Mukblog

Literair amusement

Toevallig ben ik de afgelopen maand 2x naar een literair getinte theatervoorstelling geweest, maar terwijl de ene heel erg leuk en onderhoudend was, viel de andere bar tegen en was dat duidelijk een geval van een idee dat leuker was dan de uitvoering.

Begin januari zag ik de voorstelling Tot zoens van Jan Mulder, Bart Chabot en Remco Campert. Ik had Chabot al twee keer eerder gezien, één keer met Jules Deelder en Herman Brood en dat was erg onderhoudend, en daarna nog een keer alleen met Jules Deelder, maar dat was zo tenenkrommend slecht dat ik bijna in de pauze was weggegaan.

De combinatie met Mulder en Campert was echter zeer geslaagd. De show begint met een 1-2-tje tussen Jan en Bart omdat Remco zogenaamd te laat is. Ze vertellen enkele anekdotes, waarbij Jan zijn chagrijnigheid wijt aan de akelige muziek uit zijn jeugd en Bart vertelt hoe hij zijn vrouw wil verrassen met een chocolade-afgietsel van zijn erectie. Na een ode aan hun overleden vriend Martin Bril verschijnt Campert die op zeer droogkomische toon een aantal verhalen voorleest met als rode draad zijn perikelen rond de aanschaf van een Italiaans designtafeltje.

In nogal schril contrast met deze vermakelijke avond stond de Muziliteraire Revue van Herman Koch en Michiel Romeijn (beiden van Jiskefet) met de schrijvers P.F. Thomèse en Christine Otten, begeleid door twee muzikanten, die ik gisteren heb gezien. Helaas wist hun combinatie van voorgelezen verhalen, gedichten, filmpjes en liedjes op de een of andere manier niet echt te boeien, hoewel er toch wel vermakelijke en verrassende onderdelen inzaten, zoals enkele gedichten van Oboema vanuit een Zuid-Amerikaanse jungle, gedichten van Romeijn opgedragen aan Pete Doherty en Joost Zwagerman, een soort spoken-word performance van Otten over een vriendje en fastfood in Amerika, en de wel heel erg verrassende afsluiting van het nummer Mutter van Rammstein (hoewel de uitvoering daarvan helaas ook tegenviel).

Van Tot zoens heb ik een groot aantal goed gelukte foto's gemaakt waarvan ik er een paar in een albumpje heb gezet (let ook op de prachtige achtergrondfoto's van Anton Corbijn).

Jurk!

Hoewel ik de eerste 2 seizoenen heb gemist, ben ik een groot fan van Draadstaal sinds ik ze heb ontdekt. Dus toen ik las dat Jeroen en Dennis een theatershow gingen doen onder de naam Jurk!, ging ik direct op zoek naar kaarten. Aangezien bij het Posttheater in Arnhem de kaartverkoop pas een maand van tevoren begint, waren daar nog kaarten verkrijgbaar, en wel voor de allereerste try-out van hun programma Avondjurk.

Samen met Miranda ging ik dus afgelopen donderdag voor het eerst naar het Posttheater. Qua afmetingen en indeling lijkt de zaal heel erg op het plaatselijke Drutense Agoratheater: klein maar fijn. We waren aan de late kant, maar er waren nog 2 stoelen achter elkaar op rij 3 en 4, dus we zaten toch erg goed.

De voorstelling bestond grotendeels uit liedjes en hoewel ik daar normaal nooit zo'n fan van ben, spraken de meeste me toch erg aan, waarschijnlijk ook door de herkenbare thematiek van eind-dertigers en de liefde in al zijn facetten. Tussen de liedjes door was er gelukkig ook voldoende ruimte voor hun vertrouwde humor, soms als henzelf en soms als typetjes (maar GEEN Draadstaal-bekenden).

Na afloop dronken we nog een drankje in de foyer en we waren blijkbaar niet de enigen die met hen op de foto wilden. Dus na rustig op m'n beurt te hebben gewacht, kon ik ook Jeroen en Dennis aan m'n fotoveroveringen toevoegen! Naast de onderstaande foto zie je hier nog een iets serieuzere.

The Full Monty

Eergisteren ben ik met vijf meiden naar de musical The Full Monty geweest, gebaseerd op de gelijknamige film. Ik ben op zich niet zo'n musicalfan, maar de film is hilarisch, dus ik was graag bereid de musical een kans te geven. En gelukkig maar, want het was zeer de moeite waard.

