Mukblog

In this light and on this evening

Na de ietwat bevreemdende ervaring in Brussel wilde ik de Editors heel graag nog een keer zien in een kleinere en knussere omgeving en wat is daarvoor beter geschikt dan 013 in Tilburg. De zondag na het concert ging ik direct op zoek naar kaartjes op Marktplaats, maar toen dat niet zo snel lukte, zette ik mijn eigen advertentie erop. Vrij snel daarna kreeg ik een mailtje van ene Ursula en haar vriend die zich in de datum van het concert hadden vergist en niet naar 013 konden. En ze wilden hun kaartjes voor de normale prijs verkopen (wat tegenwoordig eerder uitzondering dan regel lijkt te zijn). Aangezien ze uit Almere kwamen, spraken we op maandag af onder Utrecht.

Toevallig had ik vlak daarvoor gemaild met Emiel, die ik ken van BDC en die ook altijd naar Lowlands gaat. Hij was ook naar de Pixies geweest, maar kwam er net als ik te laat achter dat de vvk voor de Editors al was begonnen. Hij wilde dus dolgraag mee. En zo ging ik woensdag voor de tweede keer in één week (en voor de zevende keer in totaal) weer naar de Editors. Gelukkig was het ditmaal een stuk relaxter. We waren ruim op tijd in 013 om een uitstekende plaats te kunnen bemachtigen op zo'n 15 meter van het podium. En aangezien de zaal van 013 trapsgewijs oploopt, hadden we een uitstekend zicht. Bovendien waren we ook op tijd voor de Maccabees, wat een erg leuk bandje is.

Hoewel het concert in grote lijnen hetzelfde was als in Brussel, was het toch veel en veel leuker in een kleine zaal waar je gewoon kan dansen en springen! Hoewel het geluid van m'n cameraatje problematisch blijft, heb ik een vrij goede opname kunnen maken van het rustige openingsnummer:

Doordat de belichting verder nogal problematisch was met veel rood, blauw en paars, zijn de meeste foto's niet echt gelukt, maar gelukkig zaten er ook een paar goeie bij (klik erop voor een grotere versie):

Bricks and mortar

Na alle concerten togen Peet en ik op zaterdag 7 november eindelijk naar Brussel om een van onze favoriete bands, Editors, te gaan aanschouwen. In Nederland zouden ze drie concerten geven in kleinere zalen (Melkweg, 013 en Oosterpoort) maar die waren helaas al uitverkocht voordat wij wisten dat de verkoop was begonnen en dus zag we ons genoodzaakt ons heil bij onze zuiderburen te zoeken. Gelukkig was het vrij eenvoudig om kaarten te bemachtigen voor hun optreden in Vorst Nationaal. Deze zaal bleek in een buitenwijk in het zuiden van Brussel te liggen en een zeer ongezellige betonnen kolos te zijn.

Nadat we relatief eenvoudig een parkeerplaats hadden gevonden (de zaal ligt midden in een woonwijk zonder fatsoenlijke parkeerruimte), kostte het eerst nogal wat moeite om onze jassen kwijt te raken in de garderobe (de eerste leek vol te zijn en de medewerker negeerde verder iedereen die zijn jas kwijt wilde). Verder moesten we allebei hoognodig naar de wc maar diverse delen van het gebouw waren met hekken en linten afgezet. Voor de deuren naar de zaal stond een rij mensen, wat ons ook nogal bevreemdde aangezien het voorprogramma, de Maccabees, net was begonnen, maar blijkbaar mocht niemand de zaal meer in. We konden echter wel via een complex en donker gangen- en trappenstelsel omhoog klimmen, zodat we toch nog in de zaal geraakten. Maar in plaats van de aanvankelijke Vorst Nationaal Club (een deel van de grote zaal) bleek men de hele zaal voor de Editors te hebben gebruikt, zodat we opeens terechtkwamen op de bovenste van 2 ringen in wat bijna leek op een halfrond stadion. Ondertussen waren we nog steeds niet naar het toilet geweest (dat zich dan weer helemaal beneden in de kelder bleek te bevinden). Op weg naar het toilet ontdekte ik echter dat er nog vrij veel plek was op de eerste ring (waarvan de "normale" toegangsdeuren dus gesloten waren). Wij zakten dus snel een verdieping af en hadden van opzij toch nog vrij goed zich op het podium.

In afwachting van de Editors hielden diverse suppoosten/bewakers iedereen nauwlettend in de gaten en toen het concert begon werd iedereen naar zijn plaats gestuurd. Je mocht dus niet in de gangpaden staan swingen en omdat iedereen netjes bleef zitten, waren we genoodzaakt het concert zittend door te brengen, wat ons beiden nogal zwaar viel, vooral op de swingender nummers. Het concert zelf was gelukkig heel goed met een prachtig decor van led-lampjes, hoewel een deel aan ons oog werd onttrokken. Bovendien hingen er ook nog twee schermen naast het podium, zodat we dubbel goed zicht hadden.

Ze speelden een groot aantal nummers van hun nieuwe cd (die in tegenstelling tot de eerste twee veel synthesizers bevat), maar ook de beste nummers van hun vorige albums. Als afsluiter speelden ze een knallende versie van Papillon met heuse vuurzuilen (zie mijn onderstaande clipje). Ondanks de vreemde entourage was het een erg goed concert, maar ik kreeg toch steeds meer zin om ze nog een keer te gaan zien, in een kleinere zaal waar ik gewoon kon dansen. Dit wordt dus vervolgd...

