Hotel Atlantico
Na het vele cabaret heb ik dit theaterseizoen afgelopen zaterdag afgesloten met het toneelstuk Hotel Atlantico in Etten-Leur of all places... Petra en ik hadden eigenlijk kaarten in Tiel maar waren niet zo tevreden over de balkonplaatsen. Toen we daarna opnieuw naar kaarten gingen zoeken, kwamen we uiteindelijk in Etten-Leur terecht, maar wel op rij 3 :-)
Het toneelstuk gaat over vier homoseksuele vrienden die elk jaar bij elkaar komen in een hotel in Portugal. Bram (Marc-Marie Huijbregts) is een succesvolle tv-kok, die onderweg naar Portugal een tussenstop heeft gemaakt in Parijs om een kasteel te bekijken dat te koop staat. Ties (Paul Groot) reist met hem mee en is een columnist die in zijn columns (en ook face-to-face) het door hem (schijnbaar) verfoeide society-wereldje afkraakt, maar er eigenlijk maar al te graag deel van uitmaakt. Hans (Hajo Bruins, de enige IRL hetero) is journaallezer en denkt dat hij nog steeds een jonge god is die in trek is bij de jonge surfers op het strand. Nick (Dick van den Toorn) is een succesvolle comedyschrijver, die de dood van zijn onlangs overleden partner Adri probeert te verwerken. In tegenstelling tot de andere drie nogal flamboyante nichten, is hij een stuk filosofischer aangelegd en vraagt hij zich af wat hij met zijn leven moet, hoewel het verlies van Adri andere emoties bij hem losmaakt dan de rest dacht.
De vier kampen elk met hun eigen problemen, die ze, geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn, maar al te graag uit de doeken doen, maar staan daarbij nauwelijks open voor de problemen van de anderen. Zodra één van hen even wegloopt, roddelen de anderen over hem. Ze vertellen elkaar geheimen met de belofte het niet door te vertellen, terwijl ze dat natuurlijk toch doen. Ze proberen elkaar soms wel te helpen of op te beuren, maar meestal met een averechts effect. In de loop van het stuk blijkt hun vriendschap dan ook steeds meer scheuren te vertonen, hoe hard Bram ook blijft roepen dat ze "het toch goed hebben". Dit alles mondt uiteindelijk uit in een nogal voorspelbare climax: de zelfmoord van één van hen.
Hotel Atlantico
Vier onderscheidende gelijkzijnde zielen
Migreren ze jaarlijks broedzaam naar de zon
Succesvolle elke in hun eigene wereldjes
Deze drie trotse pauwen en de bedenkelijke uil
Marsala, hij openbaart al hun pijnlijke gewetens
Freud gemaskerd als een cabernet of een chardonnay
Verborgen gedachten worden zonder gêne afgedaan
Hun collectieve genegenheid zo broos maar wel bemind
Rijkelijke is hun broederschap toont het zonnige ritueel
Desondanks is er een die verloost is van zijn aardse kwelling
Geplaatst door: Gouwerijn | 7-6-09 om 21:38