Mukblog

Toewijding

Alweer drie jaar geleden zag ik de eerste show van Ronald Goedemondt, Spek genaamd. Ik vond het wel een leuke voorstelling, maar blijkbaar niet leuk genoeg om naar zijn tweede te gaan. Toen hij echter eind 2008 met zijn derde show de Neerlands Hoop won (de prijs voor de meest veelbelovende theatermaker met het grootste toekomstperspectief) en ik zijn tweede show op tv zag, wilde ik zijn derde, Dedication, toch wel erg graag zien, dus reserveerde ik alsnog kaartjes in het Koningstheater.

Gisteren was die voorstelling en hij stelde niet teleur. Het is moeilijk navertellen, omdat hij eigenlijk van de hak op de tak springt, maar de rode draad was dat hij heeft geleerd hoe hij "zijn mannetje moet staan" wat in zijn optiek overeenkomt met "irrirant durven zijn" en dat uit zich op verschillende manieren. Zijn verhaal loopt uit in dwars- en zijlijntjes en meandert tussen Madrid, Amsterdam, Ridderkerk (het heerlijk herkenbare accent aldaar), zijn Italiaanse moeder, zijn ex-vriendin, een dronken fietsritje, genante en ook ontroerende momenten van liefdesverdriet. Kortom, ik ga zeker naar zijn volgende voorstelling. (Hier lees je een aanvullende recensie.)

ADHD-cabaret

Gisteren ben ik voor de tweede keer naar een voorstelling van Jochem Myjer geweest, ditmaal met de nogal ontoepasselijke 'De rust zelve'. Want wie Jochem kent, weet dat ie (letterlijk) een hyperactieve ADHD-er is die zijn overtollige energie echter uitstekend kwijt kan op het podium. Zijn optreden hebben weinig diepgang en spelen ook nauwelijks in op de actualiteit, maar zijn gewoonlijk wel erg leuk. En zijn druktemakerij is gelukkig nooit irritant, zoals ik wel heb bij Bert Visscher.

Jochem vertelt verhaaltjes aan de hand van verschillende personages: zijn op sirenes lijkende buurkinderen, een oude buurman en buurvrouw die de oorlog niet kunnen loslaten, zijn zus die in alle opzichten op een paard lijkt, bloemenverkoper Bob die te pas en te onpas foute moppen vertelt (die dan stiekem toch wel weer leuk zijn), zijn dikke vriend Robert-Jan waarmee hij gaat duiken op Bonaire en naar de sportschool gaat, de oliedomme receptioniste Ariel en de rest van de familie op een familieweekend, waaronder zijn homoneefje van 4.... Hierbij gebruikt hij razendsnel voor elk personage herkenbaar stemmetje en mimiek. Tussendoor speelt hij grappige en soms lieve en ontroerende liedjes op de piano, terwijl hij ook nog eens dansend enkele liedjes zingt waarbij hij zelf op twee doorzichtige schermen wordt geprojecteerd, zodat hij een driekoppige huppelende boysband lijkt. Op het laatst komen alle personages bijeen in de bioscoop, waar ze de film Notting Hill bekijken en becommentariëren en Jochem snel en moeiteloos tussen alle verschillende personages en stemmetjes wisselt.

Dit laatste trucje past hij ook toe tijdens de toegift, waarin hij het verhaal van Sneeuwwitje vertelt aan de hand van zeven poppen van de dwergen, waarbij hij en passant nog een paar kostelijke persiflages ten gehore brengt van oa. Willebrord Frequin, Peter R. de Vries, Margreet Dolman, Extince, Jos Brink en Toon Hermans (die hier en daar ook in de rest van de show opduiken).

Na afloop kondigde hij aan binnen drie minuten in de theaterbar te staan, zodat bezoekers met hem op de foto konden. Helaas had ik m'n camera niet meegenomen en was het nogal druk in de bar. Ik twijfelde nog of ik iemand anders zou vragen een foto van me te maken, maar mijn vriendin niet zo heel erg zin om nog lang te blijven en zag de lol van het fotomaken niet in. Dus ik denk dat ik tot de volgende show moet wachten. Dit zette mij er echter wel toe aan mijn fotoalbum van Muk met cabaretiers eens bij te werken.

Tis niet altijd feest...

Tja, eerlijk gezegd gebeurt me dit niet zo vaak en ik vind van mezelf dat ik de laatste maanden enorm goed bezig ben met sporten en minder drinken, maar de fysieke malaise heeft nu toch een beetje toegeslagen.

Twee weken geleden werd ik na de competitiewedstrijden zondagnacht wakker met een pijnlijke keel. 's Ochtends was het nog minder en had ik toch wel een aardige griep te pakken. Vooral veel snotteren, pijnlijke spieren en een algeheel gevoel van malaise. De rest van de week heb ik niet gesport, maar dat kwam ook doordat ik die beruchte kast in elkaar moest zetten. De tenniscompetitie op de zondag erna ging echter ook niet echt goed. Maar in de loop van de week erna vond ik het onderhand toch wel tijd om weer eens te gaan sporten, zodat ik donderdag ging fitnessen. Tijdens een buikspieroefening voelde ik echter opeens m'n onderrugspieren. Ik was echter al bijna klaar en heb daarna alleen nog wat op de band gelopen.

