Mukblog

Toernooi: begin...

Ik zal de week maar chronologisch behandelen... Zondag moest ik dus eerst de finale in Dukenburg spelen. Ondanks de goede wedstrijd van zaterdag en het heerlijke weer kon ik niet door de zachte slagen van mijn tegenstandster heen komen. Ik probeerde van alles, maar het lukte niet. Ik verloor dus smadelijk met 6-1, 6-2 :-(

Ondertussen was zondag ons eigen toernooi begonnen met eveneens schitterend weer. Zoals altijd begon de week redelijk vrij hectisch, met wedstrijdverschuivingen, afmedlingen en uitlopende wedstrijden (maandag kwamen Wim en Kees pas om half 2 de baan af), maar het weer werkte gelukkig goed mee.

Dinsdag moest ik zelf in de mix met Wim spelen. Hij was dus maandag pas om half 2 klaar (wel gewonnen in een zwarte driesetter) en moest dinsdag eerst nog dubbelen, maar ik had hem gezegd dat ie zich maar volledig op de dubbel moest storten omdat ik ons in de GD6 weinig kans gaf. Dat pakte echter anders uit. Na wat opstartproblemen ging het steeds beter. Wim stond erg goed te spelen en ik kwam er ook steeds beter in. Na een spannende strijd wonnen wij uiteindelijk de tie-break. Daarna ging het iets gemakkelijker en wonnen we de tweede set met 6-2. Het was lang geleden dat ik zo lekker had getennist en ik keek al uit naar de volgende wedstrijd in onze poule, ook al stond die op zaterdagochtend om 10 uur gepland. Maar dat liep helaas anders...

Tennis

Hoewel ik met dit mooie weer zoveel mogelijk probeer te wielrennen en probeer m'n tijd op de 5 km hardlopen te verbeteren, staan deze weken vooral weer in het teken van tennis. Gisteren en vandaag moest ik tennissen bij Dukenburg Smash. Na een overdonderende 6-1 6-1 zege gisteren, ging het vandaag wat moeizamer. De tegenstandster was vrij stevig gebouwd en dat kwam duidelijk tot uiting in haar slagkracht. Hoewel ik de eerste set vrij goed mee kon komen, verloor ik die met 6-3. Daarna raakte zij denk ik haar concentratie wat kwijt en sloeg ze veel van haar harde ballen keihard uit, versloeg ze zich op mijn zachte service en maakte ze ook nog eens redelijk wat dubbele en andere fouten, zodat ik de tweede set met 6-2 won. De derde set ging het vrij gelijk op, maar die heb ik in 6-4 gewonnen. Dus sta ik morgen in de finale.

Ondertussen waren vandaag ook de voorbereidingen voor ons eigen open toernooi, het Oliveira Open, begonnen. Morgen is de eerste wedstrijddag. We zitten vrij vol, hoewel we helaas slehts zes 3-spelers hebben. De weersvoorspellingen zijn de komende week volgens mij redelijk gunstig, dus het belooft weer een mooie en fijne week te worden. (Later meer...)

Hij is er eindelijk!

Twee maanden geleden alweer had ik een nieuwe racefiets besteld. Volgens de fietsenwinkelmeneer zou de fiets half mei komen, wat ik al lang vond, maar uiteindelijk is hij pas afgelopen woensdag aangekomen. Nu had ik de afgelopen weken toch al last van mijn onderrug waardoor ik niet had kunnen fietsen, dus op zich was dat niet zo erg. M'n rug is ondertussen een stuk beter, hoewel ik af en toe nog wel pijn voel, maar gisteren kon ik dus eindelijk m'n nieuwe fiets gaan ophalen. En hij is werkelijk schitterend! De fietsenman had het witte stuurlint vervangen door een zwart en mijn eerder gekochte zadel en trappers erop gezet. Verder kreeg ik er een nieuwe fietscomputer, een bidonhouder en een servicebeurt bij. Uiteraard heb ik meteen een proefritje gemaakt, en hoewel het behoorlijk waaide op de dijk, was het toch genieten. Het enige nadeel is dat vandaag mijn rug toch weer pijnlijk is, maar dat ligt natuurlijk niet aan de fiets. Gelukkig vertrekken we komende dinsdag voor een week of 2,5 naar Spanje en Portugal, dus hopelijk kom ik helemaal uitgerust en pijnvrij terug, zodat ik daarna de omgeving kan verkennen op mijn nieuwe fiets. Hierbij enkele foto's die Erik in de tuin van mij en m'n fiets heeft gemaakt (klik erop voor een grotere versie). Ze zijn wel enigszins vervormd door de groothoek ;-)

