo erg dat ik een blackout heb gehad en me niet echt meer kan herinneren wat er is gebeurd. Ik was gelukkig wel zo "bij" dat ik Erik uit bed heb gebeld. Hij is me komen halen en heeft de dokter gebeld. Vervolgens hebben we een taxi naar het Radboud-ziekenhuis genomen.

Enkele van mijn tanden rechtsvoor stonden behoorlijk scheef. Die heeft de kaakchirurg meteen weer min of meer rechtgezet, hoewel ze niet meer staan zoals eerst :-( Hij heeft er een soort beugel ingezet om de boel bij elkaar te houden, maar de ijzerdraadjes erin steken nogal uit dus dat is vrij pijnlijk. Na wat onderzoekjes brachten ze me naar een afdeling waar ik de rest van de donderdag heb doorgebracht. Na wat röntgenfoto's en een echo van een rare dikke bloeduitstorting op m'n schaambeen, mocht ik gelukkig naar huis.

Afgezien van wat blauwe plekken, is dus alleen m'n gezicht flink gehavend. De rechterkant is dik en blauw en doet nogal pijn. En in m'n mond voelt het allemaal ook niet zo fijn aan. Ik moet die beugel waarschijnlijk zo'n 5-6 weken inhouden en moet voorlopig vloeibaar voedsel eten (ach ik kan toch niet eten nu). Het toernooi is hierdoor voor mij wel ten einde, want ik durf me in deze toestand niet op de club te vertonen ;-), hoewel ik hoop dat ik zondag weer zo toonbaar ben dat ik de HE3-finale kan komen kijken.

En ook mijn sportieve plannen voor de rest van de maand vallen in duigen. Komende week zou ik een toernooi in Beneden-Leeuwen spelen en de zondag erop een hardloopwedstrijd van 5 km lopen (ook in Leeuwen). Nou ja, vooralsnog ben ik blij dat het al met al eigenlijk nog wel meevalt. Het had natuurlijk veel erger kunnen zijn....

Toernooi: begin...

Ik zal de week maar chronologisch behandelen... Zondag moest ik dus eerst de finale in Dukenburg spelen. Ondanks de goede wedstrijd van zaterdag en het heerlijke weer kon ik niet door de zachte slagen van mijn tegenstandster heen komen. Ik probeerde van alles, maar het lukte niet. Ik verloor dus smadelijk met 6-1, 6-2 :-(

Ondertussen was zondag ons eigen toernooi begonnen met eveneens schitterend weer. Zoals altijd begon de week redelijk vrij hectisch, met wedstrijdverschuivingen, afmedlingen en uitlopende wedstrijden (maandag kwamen Wim en Kees pas om half 2 de baan af), maar het weer werkte gelukkig goed mee.

Dinsdag moest ik zelf in de mix met Wim spelen. Hij was dus maandag pas om half 2 klaar (wel gewonnen in een zwarte driesetter) en moest dinsdag eerst nog dubbelen, maar ik had hem gezegd dat ie zich maar volledig op de dubbel moest storten omdat ik ons in de GD6 weinig kans gaf. Dat pakte echter anders uit. Na wat opstartproblemen ging het steeds beter. Wim stond erg goed te spelen en ik kwam er ook steeds beter in. Na een spannende strijd wonnen wij uiteindelijk de tie-break. Daarna ging het iets gemakkelijker en wonnen we de tweede set met 6-2. Het was lang geleden dat ik zo lekker had getennist en ik keek al uit naar de volgende wedstrijd in onze poule, ook al stond die op zaterdagochtend om 10 uur gepland. Maar dat liep helaas anders...

Tennis

Hoewel ik met dit mooie weer zoveel mogelijk probeer te wielrennen en probeer m'n tijd op de 5 km hardlopen te verbeteren, staan deze weken vooral weer in het teken van tennis. Gisteren en vandaag moest ik tennissen bij Dukenburg Smash. Na een overdonderende 6-1 6-1 zege gisteren, ging het vandaag wat moeizamer. De tegenstandster was vrij stevig gebouwd en dat kwam duidelijk tot uiting in haar slagkracht. Hoewel ik de eerste set vrij goed mee kon komen, verloor ik die met 6-3. Daarna raakte zij denk ik haar concentratie wat kwijt en sloeg ze veel van haar harde ballen keihard uit, versloeg ze zich op mijn zachte service en maakte ze ook nog eens redelijk wat dubbele en andere fouten, zodat ik de tweede set met 6-2 won. De derde set ging het vrij gelijk op, maar die heb ik in 6-4 gewonnen. Dus sta ik morgen in de finale.

Ondertussen waren vandaag ook de voorbereidingen voor ons eigen open toernooi, het Oliveira Open, begonnen. Morgen is de eerste wedstrijddag. We zitten vrij vol, hoewel we helaas slehts zes 3-spelers hebben. De weersvoorspellingen zijn de komende week volgens mij redelijk gunstig, dus het belooft weer een mooie en fijne week te worden. (Later meer...)