Piepende oren... (3)

Het derde concert deze week was dat van White Lies in Paradiso. Helaas was ik net de dagen ervoor behoorlijk grieperig geworden, dus ik was niet helemaal in optimale concertstemming, maar ik had White Lies al een keer laten lopen in de Melkweg, dus ik wilde ze per se zien. En Paradiso is natuurlijk een heel speciale locatie. In plaats van onder de Arena besloot ik daarom om de hoek te parkeren, duurder, maar wel zo makkelijk en de reis verliep vlekkeloos.

Net als bij de Sisters op Mercy eerder dit jaar zaten we op de tweede rij van het eerste balkon (ik had liever vooraan gezeten, maar helaas waren we daarvoor net te laat). Maar ook van hieruit hadden we uitstekend zicht, hoewel ik de keyboardspeler links op het podium (zie het onderstaande filmpje) eigenlijk had gemist (wel gehoord, niet gezien). Het concert was erg leuk, hoewel ik bij nader inzien eigenlijk liever in de zaal had gestaan, maar aangezien we het voorprogramma ook nog moesten doorstaan, was zitten toch ook niet zo erg. Ze speelden (uiteraard) hun hele (en enige album) met als leuke aanvulling de cover Heaven van de Talking Heads.

Mijn foto's zijn redelijk gelukt en de beeldkwaliteit van de filmpjes is ook best aardig, maar het geluid is helaas ontzettend overstuurd, waardoor de muziek nauwelijks hoorbaar is. Misschien omdat ik toch te dicht bij en op dezelfde hoogte van de boxen stond? Ik hoop dat het de volgende keer wel beter is anders vrees ik dat ik toch een beetje een miskoop heb gedaan :-(

Hierbij 2 foto's (klik voor een grotere versie) en een YouTube-filmpje. Let op: rond sec. 45 zie je me net linksboven in beeld staan swingen, in een hempje, want ik had het warm gekregen ;-)

Piepende oren... (2)

Na de Pixies was het vrijdag de beurt aan Green Day in Ahoy. Het is dat Petra mij had mee gevraagd want anders was ik waarschijnlijk nooit gegaan, maar het was een heerlijk concert. Ik was helaas wat aan de late kant om Petra en Desiree in Geldermalsen op te pikken, waardoor we wel op tijd in Rotterdam aankwamen, maar het ruim een half uur duurde voordat we eindelijk onder Zuidplein konden parkeren. Daardoor vielen we zo'n beetje tijdens het eerste nummer in het concert. Maar het was vanaf het begin af aan genieten. Het decor was zeer indrukwekkend (prachtige achtergrondprojecties en -filmpjes, vuurwerk, lichtshow) en de zanger, Billie Joe Armstrong, deed zijn uiterste best het publiek bij het optreden te betrekken door bv. een jongetje op het podium te halen, een nummer door een vrouw uit het publiek te laten zingen (vrij tekstvast, maar wel enorm vals), met een water- en toiletrollenpistool op het publiek te schieten, "blikjes" (met naar later bleek t-shirts) het publiek in te schieten en tijdens King for a Day ook nog eens zelf een rondje door de zaal te maken.

Doordat we zo laat waren stonden we eerst halverwege de zaal aan de zijkant, maar aangezien de tribune achterin vrijwel leeg was, besloten we naar achteren te gaan, waar we een uitstekend uitzicht op het podium en de deinende massa hadden. En bovendien meer dan genoeg ruimte om te swingen en te springen. Naast veel nummers van hun nieuwste cd 21st Century Breakdown (die is steeds meer ga waarderen), speelden ze ook veel bekende nummers, zoals Boulevard of Broken Dreams, When I come around, Welcome to paradise, Basket Case en Holiday. (De volledige setlist staat hier.)

Ik heb trouwens pas geleden een nieuwe kleine Sony-camera gekocht, de CyberShot T900, die ik gemakkelijk naar binnen kan smokkelen bij concerten en die ook filmpjes kan maken. Dit was het eerste concert waarbij ik deze camera heb uitgetest. Aangezien ik nogal ver van het podium stond en de camera maar 4x zoom heeft, zijn de foto's dus nogal van afstand, maar er zaten wel een paar goede tussen. De geluidskwaliteit is wat minder, maar de beeldkwaliteit van de filmpjes is best aardig. Ik heb ook nog een filmpje van Boulevard of Broken Dreams gemaakt.

Hieronder ook nog twee foto's van het concert (klik erop voor een iets grotere versie). Voor nóg drie foto's klik je hier, hier of hier...

Piepende oren... (1)

Deze week was waarschijnlijk niet zo goed voor mijn oren, maar wel voor mijn gemoedstoestand, want ik heb maar liefst drie concerten bezocht.