Foto Drutenloop

Zoals beloofd, hierbij een foto van mij tijdens de Drutenloop (zie ook Sportmuk). Klik erop voor de volledige versie.

Nieuwe fiets

Na alle fietsperikelen van de afgelopen tijd kon ik de verleiding niet weerstaan en na een informatief bezoekje aan de plaatselijke fietsenspecialist en na wat informatie op internet en van fietsers te hebben ingewonnen, heb ik vandaag de Stevens Aspin besteld, uiteraard met zwart stuurlint ;-). Deze fiets kost met wel een redelijke rib uit m'n lijf, maar de fietsenverkoper was zo vriendelijk me er wat extra's bij te bieden (snelheidmeter, bidonhouders ed). Nu nog even afwachten wanneer hij arriveert en kan worden "afgemonteerd".

Fietsen met Henk Lubberding

Na het hardlopen moest ik mijn sportieve aandacht gaan verleggen naar het wielrennen want ik had me via de Volkrant opgegeven voor een wielrenclinic met mijn oude wielerheld Henk Lubberding op eerste paasdag.

Ik besloot eraan voorafgaand vorige week toch eens mezelf en mijn fiets te laten opmeten om eventueel het zadel te laten bijstellen (wat ook wel nodig bleek te zijn, want hij moest een stuk hoger worden gezet). Daarbij ontdekte Gerold, de fietsexpert, echter dat de tube op het achterwiel een zwakke plek vertoonde. Ik had echter nog een nieuw tube liggen en gelukkig zag hij kans om die zaterdag erop te leggen.

Dus reed ik zondagochtend om kwart over 9 (!!) toch wel een beetje zenuwachtig naar de boerderij van Henk in Voorst. De groep bleek te bestaan uit 16 mannen en 1 andere vrouw, dus ik begon al te vrezen dat de fietstocht van 's middags afzien zou worden. Het programma begon echter met een praatje van Henk over zijn kijk op wielrennen, zijn carrière voor en na het fietsen en de beste manier om bezig te zijn met je sport (voeding, lichaam, materiaal). Wat ik niet wist, is dat hij als een van de eersten had bedacht dat biefstuk toch niet het ideale ontbijt voor wielrenners is, maar dat pap bijv. veel beter is. En dat je beter veel kunt drinken tijdens het sporten dan erna en dan geen water maar aangelengd "diksap" (maar dat ligt waarsch. nogal voor de hand). En dat vruchtensuikers goed voor je zijn (jam, bananen, rozijnenbrood enzo).

Daarna gingen we op zijn erf zijn zelfbedachte ABS-systeem (remmen terwijl je toch doortrapt) oefenen door tussen een aantal pilonnen door te fietsen. Hierbij leer je op een stabielere manier te remmen in de bochten. Simpel, maar doeltreffend.

Terwijl de deelnemers een eenvoudige lunch aten, stelde Henk onze fietsen bij, waarbij het me verbaasde hoe hij wist welke fiets hoe hoog moest worden gesteld. Daarna vertrokken we in een rustig tempo van zo'n 25 km/u door de weilanden via Dieren richting de Posbank. Henk reed van voor naar achteren langs de groep, ondertussen aanwijzingen schreeuwend. Het eerste bergje reden we een aantal keren op waarbij we staand moesten klimmen en daarbij de fiets heen en weer moesten slingeren. Nog een stuk verder kwamen we op een redelijk steil stuk, dat we een paar keer op en af moesten en waarbij ik m'n bovenbenen behoorlijk begon te voelen, evenals het gemis van een fatsoenlijk versnellingsmechanisme in het stuur.

