Mukblog

Hij is er eindelijk!

Twee maanden geleden alweer had ik een nieuwe racefiets besteld. Volgens de fietsenwinkelmeneer zou de fiets half mei komen, wat ik al lang vond, maar uiteindelijk is hij pas afgelopen woensdag aangekomen. Nu had ik de afgelopen weken toch al last van mijn onderrug waardoor ik niet had kunnen fietsen, dus op zich was dat niet zo erg. M'n rug is ondertussen een stuk beter, hoewel ik af en toe nog wel pijn voel, maar gisteren kon ik dus eindelijk m'n nieuwe fiets gaan ophalen. En hij is werkelijk schitterend! De fietsenman had het witte stuurlint vervangen door een zwart en mijn eerder gekochte zadel en trappers erop gezet. Verder kreeg ik er een nieuwe fietscomputer, een bidonhouder en een servicebeurt bij. Uiteraard heb ik meteen een proefritje gemaakt, en hoewel het behoorlijk waaide op de dijk, was het toch genieten. Het enige nadeel is dat vandaag mijn rug toch weer pijnlijk is, maar dat ligt natuurlijk niet aan de fiets. Gelukkig vertrekken we komende dinsdag voor een week of 2,5 naar Spanje en Portugal, dus hopelijk kom ik helemaal uitgerust en pijnvrij terug, zodat ik daarna de omgeving kan verkennen op mijn nieuwe fiets. Hierbij enkele foto's die Erik in de tuin van mij en m'n fiets heeft gemaakt (klik erop voor een grotere versie). Ze zijn wel enigszins vervormd door de groothoek ;-)

Hotel Atlantico

Na het vele cabaret heb ik dit theaterseizoen afgelopen zaterdag afgesloten met het toneelstuk Hotel Atlantico in Etten-Leur of all places... Petra en ik hadden eigenlijk kaarten in Tiel maar waren niet zo tevreden over de balkonplaatsen. Toen we daarna opnieuw naar kaarten gingen zoeken, kwamen we uiteindelijk in Etten-Leur terecht, maar wel op rij 3 :-)

Het toneelstuk gaat over vier homoseksuele vrienden die elk jaar bij elkaar komen in een hotel in Portugal. Bram (Marc-Marie Huijbregts) is een succesvolle tv-kok, die onderweg naar Portugal een tussenstop heeft gemaakt in Parijs om een kasteel te bekijken dat te koop staat. Ties (Paul Groot) reist met hem mee en is een columnist die in zijn columns (en ook face-to-face) het door hem (schijnbaar) verfoeide society-wereldje afkraakt, maar er eigenlijk maar al te graag deel van uitmaakt. Hans (Hajo Bruins, de enige IRL hetero) is journaallezer en denkt dat hij nog steeds een jonge god is die in trek is bij de jonge surfers op het strand. Nick (Dick van den Toorn) is een succesvolle comedyschrijver, die de dood van zijn onlangs overleden partner Adri probeert te verwerken. In tegenstelling tot de andere drie nogal flamboyante nichten, is hij een stuk filosofischer aangelegd en vraagt hij zich af wat hij met zijn leven moet, hoewel het verlies van Adri andere emoties bij hem losmaakt dan de rest dacht.

De vier kampen elk met hun eigen problemen, die ze, geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn, maar al te graag uit de doeken doen, maar staan daarbij nauwelijks open voor de problemen van de anderen. Zodra één van hen even wegloopt, roddelen de anderen over hem. Ze vertellen elkaar geheimen met de belofte het niet door te vertellen, terwijl ze dat natuurlijk toch doen. Ze proberen elkaar soms wel te helpen of op te beuren, maar meestal met een averechts effect. In de loop van het stuk blijkt hun vriendschap dan ook steeds meer scheuren te vertonen, hoe hard Bram ook blijft roepen dat ze "het toch goed hebben". Dit alles mondt uiteindelijk uit in een nogal voorspelbare climax: de zelfmoord van één van hen.

Prutser

50De Vlaamse cabaretier Wim Helsen is allesbehalve een prutser, maar in zijn laatste show vindt hij dat we allemaal prutsers zijn omdat we niet doen wat we eigenlijk willen. De rode draad in de voorstelling is een dialoog met de bakker, waarbij hij zichzelfs echter steeds weer onderbreekt met diverse verhaallijntjes, over een ontmoeting met een schele Jezus (die tegen hem praat terwijl niemand anders hem hoort), over zijn jeugd waarin hij tevergeefs probeert een praatje te maken met de slager, over zijn broer en zijn zus, die zichzelf een prutser vond, maar voor Wim juist een ster was. En dan is er ook nog het bekende nummer van Rafaella Carra ("Skopje") dat hij altijd voor haar zong en waarmee de show eindigt.

Het is alweer anderhalve week geleden dat ik hem zag, dus veel van zijn show is alweer in mijn geheugen weggezakt. Maar hier en hier staan twee goede omschrijvingen. Ik heb echter nog wel een aantal geslaagde foto's gemaakt.