Voor wie de film het niet kent, het verhaal gaat over zes werklozen die besluiten een Chippendales-act te gaan opvoeren om zo geld te verdienen en daarbij in tegenstelling tot de Chips helemaal uit de kleren gaan. Uiteraard zijn het niet de knapste en meest atletische mannen en hebben ze allemaal zo hun eigen problemen: een gescheiden vader die zijn zoontje dreigt te verliezen, zijn dikke vriend die zichzelf te dik vindt en mede daardoor geen seks meer met zijn vrouw heeft, hoewel ze best wil, hun ontslagen chef die zijn ontslag voor zijn vrouw heeft verborgen en daardoor diep in de schulden zit, een verlegen jongen die nog bij zijn moeder thuiswoont, maar iets moois krijgt met een van de andere mannen, en een donkere man die met een sok het vooroordeel over donkere mannen probeert te bevestigen ;-) Maar ondanks alle perikelen slagen ze er uiteindelijk (natuurlijk) in om één keer met groot succes op te treden...

Hoewel er af en toe iets te veel zoetsappige liedjes in zaten, was het merendeel goed te pruimen. En ik vond het decor ook erg goed in elkaar gezet, waarbij met allerlei schuivende panelen en meubels zeer eenvoudig en snel verschillende ruimten werden gecreëerd.

Hier twee foto's van het hoogtepunt ;-) Klik erop voor een grote versie.

Sleeping Beauty

Afgelopen zondag ben ik weer eens naar een klassiek ballet geweest, ditmaal naar Sleeping Beauty (Doornroosje dus) van het Nationale Opera- en Ballettheater van Oekraïne, op de muziek van Tsjaikovski. Het verhaal is natuurlijk bekend, wat soms maar goed is ook, want sommige dingen zijn nu eenmaal moeilijk uit te beelden in een ballet ;-).

En het was prachtig! Ik ben geen kenner, dus weet niet of het technisch goed was, maar de aankleding en het decor waren erg mooi en sprookjesachtig. Uiteraard waren er prachtige tutu's, vooral van de feeën. Er was een grappige boze fee, een man in een zwarte jurk met glitters, met een opgeplakte heksenneus en een wandelstok, waarmee ze later nog het gevecht aanging met enkele prinsen. En Doornroosje en de prins vormden ook een prachtig koppel. Nadat de prins Doornroosje had wakker gekust, kwamen op het eindfeest ook nog wat andere, leuke sprookjesfiguren langs (Roodkapje, Assepoester, de Gelaarsde kat en de Blauwe Nachtegaal) die nog een aantal pas-de-deux uitvoerden.

Ik heb op zich redelijk wat gelukte foto's gemaakt, maar helaas waren tegen het einde van de eerste acte mijn batterijen leeg, terwijl de vervangende batterijen het ook al snel begaven. Ik had zelfs twee setjes batterijen meegenomen, maar helaas bestond de tweede set maar uit 3 ipv 4 batterijen. Van de tweede acte heb ik daarom geen foto's. Tijdens de derde acte hebben ik wat batterijen zitten wisselen en gelukkig kon ik af en toe toch nog wat foto's maken. Ik had er graag nog wat meer gemaakt, maar ben op zich tevreden met de foto's die ik heb. (Wel weer een goede les voor de volgende keer!) Ik heb een klein albumpje gemaakt, dat je kunt openen door op de onderstaande foto's te klikken. De bovenste is een van de goede feeën, de onderste Doornroosje met de prins.

Gelukkig 2010

Nu de mist in m'n hoofd weer enigszins is opgetrokken na de gigantische kater van gisteren vanwege de erg gezellige oudejaarsavond, wens ik iedereen het allerbeste voor een gezond en gelukkig 2010!

SNEEUW!!!

Vrij onverwacht (voor mij in elk geval) begon het afgelopen donderdag flink te sneeuwen en ging het ook nog eens behoorlijk vriezen, zodat de sneeuw goed bleef liggen. Hoewel sneeuw zo zijn praktische nadelen met zich meebrengt, word ik er altijd erg blij van. Vandaag kwamen er nog diverse centimeters sneeuw bij, dus hierbij een hele kleine impressie van onze achtertuin.

