Mukblog

Hotel Atlantico

Na het vele cabaret heb ik dit theaterseizoen afgelopen zaterdag afgesloten met het toneelstuk Hotel Atlantico in Etten-Leur of all places... Petra en ik hadden eigenlijk kaarten in Tiel maar waren niet zo tevreden over de balkonplaatsen. Toen we daarna opnieuw naar kaarten gingen zoeken, kwamen we uiteindelijk in Etten-Leur terecht, maar wel op rij 3 :-)

Het toneelstuk gaat over vier homoseksuele vrienden die elk jaar bij elkaar komen in een hotel in Portugal. Bram (Marc-Marie Huijbregts) is een succesvolle tv-kok, die onderweg naar Portugal een tussenstop heeft gemaakt in Parijs om een kasteel te bekijken dat te koop staat. Ties (Paul Groot) reist met hem mee en is een columnist die in zijn columns (en ook face-to-face) het door hem (schijnbaar) verfoeide society-wereldje afkraakt, maar er eigenlijk maar al te graag deel van uitmaakt. Hans (Hajo Bruins, de enige IRL hetero) is journaallezer en denkt dat hij nog steeds een jonge god is die in trek is bij de jonge surfers op het strand. Nick (Dick van den Toorn) is een succesvolle comedyschrijver, die de dood van zijn onlangs overleden partner Adri probeert te verwerken. In tegenstelling tot de andere drie nogal flamboyante nichten, is hij een stuk filosofischer aangelegd en vraagt hij zich af wat hij met zijn leven moet, hoewel het verlies van Adri andere emoties bij hem losmaakt dan de rest dacht.

De vier kampen elk met hun eigen problemen, die ze, geholpen door de rijkelijk vloeiende wijn, maar al te graag uit de doeken doen, maar staan daarbij nauwelijks open voor de problemen van de anderen. Zodra één van hen even wegloopt, roddelen de anderen over hem. Ze vertellen elkaar geheimen met de belofte het niet door te vertellen, terwijl ze dat natuurlijk toch doen. Ze proberen elkaar soms wel te helpen of op te beuren, maar meestal met een averechts effect. In de loop van het stuk blijkt hun vriendschap dan ook steeds meer scheuren te vertonen, hoe hard Bram ook blijft roepen dat ze "het toch goed hebben". Dit alles mondt uiteindelijk uit in een nogal voorspelbare climax: de zelfmoord van één van hen.

Prutser

50De Vlaamse cabaretier Wim Helsen is allesbehalve een prutser, maar in zijn laatste show vindt hij dat we allemaal prutsers zijn omdat we niet doen wat we eigenlijk willen. De rode draad in de voorstelling is een dialoog met de bakker, waarbij hij zichzelfs echter steeds weer onderbreekt met diverse verhaallijntjes, over een ontmoeting met een schele Jezus (die tegen hem praat terwijl niemand anders hem hoort), over zijn jeugd waarin hij tevergeefs probeert een praatje te maken met de slager, over zijn broer en zijn zus, die zichzelf een prutser vond, maar voor Wim juist een ster was. En dan is er ook nog het bekende nummer van Rafaella Carra ("Skopje") dat hij altijd voor haar zong en waarmee de show eindigt.

Het is alweer anderhalve week geleden dat ik hem zag, dus veel van zijn show is alweer in mijn geheugen weggezakt. Maar hier en hier staan twee goede omschrijvingen. Ik heb echter nog wel een aantal geslaagde foto's gemaakt.

Toewijding

Alweer drie jaar geleden zag ik de eerste show van Ronald Goedemondt, Spek genaamd. Ik vond het wel een leuke voorstelling, maar blijkbaar niet leuk genoeg om naar zijn tweede te gaan. Toen hij echter eind 2008 met zijn derde show de Neerlands Hoop won (de prijs voor de meest veelbelovende theatermaker met het grootste toekomstperspectief) en ik zijn tweede show op tv zag, wilde ik zijn derde, Dedication, toch wel erg graag zien, dus reserveerde ik alsnog kaartjes in het Koningstheater.

Gisteren was die voorstelling en hij stelde niet teleur. Het is moeilijk navertellen, omdat hij eigenlijk van de hak op de tak springt, maar de rode draad was dat hij heeft geleerd hoe hij "zijn mannetje moet staan" wat in zijn optiek overeenkomt met "irrirant durven zijn" en dat uit zich op verschillende manieren. Zijn verhaal loopt uit in dwars- en zijlijntjes en meandert tussen Madrid, Amsterdam, Ridderkerk (het heerlijk herkenbare accent aldaar), zijn Italiaanse moeder, zijn ex-vriendin, een dronken fietsritje, genante en ook ontroerende momenten van liefdesverdriet. Kortom, ik ga zeker naar zijn volgende voorstelling. (Hier lees je een aanvullende recensie.)

ADHD-cabaret

Gisteren ben ik voor de tweede keer naar een voorstelling van Jochem Myjer geweest, ditmaal met de nogal ontoepasselijke 'De rust zelve'. Want wie Jochem kent, weet dat ie (letterlijk) een hyperactieve ADHD-er is die zijn overtollige energie echter uitstekend kwijt kan op het podium. Zijn optreden hebben weinig diepgang en spelen ook nauwelijks in op de actualiteit, maar zijn gewoonlijk wel erg leuk. En zijn druktemakerij is gelukkig nooit irritant, zoals ik wel heb bij Bert Visscher.

Jochem vertelt verhaaltjes aan de hand van verschillende personages: zijn op sirenes lijkende buurkinderen, een oude buurman en buurvrouw die de oorlog niet kunnen loslaten, zijn zus die in alle opzichten op een paard lijkt, bloemenverkoper Bob die te pas en te onpas foute moppen vertelt (die dan stiekem toch wel weer leuk zijn), zijn dikke vriend Robert-Jan waarmee hij gaat duiken op Bonaire en naar de sportschool gaat, de oliedomme receptioniste Ariel en de rest van de familie op een familieweekend, waaronder zijn homoneefje van 4.... Hierbij gebruikt hij razendsnel voor elk personage herkenbaar stemmetje en mimiek. Tussendoor speelt hij grappige en soms lieve en ontroerende liedjes op de piano, terwijl hij ook nog eens dansend enkele liedjes zingt waarbij hij zelf op twee doorzichtige schermen wordt geprojecteerd, zodat hij een driekoppige huppelende boysband lijkt. Op het laatst komen alle personages bijeen in de bioscoop, waar ze de film Notting Hill bekijken en becommentariëren en Jochem snel en moeiteloos tussen alle verschillende personages en stemmetjes wisselt.

Dit laatste trucje past hij ook toe tijdens de toegift, waarin hij het verhaal van Sneeuwwitje vertelt aan de hand van zeven poppen van de dwergen, waarbij hij en passant nog een paar kostelijke persiflages ten gehore brengt van oa. Willebrord Frequin, Peter R. de Vries, Margreet Dolman, Extince, Jos Brink en Toon Hermans (die hier en daar ook in de rest van de show opduiken).

Na afloop kondigde hij aan binnen drie minuten in de theaterbar te staan, zodat bezoekers met hem op de foto konden. Helaas had ik m'n camera niet meegenomen en was het nogal druk in de bar. Ik twijfelde nog of ik iemand anders zou vragen een foto van me te maken, maar mijn vriendin niet zo heel erg zin om nog lang te blijven en zag de lol van het fotomaken niet in. Dus ik denk dat ik tot de volgende show moet wachten. Dit zette mij er echter wel toe aan mijn fotoalbum van Muk met cabaretiers eens bij te werken.

Matsuri

Dinsdag ben ik alweer voor de vierde keer naar een voorstelling van de Japanse drumgroep Yamato geweest. De voorstelling droeg ditmaal de toepasselijke naam Matsuri (Japans voor 'feest', maar vooral in de zin van folkloristische gebeurtenis met optochten enzo). Hoewel de voorstellingen niet zo heel erg van elkaar verschillen, is het altijd weer een 'feest'. Het enthousiasme straalt ervanaf en er is altijd één trommelaar die grapjes uithaalt en het publiek weet op te zwepen tot ritmitsch meeklappen. En het ritmische en atletische vermogen van de trommelaars is zeer bewonderenswaardig en dermate dat ik de volgende keer waarschijnlijk gewoon weer ga.