Het begon dinsdag met de Pixies in de HMH. Op deze tour spelen ze integraal hun beste album, Doolittle, dat 20 jaar geleden is uitgebracht. We (Paul, Bart, Petra en ik) stonden vrij vooraan, dus flink meeblèren en springen op enkele van hun beste nummmers, zoals Monkey gone to heaven, Debaser, Wave of mutilation, Hey, Here comes your man en Gouge away. In de toegift speelden ze ook nog Gigantic, dus ik miste eigenlijk alleen Where is my mind? ;-)

Hoewel ik de Pixies een paar jaar geleden op Lowlands had gezien, was dit toch ook wel weer leuk. Het nieuwtje was er dus wel af, maar het was erg goed, leuk en nostalgisch (het publiek was dan gemiddeld ook wel 35+ volgens mij). We stonden echter recht onder de enorme boxen die rechts van het podium hingen, dus tegen de tijd dat de toegiften begonnen, piepten mijn oren behoorlijk...

Het was weer fijn...

...op Lowlands dit jaar. Drie lange en vermoeiende dagen, die gelukkig wat minder vermoeiend waren omdat ik in een hotel in de buurt sliep ;-) Hoewel ik me door de aanvankelijke weersvoorspellingen ertoe had laten verleiden zwart-wit gestreepte regenlaarzen te kopen, was het weer prachtig, vooral op de zaterdag. Mijn eerste Lowlands met blote benen zelfs ;-) De laarzen zijn dus in de auto blijven staan. De enige regen viel op zondagavond terwijl ik stond te genieten van The Hives en de Editors.

Ik had me dit jaar goed voorbereid door diverse bands vooraf te beluisteren, wat een vrij druk programma opleverde en waardoor ik eigenlijk niet spontaan bij voor mij nog onbekende bands ben terechtgekomen. Maar enkele van die vooraf ontdekte bands waren live erg goed. Zo heb ik achtereenvolgens gezien:

Vrijdag: the National (erg fijne Madrugada/Tindersticks-achtige muziek), the Wombats (Let's dance to Joy Division, hoewel ik de Alpha wat te groot voor ze vond), Dropkick Murphys (springen op Ierse doedelzakfolkpunk blijft leuk), the Kooks (wel aardig) en the Flaming Lips (aardige muziek met vooral een leuke show eromheen, mensen uit het publiek in Teletubbie-pakken, een cameraatje op de microfoon van de zanger en leuke geprojecteerde beelden).

Zaterdag: White Lies (een van dé ontdekkingen voor mij dit jaar, erg fijne new new wave), Blood Red Shoes (raggend man-vrouw-duo à la White Stripes), Claw Boys Claw (jeuh! samen met Frans pogo-en in de pit alsof het 25 jaar geleden is (nou ja, Frans pogode, ik stond nog vóór de pit de pogo-ers van me af te duwen, terwijl Peter te Bos voortdurend enorm stond te glunderen en te grijzen, vanaf rij 3 heb ik een heel stel prachtige foto's van hem kunnen maken, waarvan je er hieronder alvast een ziet), British Sea Power (wel aardig en zoetig, lieve bloemenkinderen), the Rascals (leuke Arctic Monkeys-kloon, erg jong nog), Sex Pistols (meer grappig dan goed, Johnny Rotten speelt een parodie op zichzelf, maar tegen Pretty Vacant kan weinig op) en Underworld (laatste half uur gezien, ik ben niet zo'n enorme fan maar het was wel leuk om mee te maken hoe iedereen uit z'n dak ging bij Born Slippy). White Lies en Rascals traden trouwens op in de kleine open Charlie, wat prachtige foto's heeft opgeleverd.

Zondag: rustig begonnen met shoppen (zwart sweaterjasje met luipaardmotief en capuchon met oortjes gekocht), Danko Jones gehoord onder het genot van een Turkse appelthee, maar dat is absoluut niet mijn muziek, paar nummers Yeasayer (ook niet zo mijn ding), Fratellis (niet spectaculair, wel leuk), toen ruim op tijd naar de Alpha om vooraan te kunnen staan bij de Hives, erg fijne Zweedse "trashpunkrocknroll" (volgens het LL-boekje), in zwart pak gestoken, met een zanger you love or hate (ik vond hem wel OK en heb heel veel zeer mooie foto's van hem gemaakt). Een van de leukste concerten. Ondertussen was het beginnen te regenen en werd er na afloop een modderglijpartij ingezet vanaf de schuine hellingen buiten de Alpha. Onder luid gejoel van duizenden schuilende mensen lieten steeds meer drieste (en steeds blotere) jongens zich omlaag glijden. Hilarisch. Door die regen zonk me echter de moed een beetje in de schoenen en was ik al bijna van plan om vroegtijdig naar huis te gaan, maar gelukkig werd het droog en na wat eten ging het wel weer, zodat ik toch maar besloot om te blijven voor de Editors. Ik kon een van mijn favoriete bands toch niet laten schieten nu ze weer zo dichtbij waren, dus voor de vijfde keer genoot ik volop, terwijl ook de foto's dit keer een stuk beter waren. Een prachtige afsluiter van een hele fijne Lowlands.

Ik had uiteraard m'n nieuwe Canon S5 meegenomen en de foto's zijn over het algemeen erg goed gelukt. Helaas dacht ik aanvankelijk dat de flitser stuk was omdat ie niet opklapte met het knopje (ik had m'n camera vrijdag laten vallen :( en kwam ik er daardoor te laat achter dat je die gewoon met de hand moet opklappen. Daardoor zijn de avondopnamen buiten niet echt gelukt.

