Maarten en de natuur
Maarten van Rossem is al jaren een van mijn favoriete deskundigen. Ik geniet altijd van zijn droge humor, ongeacht het onderwerp waarop hij zijn lichtende kijk laat schijnen. Toen ik hoorde dat hij een lezing gaf in Beek-Ubbergen (of all places), wilde ik daar uiteraard naartoe, ongeacht het onderwerp.
Hoewel het onderwerp in eerste instantie "verrommeling" leek te zijn (wat me deed denken aan de oprukkende bebouwing langs de snelwegen), bleek de lezing te zijn georganiseerd door de Vereniging Nederlands Cultuurlandschap, waarvan het informatiecentrum (met een soort Madurodam van Nederlandse landschappen) is gevestigd in Beek-Ubbergen. Maarten blijkt deze vereniging een warm hart toe te dragen (hij zit in het comité van aanbeveling) en een serie over het Nederlandse cultuurlandschap te hebben gepresenteerd.
In grote lijnen gaat de lezing over het belang van het behoud van het Nederlandse landschap, dat geen natuur mag heten omdat de natuur in Nederland al jarenlang is verdwenen. Op zijn onnavolgbare droogkomische wijze vertelt hij dat iedereen nu denkt dat hij deskundige op dit gebied is omdat hij die serie presenteert, terwijl hij juist de échte deskundigen aan het woord laat (die in de serie op miraculeuze wijze achter een heg tevoorschijn komen). Hij probeert duidelijk te maken waarom cultuurlandschap zoveel mooier is dan de échte natuur (god heeft er maar een rommeltje van gemaakt, zodat de mens het nu moet afmaken en het lijkt wel alsof de week er eerder was dan god, want waarom heeft ie anders niet 14 dagen uitgetrokken voor de schepping?). Hij vertelt over zijn ervaringen met de échte natuur in de VS (waar hij na een paar 100 meter rechtsomkeert maakt als blijkt dat hij een bel bij zich moet hebben om de grizzlies op afstand te houden), waarom hij ervoor is dat in Nederland weer wolven worden uitgezet, over de natuur in zijn jeugd en de vraag wélke natuur we nou moeten herstellen (die uit zijn jeugd of die van nog langer geleden), beken die werden gekanaliseerd, maar nu meer moeten meanderen dan ze ooit hebben gedaan, dieren in de grote stad, de gevolgen van de ijstijd en de toekomst van het Nederlandse landschap door komende ijstijden en klimaatveranderingen.
Daarbij dwaalt hij losjes en met zijn eigenzinnige, vlijmscherpe humor af naar uiteenlopende onderwerpen als geloof, de zin van het leven (of liever gezegd het gebrek daaraan), politiek en diverse andere culturele en maatschappelijke aangelegenheden, te veel om na te vertellen (of te herinneren). Daarbij lijkt het alsof hij alles ter plekke verzint en springt hij van de hak op de tak, waarbij ik vaker en harder heb moeten lachen dan bij menig cabaretier.
Kort daarna ontdekte ik dat hij afgelopen dinsdag opnieuw een lezing over hetzelfde onderwerp gaf, ditmaal in LUX, Nijmegen. Ik was eigenlijk wel benieuwd in hoeverre hij zijn verhaal nou écht uit de mouw had geschud, dus ging ik opnieuw. De grote lijnen van het verhaal bleken ongeveer hetzelfde te zijn (hoewel de lezing een half uur korter duurde), waarbij hij echter weer andere zijsprongetjes maakte. Maar het was opnieuw zeer onderhoudend. Ditmaal heb ik echter enkele foto's gemaakt (klik op elke foto voor een grotere versie).
Laatste reacties