Daarna reden we door de bossen en langs de heide verder richting Voorst (waarbij we af en toe stilhielden, zodat Henk hier en daar nog wat fietsen kon bijstellen). Op zo'n 15 km reed ik echter mijn voorband lek op een wildrooster. Ik had geen reservetube bij me (want dat leek me nogal zinloos) dus de enige oplossing bestond eruit dat Henk me zijn voorwiel ga en hij verder reed op mijn platte tube. Ik schaamde me uiteraard behoorlijk :-( Dit was echter wel zo'n beetje de druppel... Dus nu heb ik besloten dat ik toch maar een fatsoenlijke fiets moet kopen. Maar ja welke? Wordt vervolgd...

Uiteraard wilde ik bij aankomst nog wel met mijn grote held op de foto, waarvan hier het resultaat:

Eerste dag tenniscompetitie: 2-3

Na het hardlopen en het wielrennen stond me ook een sportieve tweede paasdag te wachten want toch begon eindelijk de tenniscompetitie. Gelukkig hoefden we pas om 14 uur te beginnen, want ik was toch wel moe van het fietsen. We moesten echter wel uit spelen in Liempde (onder Den Bosch), dus rond kwart voor één stond Charles voor de deur.

Ik begon met de single en zoals altijd was het wel weer even wennen om een échte wedstrijd te spelen. Niet dat ik zenuwachtig ben, maar er sluipt toch altijd een bepaalde voorzichtigheid in mijn spel, die m'n spel echter gewoonlijk niet ten goede komt. Hoewel ik in de eerste set goed begon, kwam mijn tegenstandster ook goed terug en won zij uiteindelijk de tiebreak. Ik weet echter ondertussen dat ik me daardoor niet uit het veld moet laten slaan, zeker niet als de tegenstander wat ouder is, zodat ik (hopelijk) conditioneel in het voordeel ben ;-). De tweede en derde set won ik daarna gelukkig vrij eenvoudig met 6-2 en 6-1. Ondertussen was het behoorlijk warm, ook al gaf de thermometer "slechts" 21 graden aan. Ik had dus al snel spijt dat ik geen hempje had meegenomen. Gelukkig kon ik voor de damesdubbel die van Jeanine lenen :-)

De damesdubbel verliep een beetje op dezelfde manier als mijn single. De eerste set ging gelijk op en hoewel Jeanine en ik bij vlagen goed speelden, maakten we iets te veel onnodige fouten, zodat we de eerste set met 6-4 verloren. We hadden echter allebei wel zin in een driesetter en we zagen dat we zeker kans maakten. Doordat we ons goed bleven concentreren wonnen we de tweede set met 6-4. Daarna leek het alsof de tegenstanders toch wat moe begonnen te worden en wonnen we de derde set, en daarmee de wedstrijd, met 6-2.

Helaas gingen de andere drie partijen verloren, zodat we uiteindelijk met 2-3 verloren. Het was echter zeer gezellig en de tegenpartij had zelfs heerlijke kip-pilav voor ons gekookt, wat goed van pas kwam omdat het ondertussen etenstijd was. Na alle gezonde sporten smaakte een frisse rosé er prima bij :-D. Kortom, een goed begin van de competitie!

Sportmuk

Zoals jullie (waarschijnlijk) wel weten, tennis ik al heel wat jaren, waarbij ik ook al jarenlang competitie speel en regelmatig aan een toernooitje meedoe. De laatste jaren doe ik met een vast team mee aan de zondagcompetitie en dat is altijd erg leuk en gezellig (en voor mezelf over het algemeen vrij succesvol). 's Winters tenniste ik regelmatig in de hal, die ondertussen was omgebouwd tot fitnesscentrum.