Hieronder alvast drie foto's van een duidelijk genietende Peter te Bos. De rest volgt binnenkort (beloofd!) maar ik heb deze week helaas vrijwel geen tijd om na te genieten omdat ik maandag direct aan de slag moest voor het open toernooi (daarover later meer).

Lowlands 4

Morgen is het weer zover: dan ga ik voor de vierde keer naar Lowlands! De opmaat ging wat moeizaam, aangezien Lowlands opeens uitverkocht bleek te zijn geraakt terwijl ik op Santorini zat, maar na een paar dagen gingen er gelukkig plotseling nog 500 kaarten de verkoop in, en was ik er als de kippen bij om een kaartje te kopen.

De reden dat ik in eerste instantie te laat was, was dat ik het programma op het eerste gezicht niet zo denderend vond. De meeste bekende bands die me wel kunnen bekoren, had ik al gezien (Editors, Dropkick Murphys, Pigeon Detectives, dEUS) of traden elders op (Claw Boys Claw, Gem). Maar er bleken eigenlijk toch ook genoeg andere bekende bands (Wombats, Fratellis, Kooks) en oudgedienden (Sex Pistols, Breeders, Presidents of the USA) op te treden. En via tips van Harris heb ik, voor mij tot voor kort onbekende pareltjes (hopelijk) opgespoord, zoals The National, British Sea Power, Blood Red Shoes, Rascals, White Lies, We are scientist, Dresden Dolls en Plain White T's).

Kortom, als ik dat allemaal wil gaan zien, krijg ik het nog erg druk. Maar voordat morgen de boel losbarst, hier eerst nog een albumpje met de foto's van vorig jaar. Ik hoop (en ga ervan uit) dat het dit jaar minder lang duurt voordat de foto's online zijn. En dat ze niet weer moeilijk gaan zitten doen over mijn camera. Klik op een van de onderstaande foto's om naar het album van vorig jaar te gaan.

The Good, the Bad and the Queen, de nieuwe band van Damon Albarn, voorheen Blur en Gorillaz, een toevallige, maar erg leuke ontdekking

The Killers, een van de beste optredens van vorig jaar

Echo uit het verleden

Rond 1983 nam mijn muziekleven, en daarmee misschien wel mijn hele leven, een belangrijke wending. Tot die tijd luisterde ik heel veel naar de top 40 en (uiteraard) naar de avondspits met Frits Spits. Toppop was (gelukkig) vervangen door Countdown met Adam Curry. Ik was al een tijdje eerder overgestapt van Abba op Herman Brood en had het schitterende debuutalbum van Nina Hagen al ontdekt en grijsgedraaid. U2 was bezig een van mijn favoriete bands te worden, dankzij de re-release van de liveversie van "I will follow" en het niet-aflatende enthousiasme van mijn vriendin Annemarie, en misschien ook wel een beetje omdat ik heftig verliefd was op Henkie W, alias Bono ;-) En via Ina had ik bands als The Cure, Duran Duran, Simple Minds, Depeche Mode en The Sound (beter) leren kennen. Het zal ook rond die tijd zijn geweest dat ik welbewust besloot om alleen nog zwart met wit te dragen, wat uiteindelijk uitmondde in mijn nog altijd voortdurende voorliefde voor zwarte kleren. (Toegegeven, daar zullen ook The Cure, Siouxsie, The Sisters of Mercy en consorten een beetje debet aan zijn geweest ;-).

Natuurlijk was de new wave enorm in opkomst, zodat na de persiode van pop, disco, soul en funk eindelijk "echte" muziek in de top 40 stond ;-) Elke avond luisterde ik naar Frits Spits en tapete m'n favoriete nummers op cassettebandjes. En toen hoorde ik op een avond (het zal begin 1983 zijn geweest) het nummer "The Cutter" van Echo and the Bunnymen. Ik had er al iets over gelezen en het sloeg in als een bom. Wat een schitterend, bedwelmend en intrigerend nummer! Van begin tot eind liet het me niet meer los. Ik was meteen verkocht. Op Allmusic.com staat een prachtige beschrijving van het nummer waarin mijn gevoel van toen wellicht beter onder woorden wordt gebracht.

Het nummer is in Nederland nooit een hit geweest, maar het deed me wel des te meer beseffen dat er een leven is naast de top 40 en de mainstream-muziek. Vanaf die tijd stortte ik me meer en meer op de new wave. Mijn liefde werd nog verder aangewakkerd door mijn verhuizing naar Nijmegen in augustus 1983 om Frans te gaan studeren (nu dus precies 25 jaar geleden). In Nijmegen ging een wereld van alternatieve muziek voor me open, die gelukkig nooit echt meer is dichtgegaan (met uitzondering van de voor mij donkere beginjaren 90 toen ik weinig lichtpuntjes in de muziek kon ontdekken, hoewel die er achteraf toch wel bleken te zijn geweest).

Om terug te komen op Echo and the Bunnymen. In 1985 gaven ze een optreden op de derde en laatste versie van Pandora's Music Box (de voorloper van Lowlands). Ik had telefonisch een kaartje voor die avond besteld via een ticketbureautje in Nijmegen (vlak bij de Grut op de Daalseweg). Toen ik daar echter naartoe was gefietst, bleek dat ik een dag te laat was met ophalen. Ze hadden m'n kaartje al aan iemand anders verkocht. Ik enorm balen en zeer verdrietig....

