Mukblog

Foto Drutenloop

Zoals beloofd, hierbij een foto van mij tijdens de Drutenloop (zie ook Sportmuk). Klik erop voor de volledige versie.

Alex K

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar een voorstelling van Alex Klaasen geweest. Ik had hem nog nooit live gezien, maar vond zijn 'impersonaties' bij Kopspijkers enzo altijd wel erg leuk, dus toen ik hem een tijdje geleden bij DWDD zag, besloot ik alsnog kaartjes voor zijn voorstelling in Druten te kopen. En niet onterecht. Hij is een meester ín "archetypetjes".

Na een Jacuqes Brel-achtige opening (Joie de Vivre) speelt hij een Friese moeder die zo blij en trots is op haar zoon die meedoet aan het kampioenschap fistfucken. Daarna passeren uiteenlopende typetjes de revue die echter één ding gemeen hebben: in zekere zin zijn ze allemaal eenzaan en alleen: een verwende PC-Hooftstraat-kakster die alles koop wat ze wilt, als het maar duur genoeg is (maar daar uiteraard uiteindelijk toch niet gelukkig van wordt en nu op punt van scheiden staat), twee  fans van Mariska van der Kolk (een over-enthousiaste die vooral haar borsten zo mooi vindt en een teleurgestelde ex-fan), een verveelde paaldansinstructrice die lesgeeft op een verjaardagsfeestje van een 8-jarige, een dakloze wiens vriendin onlangs zelfmoord heeft gepleegd, een lied van iemand die gek wordt van de stemmen in zijn hoofd, maar ze toch wel mist als hij erin slaagt ze het zwijgen op te leggen, en een "lezing" over verschillende soorten "lachen". Eén van de laatste nummers is een zeer grappig afscheidslied aan een zojuist uitgescheten drol (zie foto).

Dit alles speelt hij slechts gekleed in hemd en boxershort en soms een ochtendjas, met als enige decorstuk een toiletpot, maar hij weet toch de verschillende types zeer treffend en herkenbaar uit te beelden, met een keur aan stemmen en accenten, waarbij hij ook nog eens prachtig kan zingen.

Maarten en de natuur

Maarten van Rossem is al jaren een van mijn favoriete deskundigen. Ik geniet altijd van zijn droge humor, ongeacht het onderwerp waarop hij zijn lichtende kijk laat schijnen. Toen ik hoorde dat hij een lezing gaf in Beek-Ubbergen (of all places), wilde ik daar uiteraard naartoe, ongeacht het onderwerp.

Hoewel het onderwerp in eerste instantie "verrommeling" leek te zijn (wat me deed denken aan de oprukkende bebouwing langs de snelwegen), bleek de lezing te zijn georganiseerd door de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap, waarvan het informatiecentrum (met een soort Madurodam van Nederlandse landschappen) is gevestigd in Beek-Ubbergen. Maarten blijkt deze vereniging een warm hart toe te dragen (hij zit in het comité van aanbeveling) en een serie over het Nederlandse cultuurlandschap te hebben gepresenteerd.

In grote lijnen gaat de lezing over het belang van het behoud van het Nederlandse landschap, dat geen natuur mag heten omdat de natuur in Nederland al jarenlang is verdwenen. Op zijn onnavolgbare droogkomische wijze vertelt hij dat iedereen nu denkt dat hij deskundige op dit gebied is omdat hij die serie presenteert, terwijl hij juist de échte deskundigen aan het woord laat (die in de serie op miraculeuze wijze achter een heg tevoorschijn komen). Hij probeert duidelijk te maken waarom cultuurlandschap zoveel mooier is dan de échte natuur (god heeft er maar een rommeltje van gemaakt, zodat de mens het nu moet afmaken en het lijkt wel alsof de week er eerder was dan god, want waarom heeft ie anders niet 14 dagen uitgetrokken voor de schepping?). Hij vertelt over zijn ervaringen met de échte natuur in de VS (waar hij na een paar 100 meter rechtsomkeert maakt als blijkt dat hij een bel bij zich moet hebben om de grizzlies op afstand te houden), waarom hij ervoor is dat in Nederland weer wolven worden uitgezet, over de natuur in zijn jeugd en de vraag wélke natuur we nou moeten herstellen (die uit zijn jeugd of die van nog langer geleden), beken die werden gekanaliseerd, maar nu meer moeten meanderen dan ze ooit hebben gedaan, dieren in de grote stad, de gevolgen van de ijstijd en de toekomst van het Nederlandse landschap door komende ijstijden en klimaatveranderingen.