's Avonds en de dagen erna voelde ik m'n rug wel, maar niet onrustbarend, en zondag begon ik (met twee ibuprofens) aan de competitie. Tijdens de mix voelde ik m'n rug wel, maar het was goed te doen. In de loop van de partij werd het echter steeds erger, zo erg, dat ik toen ik weer moest serveren nauwelijks meer kon lopen en moest opgeven. Gelukkig zat Alie te kijken en die kon de dubbel met Jeanine spelen.

's Avonds had Rob tijd om me te masseren en dat voelde wel goed. 's Nachts deed elke beweging echter pijn en de volgende ochtend voelde ik m'n rug behoorlijk. In overleg met Linda besloot ik het even aan te zien, maar dinsdag kon ze me een nieuwe massage geven. Die voelde ook wel erg goed en daarna leek het langzaam minder te worden. Woensdagochtend was ik nog steeds erg stijf maar in de loop van de dag werd het gelukkig wat minder. Ook 's nachts (na wat oefeningen van Mart) ging het weer beter en ook vandaag lijkt de pijn weer minder te worden, hoewel het nog lange van weggetrokken is.

De competitie van as. zondag zal ik helaas moeten laten schieten, maar ik zal al blij zijn als ik weer pijnvrij ben en kan bewegen en sporten, maar het is nu nog even geduld hebben. En dat valt niet mee voor een ongeduldige Muk....

Worstelen met een kast

Door alle diverse sporten die ik tegenwoordig beoefen wordt mijn verzameling sportkleren steeds groter. Dat was de aanleiding om eens een nieuwe kast op mijn werkkamer te zetten, waarin ik naast sportkleren, natuurlijk ook allerlei andere spullen zou kunnen opbergen. Na enige gezoek vond ik een mooie (zelfsbouw)kast in Nijmegen: lichtgrijs met donkergrijze deuren, waarbij ik de indeling zelf kon bepalen. Uiteraard duurde het enkele weken voordat de kast klaar was, maar vorige week kon ik hem eindelijk ophalen. Na een kleine hindernis (er zou een busje klaarstaan met de kastonderdelen erin, maar het busje was er nog niet en toen dit na zo'n 20 min. eindelijk aankwam, moet het eerst worden uitgeladen, waarna de kast erin kon) konden we aan het eind van de middag beginnen met de montage. Al met al bleek dat een heel karwei te zijn, dat met name Erik regelmatig enig gevloek en getier ontlokte, maar langzamerhand begon de kast toch vorm te krijgen. Helaas bleek tegen het einde dat twee van de drie deuren niet goed zijn (ontbrekende gaten of gaten op de verkeerde plekken :(). Maar dat mocht mijn pret niet drukken: na de laatste loodjes kon ik op koninginnedag beginnen met het inruimen van de kast en het opruimen en herindelen van de rest van mijn werkkamer. Zie hier het (voorlopige) resultaat met rechtsonder de verplaatste boekenkasten met mijn vertalersoeuvre :D (klik voor een grotere versie):

Matsuri

Dinsdag ben ik alweer voor de vierde keer naar een voorstelling van de Japanse drumgroep Yamato geweest. De voorstelling droeg ditmaal de toepasselijke naam Matsuri (Japans voor 'feest', maar vooral in de zin van folkloristische gebeurtenis met optochten enzo). Hoewel de voorstellingen niet zo heel erg van elkaar verschillen, is het altijd weer een 'feest'. Het enthousiasme straalt ervanaf en er is altijd één trommelaar die grapjes uithaalt en het publiek weet op te zwepen tot ritmitsch meeklappen. En het ritmische en atletische vermogen van de trommelaars is zeer bewonderenswaardig en dermate dat ik de volgende keer waarschijnlijk gewoon weer ga.

Pieter Derks: Waan

Afgelopen zaterdag zag ik voor de derde keer een voorstelling van Pieter Derks. Hopewel hij de eerste twee keer zeer veel indruk op me heeft gemaakt, vond ik het ditmaal enigszins tegenvallen. En ik kan niet echt verklaren waarom. Er zaten zeker mooie liedjes en saxfoonstukjes in zijn programma, en vooral de fragmenten waarin hij (naar aanleiding van tv-programma's als "Help mijn man heeft een hobby") vertelt over zijn verslaving aan een computerspel waarin hij voetbalcoach is (van Go Ahead Eagles) en zichzelf interviewt waarbij hij uitsluitend in zeer herkenbare cliché praat, waren zeer leuk. Ook vertelt hij beeldend over de 'waan' van Starbucks, waar je geen gewone koffie meer kunt bestellen en over zijn fantasieleven als in een reclame, waardoor het echte leven eigenlijk alleen maar kan tegenvallen. Kortom, onderhoudend, maar net iets té bedacht om spontaan over te komen.