Mukblog

Veerle

Tussen al mijn concerten door zijn Erik en ik vorige week woensdag op kraambezoek geweest bij Floortje en David in Utrecht, die op 23 augustus zijn verblijd met een prachtige dochter, met de al even prachtige naam Veerle. Floortje is de dochter van onze (tennis)vriendin Geryke die we ondertussen ook al weer heel wat jaren kennen en volgens mij zijn we zelfs op haar eindexamenfeestje geweest... Tja, dochters worden opeens ook moeder, en moeders oma (hoewel Geryke dat volgens mij liever niet hoort ;-)

Als cadeau heeft Erik een hele reeks foto's gemaakt waarvan ze de mooiste mogen uitkiezen voor een vergroting. En aangezien onze wederzijdse vrienden Ruud en Alison er ook waren, moesten die natuurlijk ook op de foto, wat in het geval van Ruud altijd garant staat voor hilarische opnamen (zie album).

Natuurlijk wilde ik zelf ook met Veerle op de foto. Hoewel ik zelf nooit kinderen heb gewild, vind ik baby's gewoonlijk erg lief en schattig, vooral die kleine handjes, voetjes en oortjes. Veerle had ondertussen wel honger gekregen van het vele poseren en begon steeds harder aan m'n vinger te zuigen totdat ze merkte dat er toch echt niets uitkwam... (Klik op de foto's voor het volledige album met grotere versies.)

Piepende oren... (3)

Het derde concert deze week was dat van White Lies in Paradiso. Helaas was ik net de dagen ervoor behoorlijk grieperig geworden, dus ik was niet helemaal in optimale concertstemming, maar ik had White Lies al een keer laten lopen in de Melkweg, dus ik wilde ze per se zien. En Paradiso is natuurlijk een heel speciale locatie. In plaats van onder de Arena besloot ik daarom om de hoek te parkeren, duurder, maar wel zo makkelijk en de reis verliep vlekkeloos.

Net als bij de Sisters op Mercy eerder dit jaar zaten we op de tweede rij van het eerste balkon (ik had liever vooraan gezeten, maar helaas waren we daarvoor net te laat). Maar ook van hieruit hadden we uitstekend zicht, hoewel ik de keyboardspeler links op het podium (zie het onderstaande filmpje) eigenlijk had gemist (wel gehoord, niet gezien). Het concert was erg leuk, hoewel ik bij nader inzien eigenlijk liever in de zaal had gestaan, maar aangezien we het voorprogramma ook nog moesten doorstaan, was zitten toch ook niet zo erg. Ze speelden (uiteraard) hun hele (en enige album) met als leuke aanvulling de cover Heaven van de Talking Heads.

Mijn foto's zijn redelijk gelukt en de beeldkwaliteit van de filmpjes is ook best aardig, maar het geluid is helaas ontzettend overstuurd, waardoor de muziek nauwelijks hoorbaar is. Misschien omdat ik toch te dicht bij en op dezelfde hoogte van de boxen stond? Ik hoop dat het de volgende keer wel beter is anders vrees ik dat ik toch een beetje een miskoop heb gedaan :-(

Hierbij 2 foto's (klik voor een grotere versie) en een YouTube-filmpje. Let op: rond sec. 45 zie je me net linksboven in beeld staan swingen, in een hempje, want ik had het warm gekregen ;-)

Piepende oren... (2)

Na de Pixies was het vrijdag de beurt aan Green Day in Ahoy. Het is dat Petra mij had mee gevraagd want anders was ik waarschijnlijk nooit gegaan, maar het was een heerlijk concert. Ik was helaas wat aan de late kant om Petra en Desiree in Geldermalsen op te pikken, waardoor we wel op tijd in Rotterdam aankwamen, maar het ruim een half uur duurde voordat we eindelijk onder Zuidplein konden parkeren. Daardoor vielen we zo'n beetje tijdens het eerste nummer in het concert. Maar het was vanaf het begin af aan genieten. Het decor was zeer indrukwekkend (prachtige achtergrondprojecties en -filmpjes, vuurwerk, lichtshow) en de zanger, Billie Joe Armstrong, deed zijn uiterste best het publiek bij het optreden te betrekken door bv. een jongetje op het podium te halen, een nummer door een vrouw uit het publiek te laten zingen (vrij tekstvast, maar wel enorm vals), met een water- en toiletrollenpistool op het publiek te schieten, "blikjes" (met naar later bleek t-shirts) het publiek in te schieten en tijdens King for a Day ook nog eens zelf een rondje door de zaal te maken.

Doordat we zo laat waren stonden we eerst halverwege de zaal aan de zijkant, maar aangezien de tribune achterin vrijwel leeg was, besloten we naar achteren te gaan, waar we een uitstekend uitzicht op het podium en de deinende massa hadden. En bovendien meer dan genoeg ruimte om te swingen en te springen. Naast veel nummers van hun nieuwste cd 21st Century Breakdown (die is steeds meer ga waarderen), speelden ze ook veel bekende nummers, zoals Boulevard of Broken Dreams, When I come around, Welcome to paradise, Basket Case en Holiday. (De volledige setlist staat hier.)