Twee jaar later kreeg ik gelukkig een nieuwe kans. In 1987 traden ze op Pinkpop op, op de enige versie die ooit in Baarlo (bij Venlo) plaatsvond. Andere artiesten dat jaar waren Hüsker Dü (erg goed), Lou Reed (niet zo best), Chris Isaak en Iggy Pop (kan ik me beide niet veel meer van herinneren). Tot mijn grote schaamte moet ik bekennen dat ik me ook weinig meer van het concert van Echo kan herinneren. Ik was zelfs vergeten dat ik ze daar had gezien (shame on me). De oorzaak zal wel de alsmaar stromende regen zijn geweest, waardoor ik met Erik tussen de concerten door telkens naar zijn ouders in Venlo reed om op te drogen ;-)

Vanavond kreeg ik echter een nieuwe kans om terug in de tijd te gaan. Ditmaal traden ze op in Tivoli, Utrecht, op de "legacy-avond" voorafgaand aan het gothicfestival Summer Darkness. Vergezeld van Bart, Paul en Anja stond ik op tien meter afstand oog in oog met Ian McCulloch, ware het niet dat hij een inktzwarte zonnebril droeg en voortdurend van achteren werd beschenen door de spots, zodat vooral zijn contouren zichtbaar waren... Zijn net-uit-bed-kapsel was nog altijd hetzelfde, maar de rest ging schuil onder een lange, zwarte en ongetwijfeld zeer warme jas die de hele avond niet uitging. Van het eerste nummer Rescue tot het laatste Lips like sugar (volgens mij hun nieuwe single) was hij zeer goed bij stem, ondanks het bier en de sigaret die hij doodgemoederd op het podium stond te roken (zoals het hoort). Het klonk alsof het 25 jaar geleden was, hoewel van de oude bezetting alleen de nogal verkreukeld en verlopen ogende Will Sergeant over was. Verder kwamen onder andere The Cutter (jippieeee), The Killing Moon, Seven Seas, Show of Strength, Bring on the dancing horses en Never Stop, en nieuwer werk als Stormy Weather voorbij. Het Liverpudlian gemompel tussendoor was ongetwijfeld aardig en soms zelfs komisch bedoeld, maar niet te verstaan. En ik ben het met de onderstaande recensenten eens dat de covers van People are Strange van de Doors (ondanks de toepasselijke toelichting) en Walk on the Wild Side van Lou Reed van mij vervangen hadden mogen worden door bv. Ocean Rain (node gemist), Over the Wall of All my colours.

Meer recensies vind je op 3voor12, Kindamuzik, OOR en in de Volkskrantblog van Gijsbert Kamer. Helaas had ik m'n camera niet bij me (hoewel dat achteraf gezien best had gekund) dus in afwachting van de foto's van Paul, hierbij een impressie (copyright Peter Hagemen, Kindamuzik).

Editors IV

Afgelopen woensdag ben ik voor de vierder keer naar de Editors geweest. De eerste keer was in 2005 op Lowlands toen ze als onbekend bandje in een kleine tent speelden, maar ik direct al onder de indruk was. Twee maanden later bleken ze in Doornroosje te spelen, dus toen heb ik meteen kaartjes gekocht. Nadat ze een succesvolle tweede cd uitbrachten, ging het hard en in 2007 speelden ze in de grootste tent op Lowlands, de Alpha, waar ik ze weer zag. Zelfs in die hele grote tent spatte het enthousiasme er nog steeds duidelijk van af.

En woensdag speelden ze in de HMH. Op de een of andere manier heb ik een soort aversie tegen deze concertzaal en toen ook nog bleek dat er zelfs twee voorprogramma's waren, zakte m'n enthousiasme tot onder nul. Ik probeerde zelfs nog m'n kaartje kwijt te raken, maar gelukkig deed ik daar niet al te zeer m'n best voor, dus reed ik woensdagavond via Geldermalsen (om Peet en Louis op te pikken) en Culemborg (waar de broers Arjan en Rogier zich aansloten) naar de HMH. Gelukkig waren de voorprogramma's net afgelopen toen we daar tegen kwart voor 9 aankwamen. Vanaf de rechterzij-ingang konden we gemakkelijk redelijk vooraan aanschuiven, zodat we een goed zicht op het podium hadden. Bij het eerste nummer zigzagden Arjan en Rogier echter al hupsend enthousiast nog een paar rijen naar voren, met de rest erachteraan. En het gevolg was dat we nóg verder vooraan stonden en de rest van het concert een uitstekend zicht op het podium hadden (ware het niet dat er af en toe een lange bezoeker voor m'n neus stond, maar dat is nu eenmaal helaas het euvel bij veel concerten).