Daarbij dwaalt hij losjes en met zijn eigenzinnige, vlijmscherpe humor af naar uiteenlopende onderwerpen als geloof, de zin van het leven (of liever gezegd het gebrek daaraan), politiek en diverse andere culturele en maatschappelijke aangelegenheden, te veel om na te vertellen (of te herinneren). Daarbij lijkt het alsof hij alles ter plekke verzint en springt hij van de hak op de tak, waarbij ik vaker en harder heb moeten lachen dan bij menig cabaretier.

Kort daarna ontdekte ik dat hij afgelopen dinsdag opnieuw een lezing over hetzelfde onderwerp gaf, ditmaal in LUX, Nijmegen. Ik was eigenlijk wel benieuwd in hoeverre hij zijn verhaal nou écht uit de mouw had geschud, dus ging ik opnieuw. De grote lijnen van het verhaal bleken ongeveer hetzelfde te zijn (hoewel de lezing een half uur korter duurde), waarbij hij echter weer andere zijsprongetjes maakte. Maar het was opnieuw zeer onderhoudend. Ditmaal heb ik echter enkele foto's gemaakt (klik op elke foto voor een grotere versie).

Nieuwe fiets

Na alle fietsperikelen van de afgelopen tijd kon ik de verleiding niet weerstaan en na een informatief bezoekje aan de plaatselijke fietsenspecialist en na wat informatie op internet en van fietsers te hebben ingewonnen, heb ik vandaag de Stevens Aspin besteld, uiteraard met zwart stuurlint ;-). Deze fiets kost met wel een redelijke rib uit m'n lijf, maar de fietsenverkoper was zo vriendelijk me er wat extra's bij te bieden (snelheidmeter, bidonhouders ed). Nu nog even afwachten wanneer hij arriveert en kan worden "afgemonteerd".

Fietsen met Henk Lubberding

Na het hardlopen moest ik mijn sportieve aandacht gaan verleggen naar het wielrennen want ik had me via de Volkrant opgegeven voor een wielrenclinic met mijn oude wielerheld Henk Lubberding op eerste paasdag.

Ik besloot eraan voorafgaand vorige week toch eens mezelf en mijn fiets te laten opmeten om eventueel het zadel te laten bijstellen (wat ook wel nodig bleek te zijn, want hij moest een stuk hoger worden gezet). Daarbij ontdekte Gerold, de fietsexpert, echter dat de tube op het achterwiel een zwakke plek vertoonde. Ik had echter nog een nieuw tube liggen en gelukkig zag hij kans om die zaterdag erop te leggen.

Dus reed ik zondagochtend om kwart over 9 (!!) toch wel een beetje zenuwachtig naar de boerderij van Henk in Voorst. De groep bleek te bestaan uit 16 mannen en 1 andere vrouw, dus ik begon al te vrezen dat de fietstocht van 's middags afzien zou worden. Het programma begon echter met een praatje van Henk over zijn kijk op wielrennen, zijn carrière voor en na het fietsen en de beste manier om bezig te zijn met je sport (voeding, lichaam, materiaal). Wat ik niet wist, is dat hij als een van de eersten had bedacht dat biefstuk toch niet het ideale ontbijt voor wielrenners is, maar dat pap bijv. veel beter is. En dat je beter veel kunt drinken tijdens het sporten dan erna en dan geen water maar aangelengd "diksap" (maar dat ligt waarsch. nogal voor de hand). En dat vruchtensuikers goed voor je zijn (jam, bananen, rozijnenbrood enzo).