Zo'n twee jaar geleden besloot ik mijn voornemen om te gaan fitnessen eindelijk eens in de praktijk te brengen. In het begin ging dat zelfs zo fanatiek dat ik soms drie keer in de week ging fitnessen, maar aangezien me dat per keer toch wel zo'n 2 uur kost, heb ik daar niet altijd tijd voor, zodat ik tegenwoordig meestal 1x in de week ga. Op de sportschool heb ik ook (eindelijk) kennisgemaakt met spinning (fietsen op muziek). Ik ontdekte dat het heerlijk is om je in drie kwartier helemaal in het zweet te fietsen (ook al is de muziek meestal niet zo mijn smaak, maar ja, je kan niet alles hebben). Dus probeer ik ook 1x in de week te spinnen.

Ik had nog een oude wielrenbroek, maar besloot al snel een nieuwe aan te schaffen. De moderne wielrenbroeken bleken een stuk comfortabeler te zijn dan die van 25 jaar geleden. Na een tijdje te hebben gespind, kreeg ik steeds meer zin om ook eens buiten te gaan fietsen en dus haalde ik mijn oude wielrenfiets van zolder om hem te laten opknappen. Bovendien bleek dat met de juiste plaatjes wielrenschoenen te gebruiken zijn voor spinnen én voor wielrennen. Nu blijkt er in Druten een gespecialiseerde wielrenwinkel te zitten (Cyclesports), waar ik een paar échte wielrenschoenen met zogeheten SPD-plaatjes aanschafte en de bijbehorende trappers op m'n fiets liet plaatsen. M'n oude tubes bleken nog goed te zijn, maar m'n zadel was wel aan vervanging toe, evenals het stuurlint en de remblokjes, die piepten als een antieke stoomtrein. Na ook nog een wielrenshirt en handschoenen was ik er helemaal klaar voor :-).

Ondertussen was het eind augustus 2008 toen ik mijn eerste ritjes op de racefiets maakte en het beviel uitstekend. Ik ben echter een mooiweerrenner, dus nadat we eind september terugkwamen van onze vakantie in Italië heb ik nauwelijks meer gefietst. Maar ik nam we wel voor warme fietskleren aan te schaffen en weer te gaan fietsen in het voorjaar. Ondertussen bleef ik wel regelmatig fitnessen en spinnen. Tijdens het fitnessen liep ik steeds vaker als afsluiting een minuut of 20 op de loopband. Ik had altijd een enorme hekel aan hardlopen, maar het lopen op de band beviel me eigenlijk wel. Bovendien leek me dat wel goed voor de conditie (aangezien het fitnessen toch vooral op spieropbouw is gericht). Langzamerhand kreeg ik steeds meer plezier en uitdaging in het bandlopen, zozeer zelfs, dat ik besloot het eens buiten te gaan proberen.

Iedereen die ik erover sprak, raadde me aan goede loopschoenen te kopen, omdat dat een stuk fijner loopt en blessures voorkomt. Eind januari toog ik daarom naar PK Runningshop in Dodewaard waar ik na een looptest een paar "professionele" hardloopschoenen van Asics (en meteen maar een hardloopshirt en sokken) kocht. Bij Cyclesports (de eigenaar kent me ondertussen ;-) kocht ik een heerlijk warme lange broek die geschikt is voor hardlopen en wielrennen en op 27 januari liep ik voor het eerst een rondje in de buitenlucht. En het viel me niet tegen. Hardlopen buiten lijkt veel makkelijker te gaan dan op de band (en is ook leuker), hoewel het lastiger is om je tempo te bepalen. Al vrij snel heb ik (via Google Earth) een rondje van 4,5 km uitgemeten dat ik nu meestal 2x per week loop, aangevuld met af en toe 5 km op de loopband.

Ondertussen kwam ik regelmatig Toosje en Anneke tegen, beide fanatieke loopsters, en zo ontstond het plan om mee te doen aan de Drutenloop, een hardloopwedstrijd van oa. 5 km over de Drutense dijk, zodat ik een doel had om voor te trainen. Vorige week lagen mijn startnummer en de ChampionChip in de bus. Deze chip is tegenwoordig verplicht en zorgt voor een elektronische tijdmeting. Deze chip is in Nijmegen ontwikkeld en ik ontdekte dat er in Nijmegen enkele parcoursen zijn uitgezet, oa. in het Goffertpark, waar je met je chip je tijd kunt meten. Afgelopen donderdag heb ik dus bij prachtig zonnig weer enkele rondjes in het park gerend (3 x 2,5 km). Je ziet daarbij op een groot bord direct na aankomst je tijd verschijnen. Bovendien kun je de tijden ook op de bijbehorende website bekijken. Erg leuk dus en ik denk dat ik zelf zo'n chip ga aanschaffen. (Let trouwens niet op de gemiddelde snelheid, want ik wist nog niet precies hoe het werkte en heb een veel groter rondje - 2,5 km ipv 1,25 km - gelopen dan voor de gemiddelde tijd wordt gerekend.)