Pieter Derks: Waan

Afgelopen zaterdag zag ik voor de derde keer een voorstelling van Pieter Derks. Hopewel hij de eerste twee keer zeer veel indruk op me heeft gemaakt, vond ik het ditmaal enigszins tegenvallen. En ik kan niet echt verklaren waarom. Er zaten zeker mooie liedjes en saxfoonstukjes in zijn programma, en vooral de fragmenten waarin hij (naar aanleiding van tv-programma's als "Help mijn man heeft een hobby") vertelt over zijn verslaving aan een computerspel waarin hij voetbalcoach is (van Go Ahead Eagles) en zichzelf interviewt waarbij hij uitsluitend in zeer herkenbare cliché praat, waren zeer leuk. Ook vertelt hij beeldend over de 'waan' van Starbucks, waar je geen gewone koffie meer kunt bestellen en over zijn fantasieleven als in een reclame, waardoor het echte leven eigenlijk alleen maar kan tegenvallen. Kortom, onderhoudend, maar net iets té bedacht om spontaan over te komen.

Alex K

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar een voorstelling van Alex Klaasen geweest. Ik had hem nog nooit live gezien, maar vond zijn 'impersonaties' bij Kopspijkers enzo altijd wel erg leuk, dus toen ik hem een tijdje geleden bij DWDD zag, besloot ik alsnog kaartjes voor zijn voorstelling in Druten te kopen. En niet onterecht. Hij is een meester ín "archetypetjes".

Na een Jacuqes Brel-achtige opening (Joie de Vivre) speelt hij een Friese moeder die zo blij en trots is op haar zoon die meedoet aan het kampioenschap fistfucken. Daarna passeren uiteenlopende typetjes de revue die echter één ding gemeen hebben: in zekere zin zijn ze allemaal eenzaan en alleen: een verwende PC-Hooftstraat-kakster die alles koop wat ze wilt, als het maar duur genoeg is (maar daar uiteraard uiteindelijk toch niet gelukkig van wordt en nu op punt van scheiden staat), twee  fans van Mariska van der Kolk (een over-enthousiaste die vooral haar borsten zo mooi vindt en een teleurgestelde ex-fan), een verveelde paaldansinstructrice die lesgeeft op een verjaardagsfeestje van een 8-jarige, een dakloze wiens vriendin onlangs zelfmoord heeft gepleegd, een lied van iemand die gek wordt van de stemmen in zijn hoofd, maar ze toch wel mist als hij erin slaagt ze het zwijgen op te leggen, en een "lezing" over verschillende soorten "lachen". Eén van de laatste nummers is een zeer grappig afscheidslied aan een zojuist uitgescheten drol (zie foto).

Dit alles speelt hij slechts gekleed in hemd en boxershort en soms een ochtendjas, met als enige decorstuk een toiletpot, maar hij weet toch de verschillende types zeer treffend en herkenbaar uit te beelden, met een keur aan stemmen en accenten, waarbij hij ook nog eens prachtig kan zingen.

Ruis

Zondag en ben ik voor de derde keer naar een voorstelling van het duo Schudden geweest. Na Klam (wasmachines) en Zout (huisje) heet deze voorstelling Ruis en speelt zich af in een soort appartementengebouw, een blokkendoos van twee verdiepingen met diverse ramen en deuren waarachter uiteenlopende personages wonen. Deze spelen een rol in verschillende verhaallijntjes van "een ontroerende hilariteit en een lachwekkende treurigheid" die op diverse manieren in elkaar overlopen. Zo maken we in hoog tempo kennis met een schuinsmarcheerder die voor de deur van zijn huis zijn minnares belt, een inbreker die hulp krijgt van een voorbijstrompelend oud mannetje, een jogger die wordt achternagezeten door een hond, een postbode en een pizzabesteller die beide op zoek zijn naar hetzelfde huisnummer dat niet lijkt te bestaan, een vrouw wiens man het kanaal probeert over te zwemmen, een eenzame man op zoek naar contact met een oude vriend, die eerst wordt afgewezen, maar waarbij de rollen later omgekeerd blijken te zijn, een makelaar die een huis probeert de verkopen aan de voornoemde minnares, een gevaarlijke cowboy en een trillende barman, twee onbekenden die nader tot elkaar komen bij de Chinees.... Daarbij wisselen Emiel en Noël in sneltreinvaart van woning, personage, kleding en geslacht ;-) Wederom een uitstekende onderhoudende voorstelling van deze twee mannen.

Voor het eerst sinds lange tijd waren ook de foto's weer eens goed gelukt. Ik zat op de eerste rij dus daarom zijn ze een beetje vanuit kikvorspectief genomen ;-)

Theaterupdate

Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geblogd, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik niets heb gedaan of meegemaakt. Ik was alleen heel erg druk met werk (altijd een goed teken in tijdens van kredietcrisis ;-) en heb bovendien weinig foto's gemaakt tijdens de theatervoorstellingen waar ik na de show van Najib nog naartoe ben geweest. Achtereenvolgens waren dit:

• de oudejaarsconference van Dolf Jansen, altijd leuk hoewel weinig vernieuwend. Aan het begin vroeg hij waar de mensen vandaan komen en na mijn roep "Druten" kwam dat nog diverse malen terug in de voorstelling ;-) Maar als rode draad was hij op zoek naar een levensmotto. Na de soms voorspelbare, maar ook wel rake politieke grappen (vooral over Verdonk met haar leugens) en het onontkoombare moraliserende gedichtje en nietszeggende liedje, eindigt de onverbeterlijke idealist met het motto "Geloof in jezelf want dat is echt".
• het toneelstuk Ben Hur, als altijd een originele en hier en daar hilarische versie van De Ploeg, ditmaal aangevuld met Erik van Muiswinkel in de hoofdrol. Zelfs de scènes in het galeischip en uiteraard de paardenrace worden zeer beeldend ten tonele gebracht.
• Onder vrouwen van Wimie Wilhelm waarin drie vrouwen uiteenlopende verhalen vertellen over zaken die hen bezighouden, ditmaal vooral gecentreerd rondom het moederschap, en hoewel dat vaak zeer beeldend (bevalling...) en onderhoudend was, was het voor mij dus niet altijd herkenbaar, maar des te meer voor Petra die met me mee was ;-)
• Por Dios van Javier Guzman: een try-out maar zeer veelbelovend. Javier vertelt over zijn komst naar Nederland (als vluchteling vanaf de Canarische eilanden) en zijn jeugd in een streng-christelijk dorp, aangevuld met de (gebruikelijke) verzuchtingen over het feit hij het leven en de mensheid nooit zal begrijpen. Of zoals hij het zelf zegt: "Leven is niet iets waar ik goed in ben, maar ik kan er wel leuk over vertellen". Hiervan had ik wel een paar foto's gemaakt, maar pas op het laatst en die waren niet zo goed gelukt (zie hieronder).
• Lex van D'Electrique, het ondertussen helaas ter ziele gegane toneelgezelschap. Dit was de eerste en dus ook helaas de laatste keer dat ik een stuk van de zag, maar het was indrukwekkend. In deze 'pathologische komedie' steekt Frank Lammers als Lex in een zeer rommelige kamer een prachtige, indringende, chaotische monoloog af over de wereld die instort, terwijl hij op zoek is naar structuur, waarbij hij af en toe wordt onderbroken door zijn gehandicapte vrouw, formidabel gespeeld door Anna Schoen. Maar deze recencies in het NRC en de Leeuwarder Courant vertellen het beter dan ik, hoewel ik er volledig achter sta.
• Polderman kachelt door van Kathinka Polderman. Kathinka vertelt en zingt vooral erg onderhoudend over de "nieuwe" Polderman, die 30 kilo, haar vriend en haar tante is kwijtgeraakt. Haar voorstelling bestaat opnieuw voornamelijk uit leuke, zeer grappige en soms zelfs ontroerende liedjes over de nieuwe fase in haar leven, waarbij ze echter eerst haar oude fase (waarin ze veel drinkt, uitgaat en mannen versiert in vrijgezellentent Chez Nous (uitgesproken als 'sjenoe') achter zich moet laten. De hilariteitsfactor is wat minder hoog dan in haar eerste show, maar daartegen vormt deze voorstelling wel meer één geheel en vertelt ze tussendoor meer om de liedjes aan elkaar te praten, terwijl ze ondertussen de gigantische puinzooi in haar kamer opruimt. Hilarisch zijn daarbij ook de in sprookjesstijl voorgelezen droogkomische avonturen van de op regeltjes en regelmaat gestelde Henk ("Er was eens een Henk..."). (Meer recensies vind je op haar eigen site.)

Javier Guzman in Por Dios, waarbij hij op het laatst zijn laptop erbij haalt om te kijken welke grappen hij is vergeten

Zorg dat je erbij komt

Hoewel ik voor zijn vorige drie shows altijd vrij moeiteloos aan uitstekende kaartjes kon komen, kostte het me ditmaal erg veel moeite om kaartjes te scoren voor de nieuwste voorstelling van Najib Amhali. Na het diverse malen te hebben geprobeerd bij de theaters waar ik vaker naartoe ga en ook bij enkele theaters wat verder weg, was ik er eindelijk in geslaagd kaarten te kopen voor zijn voorstelling in Carré, Amsterdam, in september. Toen we echter besloten in september nog twee weken naar Italië te gaan en ik niet wist of ik op tijd terug zou zijn, nam ik een kijkje op Marktplaats om te zien of iemand kaartjes voor een andere voorstelling wilde ruilen. En ja, gelukkig was er een gegadigde die kaartjes voor de voorstelling in Zwolle wilde ruilen. Na wat heen en weer gemail en de hulp van mijn collega en vriend Harris in Apeldoorn had ik eindelijk de felbegeerde kaartjes in huis.