Daarna gingen we op zijn erf zijn zelfbedachte ABS-systeem (remmen terwijl je toch doortrapt) oefenen door tussen een aantal pilonnen door te fietsen. Hierbij leer je op een stabielere manier te remmen in de bochten. Simpel, maar doeltreffend.

Terwijl de deelnemers een eenvoudige lunch aten, stelde Henk onze fietsen bij, waarbij het me verbaasde hoe hij wist welke fiets hoe hoog moest worden gesteld. Daarna vertrokken we in een rustig tempo van zo'n 25 km/u door de weilanden via Dieren richting de Posbank. Henk reed van voor naar achteren langs de groep, ondertussen aanwijzingen schreeuwend. Het eerste bergje reden we een aantal keren op waarbij we staand moesten klimmen en daarbij de fiets heen en weer moesten slingeren. Nog een stuk verder kwamen we op een redelijk steil stuk, dat we een paar keer op en af moesten en waarbij ik m'n bovenbenen behoorlijk begon te voelen, evenals het gemis van een fatsoenlijk versnellingsmechanisme in het stuur.

Daarna reden we door de bossen en langs de heide verder richting Voorst (waarbij we af en toe stilhielden, zodat Henk hier en daar nog wat fietsen kon bijstellen). Op zo'n 15 km reed ik echter mijn voorband lek op een wildrooster. Ik had geen reservetube bij me (want dat leek me nogal zinloos) dus de enige oplossing bestond eruit dat Henk me zijn voorwiel ga en hij verder reed op mijn platte tube. Ik schaamde me uiteraard behoorlijk :-( Dit was echter wel zo'n beetje de druppel... Dus nu heb ik besloten dat ik toch maar een fatsoenlijke fiets moet kopen. Maar ja welke? Wordt vervolgd...

Uiteraard wilde ik bij aankomst nog wel met mijn grote held op de foto, waarvan hier het resultaat:

Eerste dag tenniscompetitie: 2-3

Na het hardlopen en het wielrennen stond me ook een sportieve tweede paasdag te wachten want toch begon eindelijk de tenniscompetitie. Gelukkig hoefden we pas om 14 uur te beginnen, want ik was toch wel moe van het fietsen. We moesten echter wel uit spelen in Liempde (onder Den Bosch), dus rond kwart voor één stond Charles voor de deur.

Ik begon met de single en zoals altijd was het wel weer even wennen om een échte wedstrijd te spelen. Niet dat ik zenuwachtig ben, maar er sluipt toch altijd een bepaalde voorzichtigheid in mijn spel, die m'n spel echter gewoonlijk niet ten goede komt. Hoewel ik in de eerste set goed begon, kwam mijn tegenstandster ook goed terug en won zij uiteindelijk de tiebreak. Ik weet echter ondertussen dat ik me daardoor niet uit het veld moet laten slaan, zeker niet als de tegenstander wat ouder is, zodat ik (hopelijk) conditioneel in het voordeel ben ;-). De tweede en derde set won ik daarna gelukkig vrij eenvoudig met 6-2 en 6-1. Ondertussen was het behoorlijk warm, ook al gaf de thermometer "slechts" 21 graden aan. Ik had dus al snel spijt dat ik geen hempje had meegenomen. Gelukkig kon ik voor de damesdubbel die van Jeanine lenen :-)

De damesdubbel verliep een beetje op dezelfde manier als mijn single. De eerste set ging gelijk op en hoewel Jeanine en ik bij vlagen goed speelden, maakten we iets te veel onnodige fouten, zodat we de eerste set met 6-4 verloren. We hadden echter allebei wel zin in een driesetter en we zagen dat we zeker kans maakten. Doordat we ons goed bleven concentreren wonnen we de tweede set met 6-4. Daarna leek het alsof de tegenstanders toch wat moe begonnen te worden en wonnen we de derde set, en daarmee de wedstrijd, met 6-2.