Vandaag was het dan eindelijk zo ver. Om 11 uur stond ik met startnummer 1592 met 309 andere lopers op het Ambtshuisplein. Aangezien ik in het achterveld startte, begon ik voortvarend door hier en daar wat lopers in te halen aangezien ik niet bij de laatsten wilde eindigen (mijn streeftijd was 30 minuten). Maar daardoor ging ik waarschijnlijk wat te snel van start, hoewel het in het begin vrij makkelijk ging. Het was wat frisser dan ik had gedacht, dus de korte mouwen zorgden voor nogal koude armen, maar uiteraard kreeg ik het verder al snel warm genoeg. Ik vond het een leuke ervaring om met zoveel mensen te lopen en vooral in het begin hielp me dat zeer goed het tempo hoog te houden. De laatste kilometer ging wat moeizamer en ik had het gevoel dat ik op het laatst wel wat erg langzaam liep, maar bij aankomst bleek het nog geen half 12 te zijn, wat betekende dat ik in elk geval sneller dan 30 minuten had gelopen.

Het duurde echter nog even voordat de uitslag online stond, maar toen ik een uurtje geleden keek, was ik blij verrast: ik ben 130e van de 310 deelnemers geworden, 30e van de vrouwelijke recreanten, in een nettotijd van 27:30 uur, wat volgens mij een gemiddelde snelheid betekent van 10,9 km per uur! Kortom, ik ben vreselijk trots op mezelf en ben zeker van plan het hardlopen iets serieuzer te gaan nemen en misschien eens volgens een schema te gaan trainen. En uiteraard om af en toe eens een wedstrijd te lopen, waarbij ik 5 km voorlopig ver genoeg vind.

ps. Wordt vervolgd met wielrennen en tennissen. Foto's volgen nog.

Schaatspret

Net als half Nederland heb ook ik de afgelopen dagen enkele keren de schaatsen ondergebonden. Bij ons achter ligt een vijver waar ik vorige week zaterdag eens een kijkje ging nemen met de oude ijshockyschaatsen van Erik in een plastic tasje. Het was of de klok jaren was teruggedraaid. De vijver was vol schaatsers. Er was een schaatsovaal schoongeveegd, er stond een koek-en-zopie-standje en er waren zelfs luidsprekers opgehangen waaruit muziek schetterde (toegegeven, niet écht mijn smaak, maar het paste er wel bij). De schaatsen waren een paar maten te groot, maar met een paar extra sokken ging het wel redelijk en had ik de slag al vrij snel te pakken.

Dinsdagmiddag was de hemel strakblauw en besloot ik opnieuw eens op de vijver te gaan kijken. Ditmaal met de noren, ook oude van Erik maar nu wel ongeveer in mijn maat. Het was nu gelukkig een stuk rustiger en werd ik slechts vergezeld door enkele moeders met kleine kinderen en een paar oudere mannen. Ook op de noren gleed ik al snel soepel rondjes, al was het ijs niet zo heel erg goed meer.

Vrijdag was het weer zo mogelijk nog mooier. De mist was zo prachtig aangevroren dat de bomen en velden er sprookjesachtig uitzagen. Ik had van Fred gehoord dat ie in de Ooijpolder was wezen schaatsen, dus het leek me wel een goed idee om daar een kijkje te gaan nemen. De eerste plas na Nijmegen in de uiterwaarden van de Waal was al meteen ideaal. Je kon niet eens zien waar het weiland overging in het ijs en de bomen en eilandjes die normaal in het water stonden, waren nu mooie oases in het ijs. Het ijs zelf was grotendeels ook veel beter dan op de vijver dus het schaatsen ging nog beter. Soms is er niet meer nodig dan enkele dagen strenge vorst, een blauwe lucht met een winterzon en een wit landschap om je gelukkig te voelen :-)

Toernooi geslaagd! Nu back to normal...

