Mukblog

The Horrors

Nadat hun concert in november was uitgesteld omdat ze plotseling in het voorprogramma van Muse stonden, ging ik eergisteren na lange tijd weer eens naar Doornroosje, voor een concert van The Horrors. Ik kende ze nog niet zo lang, maar was meteen verkocht toen ik hun twee albums beluisterde. Uiterlijk en muzikaal leken ze rechtstreeks uit de donkere jaren 80 te komen: zwarte kleren, vleermuiskapsels, zwart omrande ogen, shoegaze met invloeden van The Jesus and Mary Chain, Joy Divsion, Bauhaus en een vleugje Nick Cave.

En ach, de zang was misschien niet zo heel goed en op het laatst was het ook wel erg hard, maar het was een leuk concert. En het feit dat het in Roosje was en ik redelijk vooraan stond, maakte het alleen maar leuker. Helaas waren mijn muziekopnamen weer behoorlijk slecht, dus ik denk dat ik toch maar een andere kleine camera ga zoeken die wel een goed geluid heeft. Vanwege het gebrek aan licht waren de foto's ook niet echt gelukt, maar hierbij toch een kleine sfeerimpressie.

ps. Hier vind je een opname van hetzelfde nummer maar met een veel betere geluidskwaliteit.

Olympische Mukmuk

Jaja, ook in Vancouver hebben ze Muk ontdekt:

Mukmuk is a small and friendly Vancouver Island marmot who always supports and cheers loudly for his friends during games and races.

"

Literair amusement

Toevallig ben ik de afgelopen maand 2x naar een literair getinte theatervoorstelling geweest, maar terwijl de ene heel erg leuk en onderhoudend was, viel de andere bar tegen en was dat duidelijk een geval van een idee dat leuker was dan de uitvoering.

Begin januari zag ik de voorstelling Tot zoens van Jan Mulder, Bart Chabot en Remco Campert. Ik had Chabot al twee keer eerder gezien, één keer met Jules Deelder en Herman Brood en dat was erg onderhoudend, en daarna nog een keer alleen met Jules Deelder, maar dat was zo tenenkrommend slecht dat ik bijna in de pauze was weggegaan.

De combinatie met Mulder en Campert was echter zeer geslaagd. De show begint met een 1-2-tje tussen Jan en Bart omdat Remco zogenaamd te laat is. Ze vertellen enkele anekdotes, waarbij Jan zijn chagrijnigheid wijt aan de akelige muziek uit zijn jeugd en Bart vertelt hoe hij zijn vrouw wil verrassen met een chocolade-afgietsel van zijn erectie. Na een ode aan hun overleden vriend Martin Bril verschijnt Campert die op zeer droogkomische toon een aantal verhalen voorleest met als rode draad zijn perikelen rond de aanschaf van een Italiaans designtafeltje.

In nogal schril contrast met deze vermakelijke avond stond de Muziliteraire Revue van Herman Koch en Michiel Romeijn (beiden van Jiskefet) met de schrijvers P.F. Thomèse en Christine Otten, begeleid door twee muzikanten, die ik gisteren heb gezien. Helaas wist hun combinatie van voorgelezen verhalen, gedichten, filmpjes en liedjes op de een of andere manier niet echt te boeien, hoewel er toch wel vermakelijke en verrassende onderdelen inzaten, zoals enkele gedichten van Oboema vanuit een Zuid-Amerikaanse jungle, gedichten van Romeijn opgedragen aan Pete Doherty en Joost Zwagerman, een soort spoken-word performance van Otten over een vriendje en fastfood in Amerika, en de wel heel erg verrassende afsluiting van het nummer Mutter van Rammstein (hoewel de uitvoering daarvan helaas ook tegenviel).

Van Tot zoens heb ik een groot aantal goed gelukte foto's gemaakt waarvan ik er een paar in een albumpje heb gezet (let ook op de prachtige achtergrondfoto's van Anton Corbijn).