Afgelopen vrijdag was het dan eindelijk zover: op naar Zwolle. Ik had vooraf toevallig een recensie gelezen over de culinaire "groei" van Zwolle en over Librije's Hotel en Librije's Zusje, de "dependance" van het met drie Michelin-sterren bekroonde restaurant De Librije. Het is al een tijdje een droomwens van me om daar eens te eten, hoewel het nog steeds boven m'n budget gaat. Na wat te hebben gegeten, liepen we met een omweggetje terug naar het theater, toen ik plotseling een oud grachtenpand zag aan een rustig pleintje, met rustieke verlichting en op de toegangstrap een jongen en een meisje, strak in het pak. Het kon bijna niet anders: dit was De Librije. Niet alleen het pand, maar ook de menukaart die buiten hing, zag er prachtig uit. (Hoewel mijn budgettaire voorbehoud nog wel werk versterkt, maar ook mijn voornemen om er ooit eens te gaan eten).

Bij theater de Spiegel aangekomt, dat net buiten de grachten ligt, bleek dit naast Librije's Hotel (onbetaalbaar) en Librije's Zusje (binnen budget) te liggen. Affijn, ditmaal kwam ik niet voor culinaire hoogtepunten, maar voor hopelijk een cabaretesk hoogtepunt. De voorstelling begon erg grappig (en herkenbaar) toen Najib vertelde over de keerzijden van de roem. Een Friese fan die met hem op de foto wil, wat echter na diverse pogingen alsmaar niet wil lukken omdat zijn vriend er niet in slaagt de camera van zijn mobiel goed te gebruiken. Daarop volgen zijn ontmoetingen met diverse Amsterdams taxichauffeurs, die verschillend reageren op hun beroemde klant. Hij vertelt ook zeer beeldend over zijn bezoek aan een arme Afrikaanse stam, ook zeer herkenbaar als je niet zo van primitief houdt ;-)

Andere (al dan niet bekende) thema's waren zijn jeugd waarin er nooit geld was, de ervaringen van hemzelf en andere Marokkanen in Nederland, cultuurverschillen, de vrijheid van meningsuiting, een bezoek aan het graf van zijn vader in Marokko, een stukje over collega Roué Verveer en vooral ook zijn eigen begrafenis. (Als hij doodgaat, is hij de eerste Marokkaan waarvan de achternaam voluit op het journaal wordt genoemd ;-) Nieuw was ditmaal dat hij niet zelf als human beatbox optrad, maar een heus drumstel had meegenomen, waarop hij oa. een soort muziekquiz speelde en het publiek om verzoekjes vroeg. Kortom, het was als alijd een zeer onderhoudende voorstelling. Hoewel zijn thematiek niet echt nieuw of verrassend is, is Najib een charmante persoonlijkheid die zich altijd erg op zijn gemak lijkt te voelen, die zeer ontspannen op het toneel staat en hier en daar moeiteloos op de actualiteit of het publiek reageert.

Aangezien we nog een redelijke terugreis voor de boeg hadden (en ik vanaf 14 uur al op pad was), had ik niet zo'n zin meer om te wachten of Najib zich nog in de foyer zou laten zien voor een nieuwe foto voor m'n collectie, maar ik kon het uiteraard niet laten om wat foto's tijdens de voorstelling te maken.

Heideroosjes

De Nederlandse punkband de Heideroosjes in het theater? Zou dat nou leuk zijn? Of toch meer een geval van "schoenmaker blijf bij je leest" volgens mijn vriend Bart? Samen met Wim uit mijn tennisteam (die ook wel van wat steviger muziek houdt) zat ik afgelopen zaterdag vol verwachting in ons plaatselijke Agoratheater. En gelukkig werden we niet teleurgesteld.

Hoewel de combinatie Heideroosjes en theater in eerste instantie niet voor de hand lijkt te liggen, zijn de vier Limburgers erin geslaagd een leuke voorstelling samen te stellen. De theatershow Manie Manie bestaat uit een afwisselende en onderhoudende combinatie van cabareteske stukjes met hier en daar de nodige zelfspot, afwijkende interpretaties van enkele van hun (bekendere) nummers, grappige intermezzo's (zelfs een poppenkasten waarbij twee van de heren letterlijk met de billen bloot gaan), enkele rustiger nummers maar gelukkig ook een paar stevige nummers waarbij ík in elk geval niet stil kon blijven zitten (Lekker belangrijk, Ik wil niks, Damclub Hooligan). Kortom, een zeer geslaagd theaterdebuut.

Na afloop heb ik nog even gesproken met de bassist (waarom hebben punkbassisten hun bas eigenlijk altijd op hun knieën hangen?) die me vertelde dat hij zelf programmeur bij een klein theater is en dat Marco, de zanger, de kleinkunstacademie doet, vandaar dat dit programma niet helemaal uit de lucht kwam vallen. Ik moest enigszins beschaamd toegeven dat ik nog nooit een concert van ze heb gezien, maar ik heb hen beloofd (en me ook écht voorgenomen) om een keer te gaan pogo-en tijdens de komende toernee in het kader van het 20-jarig bestaan. Gelukkig waren de twee ondanks mijn bekentenis toch nog bereid om op de foto te gaan (met dank aan Wim).

Lebbis

Het zal alweer de 4e of 5e keer zijn dat ik Lebbis live zie en opnieuw was het een fantastische voorstelling. Het mag dan officieel een try-out zijn, daar is helemaal niets van te merken. Lebbis brengt de voorstelling in sneltreinvaart, zonder haperingen, relaxed, met volgens mij ook nog af en toe een ongeplande uitwijding. En Willie en ik genoten vanaf de eerste rij in het Koningstheater.

De kapstok van de voorstelling: een engel komt bij God omdat hij een intergalactische engel wil worden. Daarvoor moet hij uiteraard wel examen doen en één onderdeel ervan is de mensen vertellen hoe ze gelukkig worden, in de gedaante van Lebbis. Wat volgt is een reeks verhalen en anekdotes over de moderne mens, die met al zijn spullen en rijkdom toch maar niet gelukkig kan worden. Ter illustratie vertelt hij bijvoorbeeld over zijn bezoek aan het Amazone-gebied waar mensen niets hebben, maar ook niet de kans grijpen om wel meer rijkdom te verzamelen. Dit in tegenstelling tot wij westerlingen, die zo veel luxe keuzes hebben, dat het steeds moeilijker wordt om te kiezen en de uiteindelijke keuze eigenlijk alleen maar kan tegenvallen. En dat we door alle keuzes die we hebben, misschien wel meer dingen hebben (we hebben volgens Lebbis net zoveel ruimte nodig voor al onze dingen als om te leven) maar dat we daar niet gelukkiger van worden.

Hij illustreert dit zelf aan de hand van de aanschaf van nieuwe loopschoenen, maar het deed mij ook erg denken aan de luxe keuze die ik moest maken op onze vakantie in Italië, tussen hotels waarbij het ene nog luxer was dan het andere en het bijna niet kón tegenvallen maar ik toch bang was om het verkeerde hotel te kiezen.

Een ander verhaal ging erover dat hij ernaar streefde geen eten meer weg te gooien, wat leidde tot een hilarisch verhaal over een rookworst over de datum die hij móest opeten en toen maar insmeerde met wasabi en mosterd, maar hij ging op... En en passant trok hij ook nog een parallel met de vrouwenemancipatie en schetste hij een fraai beeld van een hardwerkende vrouw die na een dag op het werk thuis komt bij haar man, die haar opwacht met blije kindjes en een warme appeltaart en zich wanhopig afvraagt waar het verkeerd is gegaan.

Een ander belangrijk punt en volgens mij ook een van de sleutels tot gelukkig worden (en ook een belangrijke tip voor mij omdat ik daar nog wel eens van wil afwijken): je moet aandacht hebben bij wat je op dit moment doet. Laat je niet afleiden door andere zaken. Alleen door je aandacht te houden bij het moment van nu, kun je erg écht van genieten.