Afgelopen zondag was de finaledag van het open toernooi van de tennisclub. Dit is altijd een van de drukste dagen van de toernooiweek, maar zeker ook de leukste. Gelukkig was het redelijk goed weer, zodat we konden genieten van onder andere de herenenkel 3-finale. Dit is altijd weer een hoogtepunt van het toernooi, hoewel de kwartfinale eerder in de week tussen Twan Weemen en Mark Voorn, de uiteindelijke winnaar, ook prachtig was en een finale waardig.

Omdat dit het 25e open toernooi was, hadden we de oud-finalisten van 25 jaar geleden uitgenodigd, waarvan er een heel stel zijn gekomen. Ook hadden we weer scheidsrechters, wat een finaledag altijd een extra leuk en officieel tintje geeft. Iedereen was even enthousiast. In plaats van met de toernooicommissie uit eten te gaan, hadden we besloten dit jaar op de club een barbecue te organiseren voor deelnemers, vrijwilligers en andere geïnteresseerden. En dat was ook een groot succes! Rond een uur of 11 rolde ik dan ook moe, aangeschoten en zeer tevreden m'n bedje in.

Nu is het afkicken geblazen van alle leuke dingen en moet ik proberen weer in het werkritme te komen, hoewel ik vrijdag weer naar m'n maandelijkse BDC ga, zaterdag een feest van Fred heb en deze maand ook nog een week of twee naar Italië wil :-) Genoeg leuks in het verschiet dus.

ps. Hieronder het bewijs dat zelfs ik me niet kon ontrekken aan het gele shirt van de toernooicommissie, maar een glas kir royal (in dit geval van prosecco) maakt een hoop goed ;-)

Open toernooi

Zoals steeds de laatste jaren heb ik geen tijd om bij te komen van Lowlands omdat de maandag erna direct al het open toernooi van m'n tennisclub begint (wat ik mede organiseer). De eerste dag moest ik ook al direct zelf de baan op met m'n mixpartner Michel. Na een wat moeizaam begin, begon het bij 3-2 voor ons enorm te plenzen. Gelukkig duurde dat niet al te lang en na een half uurtje konden we de baan weer op. De tegenstanders leken meer uit het veld geslagen dan wij en we wonnen vrij gemakkelijk met 6-2, 6-1, vooral dankzij Michels uitstekende tussenkomsten aan het net.

Woensdag moesten we de tweede partij spelen, maar helaas waren onze tegenstanders nu een stuk sterker, en jonger... De jongen serveerde vrij hard en als de eerste service in was, kon ik er weinig mee doen. Ook het meisje sloeg goed door. Aan het eind van de eerste set slaagden we erin één game te pakken, waarna de tweede set goed begon en we zelfs met 3-1 voorkwamen. Helaas kwamen de tegenstanders hun dipje daarna goed te boven, waarna we de tweede set met 6-3 verloren.

Gelukkig verdedigde Michel zijn eer vervolgens succesvol in de herendubbel en staat hij daarmee morgen in de halve finale. En ik ben druk genoeg met organiseren om zelf te tennissen. Bovendien heb ik denk ik maandag in de regen een verkoudheid cq griepje opgelopen, dus ik voel me ook niet echt in topconditie.

Ondanks wat buien op maandag en dinsdag verloopt het toernooi voorspoeidig en is het erg gezellig. Gisteren een prachtige herenenkel 3 tussen Twan Weemen en Mark Voorn die een finale waardig was. Nu nog hopen dat het vandaag en in het weekend droog blijft, zodat we zondag met een gezellige BBQ kunnen afsluiten.