Het concert zelf was wederom fantastisch. De zanger, Tom Smith, heeft een prachtige stem, die veel ouder klinkt dan zijn werkelijke leeftijd (27 nu, maar zijn stem klinkt al vanaf het begin zo goed en diep). En hij is nog altijd even enthousiast op het podium. Snelle nummers wisselden zich af met langzame, aangevuld met een mooie lichtshow. Aangezien hun oeuvre nog niet zo groot is (2 albums) kwamen alle bekende en goede nummers voorbij, met zelfs een Cure-cover, helaas van het nummer Lullaby en niet van een van hun betere nummers uit de donkere waveperiode. Je zou bijna denken dat Tom iets met spinnen heeft: ze hebben zelf een nummer dat Spiders heet en Lullaby gaat ook over een spin. Brrrrr.....

Al met al een zeer geslaagde avond die mijn aversie tegen de HMH een stuk kleiner heeft gemaakt en mijn zin om vaker naar concerten te gaan, weer heeft doen toenemen.

Wonderful world

Het mag bijna een wonder heten gezien de grote hoeveelheid foto's die ik nog steeds moet bewerken, maar zijn hoofd zat dagenlang nog zo vol met Sylvian dat ik afgelopen weekend snel een album heb gemaakt. Zoals jullie zien, is de variatie in de foto's minimaal maar dat geeft wel een goede indruk van het concert: meer nadruk op zang dan op de podiumact ;-) Ook zijn de foto's vrij donker maar dat was niet te vermijden. Hier en daar is het niet even scherp, maar het was soms kiezen tussen scherpte en ruis. Klik op de foto om naar het album te gaan.

The world is everything

Gisteren en vandaag ben ik maar liefst twee keer naar een concert van David Sylvian geweest. Daarvoor had ik hem al drie keer gezien, de laatste keer in 2003 en het was telkens een fantastische ervaring dus ik keek er erg naar uit, hoewel de laatste twee cd's (Blemish en Snow Borne Sorrow van zijn project Nine Horses) wel heel erg rustig en esoterisch zijn.

Het eerste concert was in de vrij nieuwe Frits Philips-zaal in Eindhoven. Bij aankomst bleek er een voorprogramma te zijn en aangezien voorprogramma's gewoonlijk zonde van de tijd vindt (en bij een vorige keer ook al niet zo enthousiast was over Sylvian's voorprogramma) twijfelden we nog even of we dat niet zouden overslaan, maar ach, we waren er toch... Gelukkig duurder het voorprogramma maar een dik kwartier want het meisje met gitaar kon me niet écht bekoren (en aan de reacties te horen gold hetzelfde voor een groot deel van het publiek). Wel sneu, maar ja, je weet dat je dat risico loopt als je in het voorprogramma speelt.

Na een korte pauze begon eindelijk het échte concert. Ik zat op de derde rij van het zeer steil oplopende balkon en had zo een uitstekend en ongeblokkeerd uitzicht op de band, naast Sylvian bestaande uit drummer en broer Steve Jansen, een bassist (in rok :-) die ook een elektrische contrabas bespeelde, een Japanse pianist en een blazer (ik het er niet zo heel erg op gelet maar hij speelde onder andere saxofoon en dwarsfluit). Het concert begon met een prachtige versie van Wonderful World, van zijn project Nine Horses. Bij de eerste gezongen woorden wist ik al dat het een mooi concert zou worden. Wat heeft David toch een prachtige warme stem, waar wat mij betreft maar weinig zangers aan kunenn tippen.

Daarna volgden enkele onbekende nummers, maar na een paar nummers meende ik de tekst te herkennen en bleek hij een bijna onherkenbare versie van Ghosts te spelen. Daarna speelden ze nog een aantal bekendere nummers, vrijwel allemaal in een heel nieuw, rustiger jasje gestoken, waaronder Brilliant Trees, Before the Bullfight en Mother and Child, afgewisseld met nieuwer werk dat ik veelal niet kende, maar dat me over het algemeen toch wel aansprak, ook al vond ik het vooraf op cd wel wat eenzijdig. Elk nummer ging vergezeld van een sfeervolle 'achtergrondia' (zie hier voor wat sfeerbeelden). Na zo'n anderhalf uur volgde de eerste toegift bestaande uit een combinatie van Riverman en Every Colour You Are. Tot slot werden ze nog eenmaal teruggeroepen en werd als afsluiting Wanderlust gespeeld.

Hoewel ik het wel jammer vond dat ie niet wat meer ouder werk speelde en ook dat ie sommige nummers wel heel erg veranderd had, wat ik niet altijd ten goede van het nummer vond komen, vond ik het al met al toch een zeer geslaagd concert. Ik was benieuwd wat vandaag zou brengen, toen ik dus voor de tweede maal naar Sylvian toog, ditmaal in het RAI-theater in Amsterdam. Gelukkig was er ditmaal geen voorprogramma, zodat we direct van Sylvian konden genieten. Ditmaal zat ik op rij 22 in de iets oplopende zaal, maar helaas zat er een nogal lange maan met veel haar voor me, zodat ik het grootste deel van het concert naar rechts geleund heb bekeken, maar mede dankzij een geleende verrekijker, kon ik David toch goed zien. Opnieuw begon hij met Wonderful World en daarna speelde hij volgens mij precies dezelfde setlist als gisteren. Het voordeel hierbij was dat de nummers die ik gisteren niet kende, me vandaag al bekend in de oren klonken :-)

Gelukkig had ik vandaag wél m'n camera meegenomen, zodat ik na de eerste schroom te hebben overwonnen (er werd aan alle kanten geflitst) flink wat foto's heb gemaakt. Na de eerste toegift besloot ik bovendien snel naar voren te rennen, zodat ik het laatste nummer vooran vanaf het gangpad heb beluisterd en daarbij dus van dichtbij foto's heb kunnen maken. Helaas was het hele concert nogal donker, zodat de foto's dat ook zijn (en nogal wat ruis bevatten), maar deze foto vond ik toch zeer geslaagd. Klik erop voor een grotere versie. Wellicht volgen er binnenkort nog meer.