Na afloop kwam Lebbis naar de kroeg van het Koningstheater en moest ik natuurlijk vragen of hij met me op de foto wilde. Hij was echt superaardig. Vertelde over hoe hij het meest zenuwachtig en onzeker was over het enige liedje in zijn show, spoorde Willie aan nog wat meer foto's van ons samen te maken en greep uiteindelijk zelf de camera om wat close-ups van hem en mij te maken. Zie hier het zeer grappige resultaat:

Wortels

Het is alweer een tijdje geleden dat ik een theaterfoto heb geplaatst, ook omdat ik dit seizoen wat minder vaak ga (veel reprises van voorstellingen die ik al heb gezien) en omdat ik niet meer zo gegrepen ben door het fotovirus. Maar afgelopen zaterdag ben ik samen met mijn tennisteamgenoot Wim voor het eerst naar een voorstelling van Klaas geweest. Ik heb hem een jaar geleden wel gezien op de Zwarte Kat-dag, maar nog nooit avondvullend.

De titel "Wortels" verwijst naar de rode draad, zijn jeugd onder de rook van Amsterdam bij zijn hippie-ouders. Zo'n alternatieve jeugd als "stadse boer" is blijkbaar geen pretje, hoewel hij er ook melancholisch naar terugverlangt, misschien vandaar zijn ouderwetse trainingspak. 's Ochtends sneden ze het zelfgebakken zuurdesembrood met een zaag (waarbij hij prompt ging staan zagen :D), vakantie ging in een lelijke eend waarbij zijn hoofd uit het dak stak, hij werd al vroeg gepest met zijn naam als een van de laatste Klazen (pindaklaas, Parmezaanse Klaas) en hij vertelt waarom hij blokfluit is gaan spelen. Maar ook het hedendaagse gebrek aan beleefdheid en respect weet hij mooi te verwoorden in een verhaal waarin hij een autodief betreft bij het stelen van een laptop, en prompt de desbetreffende auto onderhanden neemt omdat de eigenaar hem nooit bedankt.

Hij staat bekend om zijn grappige vondsten met geluiden en ook zijn mimische stukjes zijn erg grappig. Hij maakt een heel orkest van achter elkaar opgenomen geluiden van gereedschappen, verbeeldt aandoenlijk zijn problemen bij de elektrische controlepoortjes op Schiphol (waarbij een nagelschaartje een runnig gag wordt) en weet twee schuimrubberen pijpen tot leven te brengen. En dan is er ook nog de zeer aanstekelijk lachende knuffelpop Elmo van Sesamstraat...

DiedErik

Nadat Erik van Muiswinkel een paar weken geleden de Olympische sporters opriep eens wat meer na te denken over de situatie in China en het cabaretduo onlangs aankondigde te gaan stoppen, heb ik vanavond voor het eerst een voorstelling van Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten gezien. Het was een degelijke voorstelling met een goed gevonden uitgangspunt: ze worden uitgenodigd om een voorstelling van een uur over Nederland te geven voor de Nederlandse kolonie in Australië. Dat leidt tot de discussie of ze wel moeten gaan en vervolgens over de onderwerpen waar ze het dan over moeten gaan hebben: waarom emigreren mensen uit Nederland, een telefoongesprek met de geëmigreerde oom Gu(u)s, een leuke persiflage op politici met een zevenstappenplan, Vincent van Gogh de Musical, overlopend in een verhaal over Theo van Gogh, klachten over cabaretiers die zo alomtegenwoordig zijn (hand in eigen boezem?), een imitatie van Toon Hermans en meer persoonlijke verhalen over de baby van Diederik en de 16-jarige zoon van Erik. En gelukkig kwam ook Harry van Raaij stiekem toch ook nog even langs ;-)

En ja hoor, na afloop kon ik Diederik nog net op tijd tegenhouden voordat ie vertrok om samen met de heren op de foto te worden gezet :-)

Oudjaar 3

Gisteren ben ik naar de derde "eerste try-out voor een oudejaarsconference" geweest. Na Jan-Jaap van de Wal en Dolf Jansen was het ditmaal de beurt aan Guido Weijers die dit jaar voor de tweede keer de ouderjaarsconference op SBS gaat doen. Aangezien het zijn allereerste try-out was, had ie een stapel papiertjes bij zich, maar die gebruikte hij eigenlijk alleen als geheugensteuntje en werkte hij zich vrij probleemloos door de voorstelling heen. Deze was een aaneenschakeling van losse grappen over gebeurtenissen en personen uit het afgelopen jaar. De grappen waren afwisselend leuk, hard en soms helaas wat flauw en voorspelbaar. En eerlijk gezegd vond ik sommige persoonsgerichte grappen vrij kwetsend (hoewel ik gelukkig veel tv-programma's waarnaar hij verwees, niet ken, maar dat zal bij het SBS-publiek ontwijfeld wel het geval zijn).  Maar ja, een eerste try-out is ook bedoeld om de leuke grappen eruit te filteren. Achteraf (toen ik hem uiteraard voor mijn fotoverzameling "Muk met..." strikte) zei hij dat Druten daarvoor wel geschikt is omdat men hier blijkbaar wat stugger is en niet kritiekloos om welke grap lacht. En ook dat ie tot vlak voor de voorstelling nog grappen heeft ingelast. Ik vind het wel jammer dat er niet op de een of andere manier een rode draad of thema door zijn programma loopt, hoewel hij toch vrij serieus afsloot, een pluspunt. Ik ben in elk geval benieuwd wat er van deze eerste try-out overblijft op 31 december.

Leo...

Een van de allerleukste bekende mannen vind ik Leo Blokhuis. De meesten zullen hem wel kennen als popkenner in Popquiz à gogo, Top 2000 à gogo en recentelijk de Nacht(en) van de popmuziek, in alle gevallen samen met de ook niet te versmaden Matthijs van Nieuwkerk.

Leo weet alles, maar dan ook alles, over popmuziek, waarbij zijn specialiteit lijkt te bestaan uit het terugtraceren van bekende nummers tot hele oude, onbekende blues-, jazz-, gospel- of klassieke liedjes.

In de voorstelling van gisteravond, Harmonium, ging hij samen met zangeres en vriendin Ricky Koole, begeleid door twee gitaristen, op zoek naar vergeten liedjes die voor het nageslacht bewaard moeten worden. Hierbij werden diverse onbekende pareltjes gezongen door Ricky waarbij Leo de boel aan elkaar praatte met zijn bekende anekdotes en speurtochten naar lang vergeten legenden.

Hoewel de gezongen liedjes niet helemaal mijn smaak waren, heeft Rickey een prachtige stem en waren de verhalen van Leo als altijd zeer onderhoudend. En uiteraard wilde ik hem na afloop nog even spreken en met hem vereeuwigd worden. Ook in levende lijve is hij een zeer onderhoudende en vriendelijke persoon. Bij deze wil ik hem hartelijk danken voor het betoonde geduld tijdens het maken van drie foto's met hem samen, waarvan onderstaande het best gelukt is.

Tao - Da

Vanavond ben ik weer eens naar een optreden van een Japanse taikogroep geweest. Na driemaal Yamato was het ditmaal de (voor mij althans) onbekendere groep Tao. De voorstelling heet Da, the Beat of Life.

De opzet is bij beide groepen eigenlijk steeds hetzelfde, maar verveelt mij nooit: tien drummers, waaronder ook enkele vrouwen, die afwisselend op grotere en kleinere trommels slaan, met altijd ook een of twee hele grote trommels (de odaiko) die bewerkt worden met vuistdikke stokken, waarbij tussendoor zachtere en subtielere fluiten en snaarinstrumenten worden bespeeld. Het geheel is een prachtig ballet van gespierde lichamen, die vaak zeer synchroon met elkaar achter de trommels dansen. Deze groep ging zelfs nog een stapje verder door deels met ontblote bovenlijven te spelen, zodat de zeer gespierde armen en ruggen goed zichtbaar waren. Kortom, een prachtig schouwspel en een lust voor ogen en oren.

Op YouTube vond ik het onderstaande mooie filmpje:

Silvester Alone

Silvester Alone is de titel van de eerste solovoorstelling van Silvester (van Arie & Silvester dus). En vanavond ben ik naar de allereerste try-out geweest. Waarschijnlijk vond Silvester het wel spannend om zonder Arie (en zonder decor) in zijn eentje op het podium te staan, maar daar was niets van te merken. Hij vertelde een goed lopend verhaal (type 'rode draad met uitweidingen'), waarbij hij slechts één keer op zijn spiekbriefje hoefde te kijken.

De rode draad gaat over zijn vader, die bij zijn moeder wegging toen hij nog jong was, waarbij hij zich afvraagt in hoeverre dat van invloed is op de manier waarop hij tegenover relaties en kinderen staat, en of hij niet dezelfde fouten zal maken, of juist het tegenovergestelde zal doen. Daarnaast weidt hij uit over zijn buurman, seks, zijn vriendin, het klimaat en de vele dingen in het leven die hij niet snapt. Hij vraagt zich af waarom hij zich soms voelt alsof hij niet op deze planeet thuishoort, maar ja, hebben we dat gevoel niet allemaal wel eens?