Hierbij twee foto's van mijn tweede wedstrijd met Michel:

Eerste competitiedag: 4-1

De eerste dag van de tenniscompetitie zit er weer op. Zaterdag regende het vrijwel de hele dag met bakken uit de lucht, dus ik zag het helemaal niet zitten, maar zondag bleek het weer wonderbaarlijk te zijn opgeklaard. Vrijwel de hele dag scheen er een heerlijk zonnetje en hoewel de wind fris was, was het uit de wind en in de zon heerlijk, zeker op de baan.
Mijn single verliep uitstekend en probleemloos (6-2, 6-1) en ik was in een uurtje klaar. Helaas had Charles meer moeite met zijn single die hij uiteindelijk nipt in twee sets verloor.
Aangezien we maar met twee teams thuisspelen, konden we tegelijk met de singles ook de mix spelen en Jeanine en Wim maakten er een zeer spannende pot van die ze uiteindelijk in drie sets wonnen (waaronder twee tiebreaks).
Na een pizzapauze verliepen de dubbels ook voorspoedig. Hoewel Jeanine en ik wat opstartproblemen hadden, wonnen we uiteindeiljk met 6-4, 6-4. Charles en Wim begonnen zeer voortvarend en wonnen de eerste set met 6-0. Daarna kwamen de tegenstanders echter terug en wonnen ze de tweede set (4-6). Gelukkig kwamen onze jongens daarna uitstekend terug door de derde set met 6-4 te winnen.
Kortom: een goed begin, en hopelijk het halve werk

Helaas kan ik er as. zondag niet bij zijn omdat ik naar het Zwanenmeer ga, maar ik vertrouw erop dat mijn vervangster Naomi ons aan wat puntjes helpt

Thialf

Vandaag ben ik voor het eerst eindelijk naar Thialf geweest, samen met mijn twee collega's Petra en Desiree. Het oorspronkelijke plan was om naar de WK sprint te gaan, maar dat was helaas al heel snel uitverkocht. Maar omdat we toch graag een keertje wilden gaan, besloten we dan maar naar de wereldbekerfinales te gaan. De zaterdag leek ons daarbij de beste keus: 500m dames en heren, 1500m dames en 5000m heren.

Mijn heenreis per auto verliep voorspoedig en rond 12 uur was ik bij het stadion, waar ik de beide dames, uitgedost als oranje Zeeuwse meisjes al snel vond. Al vrij snel gingen de deuren open en toen aanschouwde ik voor het eerst de Nederlandse schaatstempel. Toch wel heel bijzonder om dat voor het eerst te zien. Aangezien we lekker op tijd waren, konden we rustig een plaatsje kiezen en we besloten dat een rij of 6-7 vanaf de baan wel mooi was omdat je dan wat meer van bovenaf op het ijs kijkt, en bovendien stonden we zo, dat de rijders op ons toe zouden schaatsen voor ze de bocht in gingen: een uitstekende fotolocatie. De wedstrijden begonnen pas om half 2, dus we hadden ruim de tijd om de inrijdende schaatsers te bekijken en te fotograferen, terwijl we ondertussen werden "geamuseerd" door een gecombineerd kloon van Frans Bauer en Dries Roelvink :-(

Helaas was ik weer eens zo stom en eigenwijs om de goede fotoraad van Erik niet helemaal goed toe te passen: bij veel wit ijs kan het nl. soms beter zijn foto's te overbelichten, maar blijkbaar viel het in Thialf best mee met de witheid en was de verlichting best geschikt voor foto's, zonder over te belichten. Ik had in het begin echter wel overlicht en was het vervolg van de goede raad vergeten: namelijk het resultaat eerst bekijken en daarna zo nodig de instellingen aanpassen. Daardoor waren de eerste foto's bijna allemaal onscherp vanwege een te lange sluitertijd. Bovendien bleek na een paar foto's dat een van de twee meegenomen accu's al leeg was, dus probeerde ik spaarzaam om te gaan met de tweede accu. Gelukkig slaagde ik er nog wel in een redelijk scherpe foto van Shimizu te maken (tijdens het inrijden). Tijdens de 500m dames en heren heb ik niet eens een poging gedaan om te fotograferen, want het was al lastig genoeg om de wedstrijd zelf bij te houden. Niet geheel onverwachts won Jenny Wolf bij de vrouwen en Jeremy Wotherspoon bij de mannen (die ik vervolgens in de uitrijronde wel scherp op te foto kreeg).