Helaas gingen de andere drie partijen verloren, zodat we uiteindelijk met 2-3 verloren. Het was echter zeer gezellig en de tegenpartij had zelfs heerlijke kip-pilav voor ons gekookt, wat goed van pas kwam omdat het ondertussen etenstijd was. Na alle gezonde sporten smaakte een frisse rosé er prima bij :-D. Kortom, een goed begin van de competitie!

Sportmuk

Zoals jullie (waarschijnlijk) wel weten, tennis ik al heel wat jaren, waarbij ik ook al jarenlang competitie speel en regelmatig aan een toernooitje meedoe. De laatste jaren doe ik met een vast team mee aan de zondagcompetitie en dat is altijd erg leuk en gezellig (en voor mezelf over het algemeen vrij succesvol). 's Winters tenniste ik regelmatig in de hal, die ondertussen was omgebouwd tot fitnesscentrum.

Zo'n twee jaar geleden besloot ik mijn voornemen om te gaan fitnessen eindelijk eens in de praktijk te brengen. In het begin ging dat zelfs zo fanatiek dat ik soms drie keer in de week ging fitnessen, maar aangezien me dat per keer toch wel zo'n 2 uur kost, heb ik daar niet altijd tijd voor, zodat ik tegenwoordig meestal 1x in de week ga. Op de sportschool heb ik ook (eindelijk) kennisgemaakt met spinning (fietsen op muziek). Ik ontdekte dat het heerlijk is om je in drie kwartier helemaal in het zweet te fietsen (ook al is de muziek meestal niet zo mijn smaak, maar ja, je kan niet alles hebben). Dus probeer ik ook 1x in de week te spinnen.

Ik had nog een oude wielrenbroek, maar besloot al snel een nieuwe aan te schaffen. De moderne wielrenbroeken bleken een stuk comfortabeler te zijn dan die van 25 jaar geleden. Na een tijdje te hebben gespind, kreeg ik steeds meer zin om ook eens buiten te gaan fietsen en dus haalde ik mijn oude wielrenfiets van zolder om hem te laten opknappen. Bovendien bleek dat met de juiste plaatjes wielrenschoenen te gebruiken zijn voor spinnen én voor wielrennen. Nu blijkt er in Druten een gespecialiseerde wielrenwinkel te zitten (Cyclesports), waar ik een paar échte wielrenschoenen met zogeheten SPD-plaatjes aanschafte en de bijbehorende trappers op m'n fiets liet plaatsen. M'n oude tubes bleken nog goed te zijn, maar m'n zadel was wel aan vervanging toe, evenals het stuurlint en de remblokjes, die piepten als een antieke stoomtrein. Na ook nog een wielrenshirt en handschoenen was ik er helemaal klaar voor :-).

Ondertussen was het eind augustus 2008 toen ik mijn eerste ritjes op de racefiets maakte en het beviel uitstekend. Ik ben echter een mooiweerrenner, dus nadat we eind september terugkwamen van onze vakantie in Italië heb ik nauwelijks meer gefietst. Maar ik nam we wel voor warme fietskleren aan te schaffen en weer te gaan fietsen in het voorjaar. Ondertussen bleef ik wel regelmatig fitnessen en spinnen. Tijdens het fitnessen liep ik steeds vaker als afsluiting een minuut of 20 op de loopband. Ik had altijd een enorme hekel aan hardlopen, maar het lopen op de band beviel me eigenlijk wel. Bovendien leek me dat wel goed voor de conditie (aangezien het fitnessen toch vooral op spieropbouw is gericht). Langzamerhand kreeg ik steeds meer plezier en uitdaging in het bandlopen, zozeer zelfs, dat ik besloot het eens buiten te gaan proberen.

