Concertperikelen

De afgelopen weken stonden voor een groot deel in het teken van muziek en concerten. Het begon allemaal met het optreden van de Sisters of Mercy op 24 februari in Paradiso. Hoewel de Sisters al in geen tijden meer fatsoenlijke nieuwe nummers hebben uitgebracht, leek het me toch wel leuk om ze eens te gaan bekijken en beluisteren, vooral omdat ik nog nooit in Paradiso was geweest.

De Sisters bestaan tegenwoordig eigenlijk voornamelijk uit Andrew Eldritch, ditmaal aangevuld met twee 'jonkies' op gitaar en bas, en uiteraard drumcomputer Dr. Avalanche. Nadat het rookgordijn een beetje was opgetrokken, ontwaarde ik de zanger, die ondertussen meer leek op een oudere, dikkere tweelingbroer van Billy Corgan, wel met donkere zonnebril uiteraard.

Na een paar onbekende nummers, speelden ze gelukkig enkele klassieke krakers zoals Alice, Marian, First and last and always, Dominion, Floorshow en als afsluiter Temple of Love. De nummers die ik niet kende, vond ik over het algemeen ook wel te pruimen. De geluidsmix vond ik daarentegen niet zo best. De zang was af en toe zeer moeilijk te horen, laat staan te verstaan, en klonk soms ook erg belabberd. Daardoor duurde het soms enige tijd voordat ik een nummer zelfs maar herkende. Maar het was wel heel leuk om eindelijk eens Paradiso te zien en wat dat betreft was het zeker voor herhaling vatbaar (dwz. een ander optreden in Paradiso). Het publiek was trouwens gemiddeld ook dik 40+, maar dat is ook wel vrij logisch, gezien het gebrek aan nieuwe nummers. Kortom, het was een geslaagde, nostalgische, maar eenmalige avond. (Deze recensie over hun optreden in de Ancienne Belgique 2 dagen eerder komt trouwens aardig overeen met mijn ervaring...)

Twee weken later stonden nog twee concerten gepland: de White Lies in de Melkweg en de Killers in de HMH. Ik had in de week eromheen echter nog drie cabaretvoorstellingen (Niet schieten, Plien en Bianca en Jan Jaap van der Wal) dus dat leek me al met al toch wat te veel van het goede. Omdat ik had gepland om in mijn eentje naar de White Lies te gaan (en ik die ook al op Lowlands had gezien) besloot ik dat kaartje te verkopen. Dat ging gelukkig vrij eenvoudig via een erg aardige jongen op Marktplaats. In plaats van het concert ben ik die dag naar de film Synecdoche, New York geweest. Wel onderhoudend en gelukkig niet zo onvolgbaar als de recensies deden vrezen ;-)

Twee dagen later zou ik dus naar de Killers gaan en Peet en ik hadden er enorm zin in. 's Ochtends werden we echter opgeschrikt door de bommelding op de Arenaboulevard. De hele dag waren we in overleg hoe we zouden gaan (met de trein vanuit Geldermalsen? of toch maar eerst naar Utrecht en vandaaruit met de trein?). Uiteindelijk besloten we tot het laatste. Maar ik was nog geen vijf minuten vertrokken of ik hoorde op de radio dat het concert tóch werd afgelast :-( Nou vonden we het ondertussen toch wel een beetje eng, maar na mijn eigen afzegging van de White Lies was dit wel extra jammer.

Het concertverhaal is echter nog niet ten einde. Peet attendeerde me erop dat zaterdag de vvk voor het concert van U2 in de Arena startte en vroeg of ik zin had om mee te gaan. Hoewel ik de nieuwe cd nog niet heb gehoord, leek het me wel weer eens leuk om mijn oude favoriete bandje te gaan bekijken, dus zaterdagochtend zaten we allebei om 10 uur in de startblokken op de ticketwebsite. Zoals te verwachten viel, was de site zeer moeilijk te bereiken en wilden we na anderhalf uur al bijna de hoop opgeven, toen Petra meldde dat het eerste concert al na 10 minuten uitverkocht bleek te zijn en er een tweede concert zou komen. Blijkbaar had niet iedereen dat ontdekt, want het lukte mij vrij snel daarna om twee kaarten te reserveren. Na alle gedoe besloten we om dan ook maar voor de duurste kaarten te gaan (150 euro per stuk, maar wel op prachtige plaatsen volgens mij). De kaarten zijn ondertussen binnen, dus nu is het alleen nog afwachten wat het voorprogramma wordt. Met mogelijke namen als de Kaiser Chiefs, Elbow en Snow Patrol kan dat alleen maar bijdragen aan de feestvreugde! :-D