Ik heb trouwens pas geleden een nieuwe kleine Sony-camera gekocht, de CyberShot T900, die ik gemakkelijk naar binnen kan smokkelen bij concerten en die ook filmpjes kan maken. Dit was het eerste concert waarbij ik deze camera heb uitgetest. Aangezien ik nogal ver van het podium stond en de camera maar 4x zoom heeft, zijn de foto's dus nogal van afstand, maar er zaten wel een paar goede tussen. De geluidskwaliteit is wat minder, maar de beeldkwaliteit van de filmpjes is best aardig. Ik heb ook nog een filmpje van Boulevard of Broken Dreams gemaakt.

Hieronder ook nog twee foto's van het concert (klik erop voor een iets grotere versie). Voor nóg drie foto's klik je hier, hier of hier...

Piepende oren... (1)

Deze week was waarschijnlijk niet zo goed voor mijn oren, maar wel voor mijn gemoedstoestand, want ik heb maar liefst drie concerten bezocht.

Het begon dinsdag met de Pixies in de HMH. Op deze tour spelen ze integraal hun beste album, Doolittle, dat 20 jaar geleden is uitgebracht. We (Paul, Bart, Petra en ik) stonden vrij vooraan, dus flink meeblèren en springen op enkele van hun beste nummmers, zoals Monkey gone to heaven, Debaser, Wave of mutilation, Hey, Here comes your man en Gouge away. In de toegift speelden ze ook nog Gigantic, dus ik miste eigenlijk alleen Where is my mind? ;-)

Hoewel ik de Pixies een paar jaar geleden op Lowlands had gezien, was dit toch ook wel weer leuk. Het nieuwtje was er dus wel af, maar het was erg goed, leuk en nostalgisch (het publiek was dan gemiddeld ook wel 35+ volgens mij). We stonden echter recht onder de enorme boxen die rechts van het podium hingen, dus tegen de tijd dat de toegiften begonnen, piepten mijn oren behoorlijk...

Verlost + tennisklassiekers

Bij nader inzien had m'n val nog veel ergere gevolgen kunnen hebben en ik mag eigenlijk nog van geluk spreken dat het bij m'n bovenkaak en -tanden is gebleven. Na bijna 6 weken afzien werd vandaag de beugel/spalk uit m'n bovenkaak verwijderd en dat voelde als een hele bevrijding. M'n voortanden rechts zijn nog wel dood, maar dat gaat de tandarts hopelijk binnen enkele weken verhelpen. Voorlopig mag ik nog steeds niet echt bijten met m'n voortanden, maar kauwen met m'n kiezen gaat alweer aardig gelukkig (en door m'n "vloeibare" dieet zijn de 2 kilo's van de Portugese vakantie er ook alweer af, dus dat is weer een geluk bij een ongeluk ;-)

Gisteren waren we trouwens met een groot aantal vrijwilligers van de tennisclub naar de Afas Tennisclassics, het veteranentoernooi dat jaarlijks wordt georganiseerd door Paul Haarhuis en Jacco Eltingh. De dag begon met een exhitition tussen de twee gastheren en Richard Krajicek met Mansour Bahrami. Altijd erg leuk om te zien hoe virtuoos en schijnbaar achteloos de heren nog kunnen tennissen. Het lijkt allemaal makkelijk maar het is veel moeilijker dan het eruitziet. En het is in elk geval ook zeer onderhoudend.

Na afloop werd omgeroepen dat je op de foto kon met Krajicek en aangezien hij nog op m'n lijstje ontbrak, spoedde ik me naar de Afas-stand, waar ik me in de rij kon aansluiten. Ik drukte m'n camera in de handen van Fred en wachtte tot een van de drie camerameisjes een foto van me had gemaakt. Helaas bleek achteraf dat geen van drieën een foto had gemaakt en aangezien de foto van Fred ook niet echt was gelukt (ik had m'n ogen half dicht) baalde ik enorm. Gelukkig kwam voorzitter Lex net aangelopen toen ik weifelend achter Richard aanliep, en hij heeft toch nog een redelijik geslaagde foto gemaakt (hoewel ik er zelf niet al te flatteus op sta, maar goed....):

Daarna volgde de wedstrijd om de 3e en 4e plaats tussen Ivanisevic en Pioline, die echter nogal saai was en vrij eenvoudig door Pioline werd gewonnen. Tot slot volgde de finale tussen Paul Haarhuis en Tomas Enqvist. De eerste set ging met 6-4 (dacht ik) naar Haarhuis, waarna Enqvist de tweede set met enige moeite in de tiebreak wist te winnen. Helaas speelde daarna de vermoeidheid Paul te parten en verloor hij de champions-tiebreak :-(.

Desondanks was het een zeer gezellige dag!