Enjoy the silence

Afgelopen maandag was het laatste concert van dit jaar: Depeche Mode in Ahoy, Rotterdam. En wonder boven wonder wilde Erik wel mee. Hoewel we uiteraard weer aan de late kant waren, konden we gelukkig zo de parkeergarage van Zuidplein inrijden, zodat we toch nog ruim op tijd waren (hoewel we het voorprogramma, Soulsavers, aan ons voorbij lieten gaan).

Het concert begon vrij rustig, maar visueel was het direct al spetterend met een groot videoscherm waarop uiteenlopende beelden werden geprojecteerd. Zanger Dave Gahan leek goed hersteld van zijn operatie (tumor in zijn blaas) en had er duidelijk zin in. Naast een aantal nieuwe nummers kwam uiteraard Enjoy the Silence (met een filmpje waarin de drie bandleden in een astronautenpak waren gemonteerd) en Personal Jesus (de afsluiter) voorbij. Verder enkele oudere fijne nummers zoals Walking in my shoes, Question of Time, In your room, I feel you en Stripped.

Ook Martin Gore mocht enkele rustige nummers zingen, en hoewel dat niet de nummers zijn die mij aanspreken, was het op een bepaalde manier erg ontroerend. De recensies waren nogal verdeeld, maar vond ik het een zeer goed concert (hoewel volgens Erik de synthesizers af en toe niet helemaal goed erin gemixt waren).

De foto's en filmpjes zijn ook weer goed gelukt (hoewel het geluid een probleempunt blijft). Ik heb zelfs maar weer eens een albumpje gemaakt, terwijl op YouTube enkele filmpjes staan (let vooral niet op de erbarmelijke geluidskwaliteit...).

In this light and on this evening

Na de ietwat bevreemdende ervaring in Brussel wilde ik de Editors heel graag nog een keer zien in een kleinere en knussere omgeving en wat is daarvoor beter geschikt dan 013 in Tilburg. De zondag na het concert ging ik direct op zoek naar kaartjes op Marktplaats, maar toen dat niet zo snel lukte, zette ik mijn eigen advertentie erop. Vrij snel daarna kreeg ik een mailtje van ene Ursula en haar vriend die zich in de datum van het concert hadden vergist en niet naar 013 konden. En ze wilden hun kaartjes voor de normale prijs verkopen (wat tegenwoordig eerder uitzondering dan regel lijkt te zijn). Aangezien ze uit Almere kwamen, spraken we op maandag af onder Utrecht.

Toevallig had ik vlak daarvoor gemaild met Emiel, die ik ken van BDC en die ook altijd naar Lowlands gaat. Hij was ook naar de Pixies geweest, maar kwam er net als ik te laat achter dat de vvk voor de Editors al was begonnen. Hij wilde dus dolgraag mee. En zo ging ik woensdag voor de tweede keer in één week (en voor de zevende keer in totaal) weer naar de Editors. Gelukkig was het ditmaal een stuk relaxter. We waren ruim op tijd in 013 om een uitstekende plaats te kunnen bemachtigen op zo'n 15 meter van het podium. En aangezien de zaal van 013 trapsgewijs oploopt, hadden we een uitstekend zicht. Bovendien waren we ook op tijd voor de Maccabees, wat een erg leuk bandje is.

Hoewel het concert in grote lijnen hetzelfde was als in Brussel, was het toch veel en veel leuker in een kleine zaal waar je gewoon kan dansen en springen! Hoewel het geluid van m'n cameraatje problematisch blijft, heb ik een vrij goede opname kunnen maken van het rustige openingsnummer:

Doordat de belichting verder nogal problematisch was met veel rood, blauw en paars, zijn de meeste foto's niet echt gelukt, maar gelukkig zaten er ook een paar goeie bij (klik erop voor een grotere versie):

Bricks and mortar

Na alle concerten togen Peet en ik op zaterdag 7 november eindelijk naar Brussel om een van onze favoriete bands, Editors, te gaan aanschouwen. In Nederland zouden ze drie concerten geven in kleinere zalen (Melkweg, 013 en Oosterpoort) maar die waren helaas al uitverkocht voordat wij wisten dat de verkoop was begonnen en dus zag we ons genoodzaakt ons heil bij onze zuiderburen te zoeken. Gelukkig was het vrij eenvoudig om kaarten te bemachtigen voor hun optreden in Vorst Nationaal. Deze zaal bleek in een buitenwijk in het zuiden van Brussel te liggen en een zeer ongezellige betonnen kolos te zijn.