Hoewel de hoofdlijn vrij serieus en zelfs hier en daar ontroerend is (hij vertelde achteraf dat het écht autobiografisch is, hoewel hij het natuurlijk een stuk dramatischer heeft gemaakt), zit de voorstelling uiteraard vol grappen, soms op het randje van grof, maar zelden eroverheen. Kortom, ook in zijn eentje redt Silvester het prima!

Uiteraard heb ik na afloop nog even een praatje met hem gemaakt en heb ik mezelf opnieuw met hem laten vereeuwigen, waarvan hier het bewijs:

Onderbewust

Vanavond (ok, nu ik dit schrijf is het een week later, maar voor het idee ;-) ben ik naar de allereerste try-out van de oudejaarsconference van Jan Jaap van de Wal in het Koningstheater in Den Bosch geweest. Het is natuurlijk wat vroeg voor een oudejaarsconference aangezien het jaar nog lang niet is afgelopen, maar je kunt maar beter goed voorbereid zijn ;-)

De voorstelling begon met de regisseur, die in een half uur wat fragmenten van oudere conferences liet zien, van Wim Kan (het bekende politici-geneuzel), Freek de Jonge en Youp van 't Hek (het befaamde Buckler-fragment) en vervolgens aan het publiek vroeg wat voor soort conference wij vonden dat Jan Jaap moest doen. Daarna stelde hij namens Jan Jaap een aantal vragen over het afgelopen jaar: wat voor soort jaar was het, de hoogte- en dieptepunten en waar moet Jan Jaap het wel en niet over gaan hebben. Uiteraard kwamen er reacties over het klimaat, het slechte weer, Geert Wilders en de islam, maar ook dat het een 'grijs' jaar was.

Na de pauze stak Jan Jaap van wal over zijn klimaatneutrale voorstelling (hij plant een boom voor elke mislukte grap), over Wilders die tegen de tijd dat het 31 december is zichzelf heeft vermoord met een koran in de hand om zo de moslims de schuld te geven en een nogal lang stuk over hoe hij op de middelbare school het in een schoolstrijd moest aanbinden met een andere school in wie het grappigst/meest geval is, maar vlak van tevoren zijn teksten moest veranderen omdat die te visueel waren. Ik vermoed dat dit laatste stuk wel zal wegvallen gezien het gebrek aan relevantie.

Ik ben benieuwd naar het eindresultaat maar vermoed dat er nog wel heel veel zal gaan veranderen.

Aangezien ik ditmaal geen foto's heb gemaakt, hierbij twee foto's van Jan Jaap die ik op de 3e Zwarte Kat-dag heb gemaakt:

Foto-update

Zoals ik al eerder heb gezegd, kom ik er maar niet toe mijn cabaretfoto's van de laatste tijd te bewerken. Gelukkig heeft Erik zich bereid verklaard (nee, ik heb hem niet gechanteerd ;-) om er een aantal voor me te bewerken. Ik zal ze bij de desbetreffende voorstellingen zetten, maar dat ook hier melden voor degenen die niet alles teruglezen ;-)

Allereerst vind je hier de foto van mij samen met Ernst vd Pasch. Dan staan hier drie foto's van Pieter Derks en tot slot staat hier nog een nieuwe foto van Niet Schieten.

Natuurlijke selectie

Gisteravond voor de tweede maal naar de voorstelling Natuurlijke selectie van NUHR. Na de voorleesvoorstelling was het erg leuk om het eindresultaat te zien. En dat viel allesbehalve tegen. Het decor bestond nu uit grote verrijdbare en uitklapbare stellages met stoeltjes die ze voortdurend verplaatsen en die zo de romp van de ark van Noach, een bedrijfskantine, een vergaderzaal en nog veel meer vormde.

De voorstelling was in grote lijnen nog wel zoals ik me herinnerde. Er waren vooral wat flauwe grappen weggelaten (iets met imitaties van andere cabaretiers en een vrij flauw stuk over Barneveld en kippen) zodat het geheel nog sterker was geworden. Het was ook erg leuk om nu te zien hoe ze bepaalde scènes écht speelden in plaats van ze enkel voor te lezen, waarbij Eddy een prachtige vrouw speelde, Viggo inderdaad met de billen bloot ging, Peter een mooi trompetsolo te horen geef en die arme Joep helemaal in elkaar werd geslagen.

Het einde (de zondvloed) was letterlijk overdonderend. Volgend seizoen spelen ze deze voorstelling weer, dus ga kijken als je de kans krijgt.

DGAESSS

Donderdag ben ik voor de vierde keer naar een voorstelling van Arie & Silvester geweest, ditmaal in Tiel. Deze voorstelling heet De Grote Arie En Silvester Spektakel Show ofwel DGAESSS. Mijn verwachtingen waren hooggespannen want ik vind ze altijd erg leuk. Ze begonnen voor het gordijn met de inleiding, ditmaal in zwarte broek met wit colbert in plaats van het gebruikelijke zwarte pak gestoken en al snel werd duidelijk waarom. Ze vertelden dat ze een heel andere voorstelling zouden gaan maken als normaal. Geen platte grappen meer of het publiek afzeiken, maar een echte show met "hoogstaand amusement" danseressen en een showtrap, die dus prompt tevoorschijn kwamen toen de gordijnen omhoog gingen.

De rode lijn van de voorstelling bestond eruit dat A&S moesten bewijzen dat ze hoogstaand amusement brengen en daarvoor punten moesten verdienen door opdrachten uit te voeren. Die opdrachten kregen ze vanaf een scherm opgedragen door een bekende presentator. Ik zal geen namen noemen maar het is NIET Marc Klein Essink en ook niet Frank Kramer, maar een andere bekende krullebol ;-)

De opdrachten bestonden vervolgens uit allerlei soorten grappen en grollen. De bekende visuele grapjes met een tekenfilm op een beeldscherm waren weer erg leuk, vooral die met een biljarttafel, terwijl ook de opdracht waarbij ze meer punten moesten scoren dan iemand uit het publiek erg geslaagd was, mede omdat die persoon erg leuk meedeed (oa met virtueel basketballen en darten). Daarnaast moesten ze moppentappen, waarbij het niveau van de moppen nogal varieerde (en ze aftrek kregen voor moppen over seks, dus dat viel soms niet mee), een interview geven met interessante onthullingen, iets met een goed doel doen (Dolfinarium met Arie als dolfijn) en een autorace houden. En uiteraard was er de interactie met het publiek, hoewel ik de aanhoudende schunnige grappen tegen een meisje op de eerste rij wat minder geslaagd vond (dat hebben de heren wat mij betreft niet nodig).

Op het laatst hielden ze nog een heel betoog waarom ze hoogstaand amusement brengen, waarbij ze hun woorden visueel ondersteunden met elkaar snel opvolgende beelden: wij (foto van hunzelf) hebben diepgang (diepe gang) enz.

Na afloop uiteraard nog even een kort praatje gemaakt en met ze op de foto gezet :-D

Shin-on

Donderdag ben ik voor de derde maal naar een voorstelling van de Japanse Taiko-drumgroep Yamato geweest, hoewel Erik nu voor het eerst eens is meegeweest. Dat moest natuurlijk ook wel nadat we in Japan zijn geweest ;-)

Deze voorstelling heet Shin-on wat hartslag betekent. Opnieuw was het fantastisch. Hoewel het na drie keer eigenlijk meer van hetzelfde is, gaat het nooit vervelen: de indrukwekkende taiko-drums in allerlei soorten en maten, ditmaal sporadisch aangevuld met koto en shamisen, de gespierde, atletische, energieke en vrolijke drummers, de muzikale grapjes en drumwedstrijdjes, het opjutten van het publiek tot ritmisch meeklappen... Hopelijk komen ze over twee jaar weer terug, want dan ga ik zeker opnieuw kijken.

De foto's zijn ditmaal wel een stuk beter omdat we op de 7e rij zaten. Met dank aan de bewerking van Erik.

Lebbis is kwaad

Gisteravond voor de derde keer naar Lebbis. Hoofdthema van de voorstelling is het Kwaad in vele vormen dat in ieder mens schuilt, hoewel de lijn tussen goed en kwaad niet altijd duidelijk is en ieder mens zijn eigen 'hekje' hiervoor heeft, dat echter kan verschuiven.

Hij maakt zich als vanouds kwaad over de onlogica en het onrecht in de wereld, waarbij hij het vaak bij het rechte eind heeft en zijn oplossingen vaak zo simpel lijken: los het drugsprobleem op door drugs legaal te maken, zodat ze goedkoper zijn, waardoor junks minder stelen. Help junks afkicken door hun algehele levensomstandigheden te verbetern, zodat ze geen drugs meer nodig hebben. Laat Hillary Clinton als nieuwe president een einde maken aan de 'war on terror' en het geld besteden aan ziektekostenverzekeringen in de VS en een oplossing voor malaria en lepra in Afrika, zodat de terroristen het wel uit hun hoofd laten om hun pijlen op het Westen te richten.