Lowlands 2007

Het is alweer eeuwen geleden dat ik op m'n blog heb gepost, dus ondertussen is er vast niemand die meer meeleest, maar aangezien ook het theaterseizoen weer voor de deur staat, zal ik toch weer eens wat posten.

Na een heerlijke luxe week in Zuid-Frankrijk vertrok ik na een tussendagje voor de derde keer naar Lowlands. En wederom was het een zeer geslaagde editie. De eerste dag begon al zeer goed met optredens van oa. de Editors en The Killers.

Na afloop van de Editors liep ik wat rond te dwalen op het terrein, toen ik toevallig in een handtekeningensessie van de Editors belandde. Dus ik in de rij voor een handtekening en daarna uiteraard met ze (en zonder ze) op de foto.

Helaas waren de foto's van de concerten wat minder geslaagd, maar later zal ik toch nog een album samenstellen.

Zie hier het (volgens mijzelf zeer geslaagde) resultaat (op de eerste kun je klikken voor een vergroting):

Venus Vina Musica

Ook van Corvus Corax (zie 21 december) heb ik nog een fotoalbum gemaakt, ditmaal een wat groter album omdat er vrij veel foto's goed waren gelukt en de band uiteraard zeer visueel aantrekkelijk is en een prachtig schouwspel biedt.

Het grote album staat hier, terwijl je de kleinere versies (met een recensie) ook kunt bekijken op Gothtronic.

Nihilist gothic

Ik heb nog een album gemaakt van het concert van Spiritual Front (zie 17 december).
Het album met de kleine versies staat op Gothtronic. Het album met de grotere foto's staat hier.

Zwarte raven

Gisteren ben ik alweer naar een gothic-concert geweest, ditmaal naar het concert van de Duitse 'middeleeuwse' gothicband Corvus Corax (zwarte raaf) in de Melkweg in Amsterdam. Ik had ze al eens op Lowlands gezien met hun versie van de Carmina Burana en was toen zeer onder de indruk. Ditmaal speelden ze in hun normale bezetting (vijf blazers en drie trommelaars) maar ook dat was erg leuk en aanstekelijk vrolijk. Zoals meestal bij dit soort concerten was het niet uitverkocht en staan de bezoekers ook niet rijendik tegen het podium aan gedrukt, zodat ik gemakkelijk vanaf rechts, middenvoor en links foto's kon maken en later ook nog vanaf het balkon, zodat ik wat meer variatie in de standpunten kon aanbrengen.

De band bestaat dus uit acht leden, elk prachtig gotisch-middeleeuws uitgedost met lange gewaden, vreemde schoeisels, zeer opvallende kapsels en de meest waanzinnige instrumenten: veel doedelzakken (maar dan middeleeuwse, geen Schotse), toeters, hoorns, ouderwetse snaarinstrumenten, grote trommels, pauken, gongs, behangen met botten, schedels en andere parafernalia. Kortom niet alleen een lust voor de oren maar ook voor de ogen. En ze hebben duidelijk zeer veel plezier in hun optreden, met grappige aansporingen voor het publiek om "zu trinken und sich zu lieben".

Helaas (en vreemd genoeg) hielden ze na zo'n drie kwartier een pauze van ruim een half uur, waardoor het concert nogal lang duurde. Ik moest de laatste trein van 12 uur halen, dus kon het einde helaas niet meer meemaken, hoewel ik gelukkig toch het grootste deel heb kunnen zien.

Als voorproefje heb ik me vooraf een hele tijd vermaakt in een gothic winkel waar een zeer vriendelijke dame me allerlei prachtige rokken en shirts liet passen. Uiteindelijk is de keuze gevallen om een fluwelen zwart met paarse rok (voor kort, achter lang) met bijpassend shirt (met lange kanten fladdermouwen). Ik wilde echter toch ook eens een echte lange jurk passen, dus hees ik me in een prachtig gewaad, compleet met hoepelrok. Een foto van de aanschaf volgt nog wel een keer ;-)

Zoals altijd geldt: klik op een foto voor een grotere versie.

Spiritual Front

Gisteravond ben ik weer naar een 'gothic' concert in de Goudvishal geweest, ditmaal van de Italiaanse (!!) band Spiritual Front. Hun muziek is vrij traag en melancholisch, hoewel het soms wat meer uptempo is en doet soms denken aan een kruising tussen Nick Cave en Madrugada met een vleugje Ordo Rosarius (met wie ze samen een cd hebben gemaakt), maar met wat meer synthesizers en een Italiaans accent ;-)

Gedurende het optreden werd de zwart-film Raging Bull (met Robert de Niro) als achtergrondprojectie gebruikt. Hoewel ik niet weet of ze daar een diepere betekenis aan koppelen of het enkel gebruiken om hun verder visueel wat saai optreden te verlevendigen, leverde dit wel mooie beelden op van de zanger en drummer, waar het filmbeeld overheen werd geprojecteerd of als achtergrond fungeerde. Zoals meestal in de GVH was de verlichting vrij donker, met vooral rood en blauw, maar gelukkig zorgde film niet alleen voor extra sfeer maar ook voor extra licht.