Nadat we relatief eenvoudig een parkeerplaats hadden gevonden (de zaal ligt midden in een woonwijk zonder fatsoenlijke parkeerruimte), kostte het eerst nogal wat moeite om onze jassen kwijt te raken in de garderobe (de eerste leek vol te zijn en de medewerker negeerde verder iedereen die zijn jas kwijt wilde). Verder moesten we allebei hoognodig naar de wc maar diverse delen van het gebouw waren met hekken en linten afgezet. Voor de deuren naar de zaal stond een rij mensen, wat ons ook nogal bevreemdde aangezien het voorprogramma, de Maccabees, net was begonnen, maar blijkbaar mocht niemand de zaal meer in. We konden echter wel via een complex en donker gangen- en trappenstelsel omhoog klimmen, zodat we toch nog in de zaal geraakten. Maar in plaats van de aanvankelijke Vorst Nationaal Club (een deel van de grote zaal) bleek men de hele zaal voor de Editors te hebben gebruikt, zodat we opeens terechtkwamen op de bovenste van 2 ringen in wat bijna leek op een halfrond stadion. Ondertussen waren we nog steeds niet naar het toilet geweest (dat zich dan weer helemaal beneden in de kelder bleek te bevinden). Op weg naar het toilet ontdekte ik echter dat er nog vrij veel plek was op de eerste ring (waarvan de "normale" toegangsdeuren dus gesloten waren). Wij zakten dus snel een verdieping af en hadden van opzij toch nog vrij goed zich op het podium.

In afwachting van de Editors hielden diverse suppoosten/bewakers iedereen nauwlettend in de gaten en toen het concert begon werd iedereen naar zijn plaats gestuurd. Je mocht dus niet in de gangpaden staan swingen en omdat iedereen netjes bleef zitten, waren we genoodzaakt het concert zittend door te brengen, wat ons beiden nogal zwaar viel, vooral op de swingender nummers. Het concert zelf was gelukkig heel goed met een prachtig decor van led-lampjes, hoewel een deel aan ons oog werd onttrokken. Bovendien hingen er ook nog twee schermen naast het podium, zodat we dubbel goed zicht hadden.

Ze speelden een groot aantal nummers van hun nieuwe cd (die in tegenstelling tot de eerste twee veel synthesizers bevat), maar ook de beste nummers van hun vorige albums. Als afsluiter speelden ze een knallende versie van Papillon met heuse vuurzuilen (zie mijn onderstaande clipje). Ondanks de vreemde entourage was het een erg goed concert, maar ik kreeg toch steeds meer zin om ze nog een keer te gaan zien, in een kleinere zaal waar ik gewoon kon dansen. Dit wordt dus vervolgd...

Veerle

Tussen al mijn concerten door zijn Erik en ik vorige week woensdag op kraambezoek geweest bij Floortje en David in Utrecht, die op 23 augustus zijn verblijd met een prachtige dochter, met de al even prachtige naam Veerle. Floortje is de dochter van onze (tennis)vriendin Geryke die we ondertussen ook al weer heel wat jaren kennen en volgens mij zijn we zelfs op haar eindexamenfeestje geweest... Tja, dochters worden opeens ook moeder, en moeders oma (hoewel Geryke dat volgens mij liever niet hoort ;-)

Als cadeau heeft Erik een hele reeks foto's gemaakt waarvan ze de mooiste mogen uitkiezen voor een vergroting. En aangezien onze wederzijdse vrienden Ruud en Alison er ook waren, moesten die natuurlijk ook op de foto, wat in het geval van Ruud altijd garant staat voor hilarische opnamen (zie album).

Natuurlijk wilde ik zelf ook met Veerle op de foto. Hoewel ik zelf nooit kinderen heb gewild, vind ik baby's gewoonlijk erg lief en schattig, vooral die kleine handjes, voetjes en oortjes. Veerle had ondertussen wel honger gekregen van het vele poseren en begon steeds harder aan m'n vinger te zuigen totdat ze merkte dat er toch echt niets uitkwam... (Klik op de foto's voor het volledige album met grotere versies.)