Hij spuwt en spettert, pruttelt en proest, raast en windt zich op als altijd, over Oprah Winfrey en Dr. Phil, over de Nederlandse vissers die de Noordzee hebben leeggevist en nu de kusten van Afrika leegvissen (de Afrikanen hebben toch zelf geen boten?), over aboriginals, Maxime Verhagen, Moskowicz, moeder Teresa, Jamie Oliver, zelfs mierenonderzoekers moeten het ontgelden.

Voor alle duidelijkheid: ik vond het een erg goede voorstelling. Een echte aanrader!

Achterstallig onderhoud

Ik weet dat ik mijn weblog schandalig heb verwaarloosd de laatste tijd, terwijl ik nog naar diverse cabaretvoorstellingen ben geweest en daar ook foto's heb gemaakt. En ook de foto's van de Zwarte Kat-dag moeten nog steeds worden voltooid en online worden gezet.

Als lekkermakertje en ter herinnering voor mezelf (en tevens aansporing) even een kort overzicht (ook in retrospectief). De volledige besprekingen met foto's volgen asap (beloofd ;-)

- 3 maart: Ernst vd Pasch: Hoewel het een andere voorstelling was dan ik had verwacht, bracht Ernst wel een goed doordacht verhaal met als belangrijkste punt dat hij probeerde het geluksgevoel na een kettingsbotsing vast te houden door een pop van zichzelf te laten maken en daarna door het publiek op te roepen op een bepaalde dag samen ketting te botsen.

- 10 maart: Pieter Derks: Ik had Pieter al een keer in combinatie met Katinka Polderman gezien en had ook bij hem misschien iets te hoge verwachtingen van hem. Desondanks was het een leuke voorstelling met afwisselend liedjes aan de piano, soms ondersteund door saxofoon, en een mooi verhaal over camping "De Wereld" en de omgekeerde ontstaansgeschiedenis van de mens.

- 18 maart: Zwarte Kat-dag: Maar liefst elf afwisselende optredens die echter bijna allemaal even leuk waren. Naar aanleiding hiervan heb ik 's avonds direct drie voorstellingen bijgeboekt, waarover later meer.

- 30 maart: Enge Buren: Helaas viel het optreden van de Enge Buren nogal tegen. De vorige keer was het zo leuk, dat het eigenlijk moeilijk kon worden overtroffen. Ik ben in de pauze weggegaan, ook omdat ik 's avond naar Boys Don't Cry wilde en daar natuurlijk geen minuut van wilde missen ;-)

- 3 april: Frank van Pamelen en Jan J. Pieterse met Ernst vd Pasch: Erg leuke voorstelling van twee grappige plezierdichters, aangevuld met 'Ernst'iger liedjes. In eerste instantie vond ik het wat jammer dat Ernst veel uit zijn laatste show speelde, omdat ik die net had gezien, maar bij nader inzien was het toch leuk om het nog eens te horen. Beide dichters waren grappig als altijd, hoewel Frank me misschien nog iets te vers in het geheugen lag van de Zwarte Kat-dag. Het publiek werd in de pauze zelf aan het dichten gezet.

Open dichtshow

De plezierdichters Frank van Pamelen en Jan J. Pieterse werden bij dit optreden vergezeld door gastmuzikant Ernst vd Pasch. Dit leverde een erg leuke voorstelling op met de grappige gedichten van Frank en de droge, maar vaak zeer goed gevonden one- en twoliners van Jan J, aangevuld met de wat serieuzere liedjes van Ernst, hoewel diens lied voor zijn vader lekker hard en grappig blijft.

In eerste instantie vond ik het wat jammer dat Ernst veel uit zijn laatste show speelde, omdat ik die net had gezien, maar bij nader inzien was het toch leuk om het nog eens te horen. Beide dichters waren grappig als altijd, hoewel Frank me misschien nog iets te vers in het geheugen lag van de Zwarte Kat-dag. Dit leverde me wel opnieuw een boekje op met 'koolzaadoliedomstadsbusreisleidstersopleidingsinstituut' :-D

Het publiek werd in hoge mate bij de voorstelling betrokken en in de pauze zelf aan het dichten gezet. En er bleken heel wat verdienstelijke amateur-dichters in de zaal te zitten.

Eén puntdicht van Frank:

Welnee, het is niet dom, ma
Zoals jij spellen kunt
Je miste wel een komma
Maar dat is toch geen punt

Van Jan J.:

Grote criminaliteit:
Ach, al die ophef over de georganiseerde misdaad
De ongeorganiseerde misdaad, dat is pas een bende

Kleine criminaliteit:
Ach mevrouw je wordt heden ten dage
voor een tientje in elkaar geslagen.
Ja het is een schande meneer
Dat zijn toch geen prijzen meer

Jan-Jaap

Ik kan het me bijna niet voorstellen maar blijkbaar is het al anderhalve maand geleden dat ik voor het laatst een foto met berichtje heb gepost, terwijl ik ondertussen toch in elk geval naar twee cabaretvoorstellingen ben geweest (Ernst vd Pasch en Pieter Derks). Affijn, ik zal de foto's daarvan binnenkort online zetten.

Gisteren heb ik bovendien weer een groot aantal nieuwe cabaretiers ontdekt om aan mijn verlang- en favorietenlijstje toe te voegen: het was namelijk de derde Zwarte Kat-dag en ik was opnieuw gevraagd om foto's te maken. Dus heb ik 11 optredende cabaretiers/groepen vanaf de eerste rij voorbij zien komen, aangevuld met de erg leuke (taal)grappige intermezzo's van Frank van Pamelen.

De komende dagen zal ik dus regelmatig foto's van deze dag plaatsen. Maar ik begin met deze (vind ik zelf) erg leuke foto van mij met Jan-Jaap van der Wal, die de dag heeft geopend.

Pieter Derks

Ik had Pieter Derks al een keer in combinatie met Katinka Polderman gezien en had misschien iets te hoge verwachtingen van hem. Desondanks was het een leuke voorstelling met afwisselend liedjes aan de piano, soms ondersteund door saxofoon, en een mooi verhaal over onder andere camping "De Wereld" (waarin hij de wereld vergelijkt met een camping, met bv. Afrika als een trekkersveldje zonder wc's en de campers staan in Amerika) en de omgekeerde ontstaansgeschiedenis van de mens, die uiteindelijk terugkeert naar de zee.

Rode draad is misschien wel het feit dat hij zichzelf ouder vindt dan hij met zijn 22 jaar is, een ware oudere jongere, dat hij echter met zijn retrostijl weer hip is en een ouderwetse romanticus is. Daarnaast loopt er een andere mooie draad door het verhaal over zijn vader die zijn moeder niet ten huwelijk durfde te vragen.

Ernst gets a life

Mijn eerste optreden van Ernst van der Pasch.

Hoewel het een andere voorstelling was dan ik had verwacht, bracht Ernst wel een goed doordacht verhaal met als belangrijkste punt dat hij probeerde het geluksgevoel na een kettingsbotsing vast te houden door een pop van zichzelf te laten maken en daarna door het publiek op te roepen op een bepaalde dag samen ketting te botsen.

Achteraf nog een leuk praatje met hem gemaakt en op de foto gezet. Andere foto's volgen nog...

Loverboys

Alweer anderhalve week geleden ben ik voor de tweede keer naar een voorstelling van Niet Schieten geweest, Loverboys genaamd. Door de titel en het decor wordt het publiek aanvankelijk op het verkeerde been gezet: het verhaal lijkt zich af te spelen in een louche nachtclub waar drie in pak gestoken mannen wachten tot de "meisjes" komen. Dan besluiten ze echter dat het publiek in de zaal (dat in Druten immers zo speciaal is) beter verdient, waarna ze het publiek op allerlei manieren vleien en zelfs de liefde verklaren. Tussendoor wordt vooral verhaald over hun relaties: de scheiding van Erik, het seksloze huwelijk van Maarten en de vele vriendinnen van Arend.

Vlak voor de pauze wordt iemand uit het publiek gevraagd drie leuke vrouwen te vragen om op de bank op het podium te gaan zitten. Na de pauze verandert de stemming volledig, en worden eerst de drie vrouwen tot paaldansen verleid, waarna de zaal bijna wordt gechanteerd om hetzelfde te doen. Kortom, de drie zijn volleerde loverboys met de zaal als willoos slachtoffer. Een mooi gevonden metafoor.