Zoals altijd (meestal ;-) kun je op de foto klikken voor een grotere versie. De rest van de foto's volgt nog, ook op Gothtronic.com.

Gae Bolg

Gisteren ben ik weer voor Gothtronic naar een optreden geweest van een Franse mediaevel gothicband met de vreemde naam Gae Bolg. Wederom een vreemd stel: een bassist en 'drummer' als monniken gekleed, een volumineuze zanger in een witte jurk met een soort rozenkranser-overgewaard en de 'sorting hat' van Harry Potter, en een tweede zanger/fluiter/trommelaar met een raar hoedje en dito witte jurk.

De muziek is wat moeilijk te omschrijven: enigszins middeleeuws aandoend, met Franse en Latijnse teksten, soms wat monnik-achtige gezang, blokfluiten en trompet, bas en trom. Ik heb leukere mediaeval bands gezien, maar dit was toch wel een leuke ervaring.

Hierbij alvast twee foto's. De rest volgt nog. Klik erop voor een grotere versie.

Monnikenro(c)k

Gisteravond ben ik weer naar een concert voor Gothtronic in de Goudvishal in Arnhem geweest om foto's te maken. Het betrof een optreden van de Duitse band Potentia Animi ('zielenkracht' dus). Deze band bestaat uit vier als monniken verklede bandleden in bruine pij, op blote voeten, met 'pispotkapsel' en met naast de gebruikelijke gitaar-bas-drums een violist. Ze zingen afwisselend Latijnse en Duitse religieus getinte teksten, maar met een a-religieuse kwinkslag. In hun optiek zijn monniken en vrouwen namelijk niet incompatibel ;-) De muziek is een beetje moeilijk te omschrijven, maar is vrij stevig, zeker live. Kortom, een rare combinatie, maar wel erg leuk.

De band speelde helaas grotendeels met zeer weinig licht, dus was het erg moeilijk om goede foto's te maken. Ik heb er zelfs een paar met flits geprobeerd, maar dat werd erg lelijk...

Hier alvast één foto. De rest staat op Gothtronic.

Infadels

Twee weken geleden ben ik voor Gothtronic weer naar een concert geweest: Infadels in Tivoli, Utrecht. Uit logistieke overwegingen besloot ik de auto bij het station in Tiel te parkeren (gratis!) en met de trein verder te gaan. In Tivoli had ik afgesproken met de recensente van Gothtronic, Cyn (of Sin).

Bij binnenkomst kreeg ik een felgekleurd bandje om dat aangaf dat ik een officiële fotograaf ben. Stoer he? ;-) Het was de eerste keer dat ik in Tivoli was en het is me goed bevallen. Het was  geen écht gothic-concert (maar ja, was is een "echt" gothic-concert?), maar het was wel swingend. Ik had Infadels ("We are not THE Infadels" zeggen ze zelf) kort gezien op Lowlands, maar toen stond ik erg ver achteraan. Nu stond ik bijna met m'n neus tegen het podium en met m'n oren tegen de speakers (volgende keer toch eens oordopjes meenemen).

Je kunt mijn foto's en de recensie van Sin bekijken op Gothtronic.

Online dan maar

Ik heb nog geen tijd gehad de layout te voltooien, maar ik vond 1 oktober wel een mooie datum om toch maar alvast online te gaan, want anders komt het er maar niet van... Het theaterseizoen is bovendien begonnen, dus ik moet ook mijn theaterfoto's ergens kwijt nietwaar? ;)

Hierbij de eerste foto, een oudje, maar dat zal misschien nog vaker gebeuren omdat ik immers een maand of drie moet inhalen.

De onderstaande foto is genomen op Lowlands en is van de mediaeval gothic band Corvus Corax. Meer hierover kun je lezen op Gothtronic (blader omlaag voor mijn beschrijving van dit concert).

Klik hier voor het hele album.

Muk op Lowlands

Hoewel Lowlands dit jaar niet helemaal volgens mij plannen verliep (in plaats van in een tentje te slapen ben ik om diverse redenen drie maal!! op en neer gereden), heb ik toch enorm genoten. Ik heb niet alles gezien wat ik had willen zien, mede dus doordat ik op en neer ben gereden en daarom niet al te laat terug wilde gaan en ook niet al te vroeg wilde vertrekken. Maar wat ik heb gezien, was erg leuk. Ik heb achtereenvolgens de volgende bands gezien:

Vrijdag: Snow Patrol en Placebo
Zaterdag: Frames, Infadels, Raconteurs, Dirty Pretty Things en Iggy & The Stooges
Zondag: Corvus Corax, Panic! at the Disco, Pennywise en Arctic Monkeys

Van de meeste van deze bands heb ik wel een of meer gelukte foto's gemaakt. Er staan er een aantal in een albumpje, maar hopelijk komen er (ooit) nog wat bij.