Tijdens de 1500m dames heb ik geprobeerd wat foto's in de bocht te maken, maar dat viel niet echt mee, ook omdat het lastig bleek om tussen de mensen voor me door te fotograferen. Ook Bart Veldkamp kwam in zijn hoedanigheid van trainer van de Amerikanen nog voorbij, maar de enige gelukte foto van hem is helaas ook niet scherp genoeg. Na deze wedstrijd, die trouwens werd gewonnen door Paulien van Deutekom, kwam Jan Bos nog wat rondjes uitrijden en die heb ik ook nog wel aardig weten vast te leggen.

Uiteraard kwam ik niet alleen voor de foto's en het was erg leuk om de wedstrijden en het ijsstadion eens in het echt te zien. Vooral de 500m gaat erg snel, hoewel ik daarop was voorbereid en het daarom toch ook weer niet zo snel leek te gaan ;-) De 5000m begon met een heel stel vrij onbekende rijders en eigenlijk was ik daarna toch wel moe van het staan. Bovendien was ook m'n tweede accu zo goed als leeg. Om de vertrekkende menigte voor te blijven, ben ik toen voor het einde vertrokken. Een wijze les voor de volgende keer: nog meer accu's mee, niet overbelichten en een zitplaats ;-)

(v)echtparen

Gisteren was weer het traditionele echtparentoernooi op de tennisclub. Na enkele jaren afwezigheid vanwege andere bezigheden, besloten Erik en ik om maar weer eens mee te doen, wat is toegestaan omdat het toernooi ook toegankelijk is voor samenwonenden (jaja, de moderne tijden, waar moet dat heen? ;-)

Het enige nadeel van dergelijke toernooitjes is dat ze altijd zo vroeg beginnen, voor ons  althans. Hoewel we in de tweede ronde waren ingedeeld, moesten we toch om half 11 op de baan staan en hoewel mijn geest dan wel wakker is, is mijn lichaam dat blijkbaar toch nog niet (en dat van Erik helemaaaal niet....) en als je dan ook nog eens tegen de uiteindelijke winnaars Hennie & Christien moet spelen, is het nog niet eens zo gek dat we met 8-3 verloren, hoewel de partij redelijk gelijk opging. (Er werd drie kwartier gespeeld en gewoon doorgeteld.)

Gelukkig konden we daarna uitrusten en lunchen, zodat we vol goede moed tegen Gerrit & José begonnen. Die partij ging inderdaad een stuk beter, zodat we die met 8-5 (plusminus) wonnen. We waren nu warm gespeeld en konden meteen door tegen Karel & Hetty. Helaas (voor hun) zijn wij in de loop der jaren een beetje de Angstgegner van deze twee geworden en begon Karel de partij ook niet al te best, zodat we vrij snel voorkwamen. Karel kwam daarna echter in zijn ritme (en Erik kreeg last van zijn kuiten) zodat ze terugkwamen, maar uiteindelijk wonnen we ook die partij met 8-5.

Dit alles betekende dat we tweede zijn geworden in de hoogste poule en daar ben ik best een beetje trots op, zeker omdat Erik en ik niet zo vaak meer samenspelen (of zou het toch dankzij de oefenpartij tegen Hans & Colette zijn geweest?) Na de prijsuitreiking, waarbij we een toepasselijke ontbijtset wonnen (ontbijtbordje met 'ingebouwd' koffiekopje) werd het pas écht gezellig... en bleven we nog lang napraten, lachen en drinken.

Kortom, een zeer geslaagde dag die zeker voor herhaling vatbaar is. Helaas heeft de organisatie besloten het toernooi volgend jaar om te dopen in een mixtoernooi (ik denk omdat het aantal inschrijvingen tegenviel, hoewel ik 16 een mooi aantal vind). Ik hoop dat ze nog van gedachten veranderen, want hoewel het misschien een beetje oubollig lijkt, is het echtparentoernooi een traditie die van mij in stand mag worden gehouden.