Vlnr. Arend, Maarten en Erik

Muk uit het raam

Gisteravond heb ik een (voor mij althans) zeer speciale voorstelling meegemaakt. Het betrof de allereerste voorleesvoorstelling/try-out van de nieuwe show van NUHR, Natuurlijke selectie genaamd. Ik zag op het kaartje al dat we op rij 0 in het knusse Koningstheater in Den Bosch zaten, dus ik vroeg me af of dat de eerste rij zou zijn. En ja hoor, dat bleek inderdaad het geval. Ik zat dus de hele avond recht tegen Viggo aan te kijken (geen straf, in tegendeel ;-), met daarnaast Peter en Joep en Eddy aan een lange tafel, met een dikke stapel papier en wat attributen erbij. Regisseur Han Römer leidde de voorstelling in en gaf tussendoor af en toe commentaar en decoraanwijzingen.

De grote lijn van de voorstelling is, zoals de titel al aangeeft, 'Survival of the Fittest'. Het begint met de ark van Noach, waar de dieren elkaar wegstemmen terwijl Noach even weg is. Vervolgens lopen er diverse verschillende verhalen door elkaar, zoals een aantal personen in een grenshospitium waar het regent en het water steeds hoger komt te staan, en de oprichters van de Partij van het Nut, die nuttelozen willen uitzetten. Tussendoor wat persoonlijker kibbelarijten en grapjes.... waarbij ze er zelf ook duidelijk zeer veel lol in hadden. Ik ben nu wel erg benieuwd naar het eindresultaat met volledig decor dat ik in mei ga bekijken.

Wat bijna nog leuker was, was dat de mannen na afloop naar de theaterbar kwamen om een praatje te maken, zodat ik eindelijk met ze kon praten en met ze op de foto kon. Zie hier het resultaat, met dank opnieuw aan Willie voor de leuke foto's :-) Zoals altijd, klik op een foto voor een grotere versie.

Delirium

Na Bot en Ton Zuur is Delirium de derde theatervoorstelling van Javier Guzman die ik donderdag heb gezien. Op zich is zijn thematiek in grote lijnen hetzelfde: zijn onbegrip voor de wereld om hem heen en zijn onvermogen zich aan het 'normale' leven aan te passen. Ditmaal is dit thema echter opgehangen aan het zeer persoonlijke relaas over zijn alcoholverslaving, gevolgd door het afkicken bij de anonieme alcoholisten, waardoor hij nu alles om zich heen als het ware met tl-licht ziet. Hij vergelijkt dit treffend met het effect van de lichten die bij sluitingstijd in de kroeg aangaan: alles ziet er opeens zo lelijk uit.

Zijn onbegrip uit zich bv. in een zeer grappig verhaal over wat er zoal allemaal in de supermarkt te koop is: shampoo voor futloos haar ("Vandaag heb ik geen zin hoor", zegt het haar), tientallen verschillende soorten tandpasta (waarom niet gewoon alle soorten samenvoegen in één tube?), maar ook in de ongelijke verdeling van rijkdom en voedsel, en de vraag hoe hij gelukkig kan worden en wat geluk eigenlijk is.

Hij vertelt echter ook openhartig (maar natuurlijk met veel rake en harde grappen) over zijn verslaving en afkicken, zijn vechtpartijen en dronkenschap die breed in de pers werden uitgemeten, en over de zelfmoord van zijn vader. Kortom, een aanrader! En misschien ga ik zelf nog wel een keer kijken als de kans zich voordoet.

Nuevo ballet

Het is alweer twee weken geleden dat ik een foto heb gepost, maar ik maak dan ook erg weinig foto's de laatste tijd, eigenlijk alleen nog van concerten en theater/cabaret. Gisteravond was ik echter weer eens naar een zeer fotogenieke voorstelling: Tierra van de Spaanse dansgroep Nuevo Ballet Español.

De naam doet anders vermoeden dan de werkelijkheid: ze dansen een moderne versie van de flamenco, met soms wat Oosterse invloeden (de Moren in Andalusië doen zich nog steeds gelden). De kleding neigt soms ietwat naar het traditionele (strokenjurken en castagnetten zoals op de foto's) maar vooral na de pauze hadden ze heel andere kleding aan: aanvankelijk zag het eruit als een soort pak van een parachutespringer, grijs met allerlei banden om de benen en het lichaam, waarbij ze eruit zagen als een groep gestrande parachutisten. De 'act' oogde ook zo: ze dansten alsof ze op een onbewoond eiland zaten en wanhopig wachtten op redding. Vervolgens werden de banden en het bovenstuk verwijderd, waarna lange rokken te voorschijn kwamen (ook bij de mannen). Helaas heb ik daar geen foto's van omdat het nogal donker was. De solodans in dit gedeelte was van Angel Rojas, één van de twee oprichters en choreografen.

Het eerste deel zat ook vol symboliek: het begon ermee dat een stuk papier boven een schaal werd verbrand waarna de as werd opgevangen. Daarna werd de as nog enkele malen gebruikt, ik vermoed als symbool van de aarde (Tierra). In de solodans van Carlos Rodriguez, , ging hij op zoek naar liefde (denk ik ;-), waarbij uiteindelijk een vrouwelijke danser hem 'redde' waarbij de as overging tussen hun handen. Uiteindelijk werden alle schotels met as in het midden van het podium geleegd.

Zoals je trouwens op de eerste foto kunt zien, zat het orkest, met twee zangeressen, achter een halfdoorzichtig doek, waardoor ze wel zichtbaar zijn, maar de dansers niet overheersen. Als het licht op het podium werd gedempt of alleen uit spots bestond, zag je het orkest helemaal niet.

Ernesto & Marcellino

Donderdag heb ik voor de vierde keer een voorstelling van Ernesto & Marcellino gezien. Hoewel de opzet van hun voorstellingen in grote lijnen altijd hetzelfde is en de humor niet al te diepgravend is, zijn ze altijd erg vermakelijk: Marcellino speelt de sullige loser die het soms erg hard te verduren heeft (zoals wanneer hij wijn drinkt waarin Ernesto net heeft gespuugd), terwijl Ernesto de ietwat hautaine en arrogante 'upperdog' is, die daarnaast uitblinkt in imitaties, ditmaal van diverse cabaretiers (Wim Sonneveld, Toon Hermans, Paul van Vliet, Youp van 't Hek en een zeer hilarische Jules Deelder en Bart Chabot) met hun interpretatie van het 'paard op de gang'. Daarnaast zingt hij altijd een of twee gevoelige liedjes, waarbij de ernst echter teniet wordt gedaan doordat Marcellino steevast (al dan niet samen met tweede sidekick Wilfried Finkers) grollen zit uit te halen op de achtergrond. Hun voorstellingen zitten altijd vol grappige taalvondsten met de vaste erotische gedichten, fysieke grapjes, uitgebreide decors (ditmaal een enorm uitklapboek met allerlei folterpraktijken, goed voor diverse visuele grappen) en andere accessoires, die soms maar voor een kort grapje worden gebruikt. Er is ook altijd veel interactie met het publiek, zodat de eerste rij het vaak zwaar te verduren krijgt, hoewel ze nooit gemeen zijn. Ook een vast onderdeel is het afsluitende crowdsurfen waarbij beide heren zich op hun rug door het publiek omhoog laten dragen.

En na zoveel voorstellingen werd het tijd om eindelijk eens met ze op de foto te gaan en een babbeltje met Ernesto te maken, die trouwens in Exel woont, op een steenworp van Lochem (mijn geboorteplaats), wat toch een bepaalde band schept ;-)

Sven Ratzke

Deze foto van Sven Ratzke (zie 10 december) was ik nog vergeten te posten ;-)

German gigolo

Gisteren heb ik voor de verandering eens een heel ander soort optreden gezien in Agora: de voorstelling 'Gigolos & Germans' van de Duitse 'homme fatale' Sven Ratzke. Als een ware mannelijke diva zingt hij nachtclub-achtige chasons in het Duits, Engels en Nederlands die hij met grappige verhalen aan elkaar praat, onder begeleiding van een pianist. Naast nummers over gigolo's, strippers en andere nachtlopers zong hij ook een paar zeer originele interpretaties/vertalingen van bekende nummers als Billie Jean van Michael Jackson, Kiss van Prince ('Du brauchst nicht hübsch zu sein...), Jeanny van Falco en Minnie the Moocher. Aangezien hij een Nederlandse moeder heeft (als ik het goed heb begrepen, hij heeft in elk geval een deel van zijn leven in Nederland gewoond), spreekt hij vrijwel accentloos Nederlands, hoewel hij in zijn show grotendeels in het Duits praat.

Nathalie

Zo'n anderhalf jaar geleden werd ik door Zwarte Kat gevraagd of ik foto's wilde maken op hun cabaretdag. Een van de leukste optredens was dat van Nathalie Baartman. Toen ik onlangs zag dat ze een voorstelling gaf in het nieuwe Lindenberg-theater in Nijmegen (voorheen het Steigertheater), heb ik dan ook meteen kaartjes gekocht.