Iedereen die ik erover sprak, raadde me aan goede loopschoenen te kopen, omdat dat een stuk fijner loopt en blessures voorkomt. Eind januari toog ik daarom naar PK Runningshop in Dodewaard waar ik na een looptest een paar "professionele" hardloopschoenen van Asics (en meteen maar een hardloopshirt en sokken) kocht. Bij Cyclesports (de eigenaar kent me ondertussen ;-) kocht ik een heerlijk warme lange broek die geschikt is voor hardlopen en wielrennen en op 27 januari liep ik voor het eerst een rondje in de buitenlucht. En het viel me niet tegen. Hardlopen buiten lijkt veel makkelijker te gaan dan op de band (en is ook leuker), hoewel het lastiger is om je tempo te bepalen. Al vrij snel heb ik (via Google Earth) een rondje van 4,5 km uitgemeten dat ik nu meestal 2x per week loop, aangevuld met af en toe 5 km op de loopband.

Ondertussen kwam ik regelmatig Toosje en Anneke tegen, beide fanatieke loopsters, en zo ontstond het plan om mee te doen aan de Drutenloop, een hardloopwedstrijd van oa. 5 km over de Drutense dijk, zodat ik een doel had om voor te trainen. Vorige week lagen mijn startnummer en de ChampionChip in de bus. Deze chip is tegenwoordig verplicht en zorgt voor een elektronische tijdmeting. Deze chip is in Nijmegen ontwikkeld en ik ontdekte dat er in Nijmegen enkele parcoursen zijn uitgezet, oa. in het Goffertpark, waar je met je chip je tijd kunt meten. Afgelopen donderdag heb ik dus bij prachtig zonnig weer enkele rondjes in het park gerend (3 x 2,5 km). Je ziet daarbij op een groot bord direct na aankomst je tijd verschijnen. Bovendien kun je de tijden ook op de bijbehorende website bekijken. Erg leuk dus en ik denk dat ik zelf zo'n chip ga aanschaffen. (Let trouwens niet op de gemiddelde snelheid, want ik wist nog niet precies hoe het werkte en heb een veel groter rondje - 2,5 km ipv 1,25 km - gelopen dan voor de gemiddelde tijd wordt gerekend.)

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. Om 11 uur stond ik met startnummer 1592 met 309 andere lopers op het Ambtshuisplein. Aangezien ik in het achterveld startte, begon ik voortvarend door hier en daar wat lopers in te halen aangezien ik niet bij de laatsten wilde eindigen (mijn streeftijd was 30 minuten). Maar daardoor ging ik waarschijnlijk wat te snel van start, hoewel het in het begin vrij makkelijk ging. Het was wat frisser dan ik had gedacht, dus de korte mouwen zorgden voor nogal koude armen, maar uiteraard kreeg ik het verder al snel warm genoeg. Ik vond het een leuke ervaring om met zoveel mensen te lopen en vooral in het begin hielp me dat zeer goed het tempo hoog te houden. De laatste kilometer ging wat moeizamer en ik had het gevoel dat ik op het laatst wel wat erg langzaam liep, maar bij aankomst bleek het nog geen half 12 te zijn, wat betekende dat ik in elk geval sneller dan 30 minuten had gelopen.

Het duurde echter nog even voordat de uitslag online stond, maar toen ik een uurtje geleden keek, was ik blij verrast: ik ben 130e van de 310 deelnemers geworden, 30e van de vrouwelijke recreanten, in een nettotijd van 27:30 uur, wat volgens mij een gemiddelde snelheid betekent van 10,9 km per uur! Kortom, ik ben vreselijk trots op mezelf en ben zeker van plan het hardlopen iets serieuzer te gaan nemen en misschien eens volgens een schema te gaan trainen. En uiteraard om af en toe eens een wedstrijd te lopen, waarbij ik 5 km voorlopig ver genoeg vind.

ps. Wordt vervolgd met wielrennen en tennissen. Foto's volgen nog.