Met haar programma Stam werd ze in 2004 derde op het Camaretten-cabaretfestival en won ze de  Persoonlijkheidsprijs en terecht. Haar act is zeer origineel. Ze speelt een dorpsmeisje met authentiek Twents accent dat eigenlijk bij haar geboorte al oud is en in haar eigen woorden "een hoog folkloristisch gehalte heeft". Ze houdt van borduren, ministeck, spinnewielen, ganzeborden en bejaarden :-) en zit het liefst bij de potkachel. Ze heeft een ouderwetse lange blauw-witte jurk aan, die in de loop van de voorstelling diverse malen van gedaante verwisselt (en waar ze zonder blikken of blozen een half keukeninterieur uithaalt). Ze is echter vooral op zoek naar liefde en warmte in een moderne wereld. Ze zing hierover een aandoenlijk lied waarbij ze lid wil zijn van een stam (vandaag ook de titel). Ze vindt gelukkig wat liefde door een aantal bezoekers op het podium te halen en een volksdansje te laten uitvoeren en uiteindelijk door een mannelijke bezoeker als een bronstig edelhert tegen haar te laten burlen.

Ditmaal heb ik geen foto's gemaakt, maar hier vind je album van de Zwarte Kat-dag, waaruit ook de onderstaande foto afkomstig is.

Zout schudden

Vrijdag ben ik voor de tweede keer naar een voorstelling van het cabaretduo Schudden. Na 'Klam' heet de voorstelling ditmaal 'Zout' (hoewel er verrassend weinig zout in voorkomt).
Opnieuw de beproefde, maar oh zo onderhoudende en inventieve formule van een uitgebreid decor (ditmaal in de vorm van een huisje) dat voor vele doeleinden gebruikt kan worden (trein, strandcabine, openbaar toilet, aquarium, weerhuisje, zelfs een vliegtuig), met requisieten en accessoires waarvoor hetzelfde geldt, met ditmaal een prominente rol voor twee gootsteenontstoppers.

De voorstelling bestaat uit losse sketches, die stuk voor stuk erg goed worden gespeeld. De mimiek van beide jongens is subliem: ze wiebelen samen levensecht in een trein, zijn een weermannetje en weervrouwtje die alle moeite doen om bij elkaar te komen, zwemmen rond als vissen, sluipen als commondo's rond hun bunker, lachen en huilen bij een boek dat ze lezen en spelen overtuigend vader en zoon, toiletjuffrouw met bezoekende vrachtwagenchauffeurs, berentemmer met beer.

Hoewel de voorstelling nog steeds als try-out wordt aangekondigd, zijn ze na zo'n 15 voorstellingen uitstekend ingespeeld. In mei 2007 heb ik weer kaartjes voor ze in het Koningstheater in Den Bosch en ik ben erg benieuwd of er tegen die tijd nog veel veranderd zal zijn.

ps. De foto's van de vorige voorstelling staan hier en hier.

Meer Léon

Hoewel er druk aan onze netwerkserver wordt gewerkt (hij staat weer in de kast met twee RAID-schijven en de configuratie is bijna voltooid), kan ik er momenteel nog geen gebruik van maken voor foto-albums. Daarom hier nog drie foto's van Léon. Klik erop voor een grotere versie.

ps. Ik heb de drie grote foto's vooralsnog samengevoegd in één grote foto. Later zal ik dat misschien nog wel veranderen.

Léon van der Zanden

Hoewel ik Léon vd Zanden van naam kende, had ik nog nooit een voorstelling van hem gezien, dus ging ik gisteravond (met Jeanine) maar eens een kijkje nemen naar zijn programma met de toepasselijke titel "Léon" in Agora. En gelukkig maar, want het was erg leuk. Zijn show gaat in feite over zijn zoektocht naar vrouwen ("de" vrouw?) waarbij hij afwisselend de rol speelt van zelfbewuste, enigszins arrogante vrouwenversierder (die alle vrouwen kan krijgen, nou ja, geen enkele vrouw heeft ooit nee gezegd, maar als je letterlijk op Barbies valt, is dat niet zo raar) en onzeker, timide muurbloempje, die wel zijn medespelers mag kiezen bij het voetballen, maar uiteindelijk moet keepen en door een vriendje wordt verraden.

Hoewel sommigen zijn humor soms misschien wat te grof vinden, vond ik het wel meevallen. Zijn taalkundige relaas over 'lul' en 'kut' was bijvoorbeeld erg vermakelijk. Sommige stukken leken een beetje vrouwonvriendelijk, maar bij een cabaretier is dat eigenlijk altijd tegengesteld bedoeld. Hoewel dit een try-out was, was daar niets van te merken aangezien hij al zeer goed ingespeeld was.

Ditmaal waren de foto's erg goed gelukt, waarvan hier alvast één voorbeeld.

Zoals beloofd...

Hierbij een foto van Katinka Polderman.
Ik had NEF-foto's gemaakt en kan die nog niet zo goed zelf bewerken. Aangezien Erik erg druk is met mijn nieuwe project (waarover later meer) heb ik één foto zo goed en zo kwaad als het gaat zelf bewerkt.
Alle kritiek is welkom.

ps. Ik zie dat de kleuren niet zo fijn zijn... In PS zagen ze er beter uit. Ik zal binnenkort een nieuwe poging wagen.

Katinka Polderman

Gisteravond heb ik voor de derde maal een voorstelling van Katinka Polderman gezien. De eerste keer op de Zwarte Kat-dag maakte ze al indruk met haar droogkomische liedjes en ook de tweede keer in het Koningstheater had ik genoten. Beide keren bracht ze echter geen avondvullend programma, dus ik was benieuwd hoe ze dat ervanaf zou brengen.

Katinka zingt zeer komische liedjes onder begeleiding van een akoestische gitaar, die ze aan elkaar praat met droge, op lijzige toon uitgesproken teksten. In één van die tussenstukjes legt ze haarfijn uit dat ze het podium wel wat meer wilde gebruiken (en vervolgens de drie plekken aanwijst waar ze heeft gestaan), dat ze wat meer decor wilde (dat nu voornamelijk uit lege bierkratten bestaat, omdat poefjes een stuk duurder waren en dat bier ten minste ook nog functionele rol heeft) zoals een vleugel, maar dat die wel functioneel moet zijn (waarna ze haar bierflesje eropzet) en dat ze geen fysiek cabaret wil maken omdat het publiek anders in verwarring raakt (er zijn al genoeg fysieke cabaretiers, daarom wil ze het heen en weer lopen op het podium ook beperken).

Hoewel ik de helft van de show al kende, blijven haar liedjes prachtig in al hun droge humor: het loflied op Christina Aguilera die decennia aan vrouwenemancipatie teniet heeft gedaan door de vrouwen weer in de rol te dringen waarin ze thuishoren: die van sexy wezen zonder hersenen; het nummer over onverwacht bezoek op de vrije zaterdag dat maar niet weg wil gaan en ze dan maar verteld dat ze kanker  heeft, waarna het geratel van het bezoek vrolijk doorgaat; het anti-stille-tocht-lied "Ik hoop dat ik nooit doodgeschoten word",  een hilarisch lied over pijpen en het sperma van haar vriend (dat smaakt naar amandelen en perziken, dat ze wil invriezen als het te veel is en vervolgens als ijsklontjes wil gebruiken of door de yoghurt wil roeren).

[Foto volgt nog]

Wouter Deprez

Gisteravond ben ik, vóór mijn maandelijkse new-wave avond, naar mijn eerste cabaretvoorstelling van dit seizoen geweest: War van de Belgische cabaretier Wouter Deprez geweest. Na Wim Helsen, Gino Sancti, Kommil Foo (waarvan ik later dit seizoen eindelijk voor het eerst een voorstelling ga bekijken) en de halve Belg Nigel Williams alsweer een komisch Vlaams talent dat in 2004 de juryprijs heeft gewonnen van het Amsterdams Kleinkunst Festival. Aangezien ik samen met Linda op de eerste rij zat en Wouter zijn publiek in hoge mate bij het programma betrok (en ook regelmatig van het podium afstapte) durfde ik niet zo goed foto's te maken.

Rode draad in zijn programma is het verhaal hoe hij vroeger altijd het slimste jongetje van de klas (en de slimste van zijn broers was) en dat nog steeds wil zijn. Daarnaast is er een verhaal over een naamloos meisje op de pechstrook (dat van het publiek de naam Rozemarijn krijgt) en een konijn op het dashboard. Het publiek moet door zijn inbreng punten verdienen (door raadsels op te lossen en vragen te beantwoorden), maar uiteraard overtreft slimme Wouter moeiteloos de intelligentie van het publiek ;-)

ps. Een persoonlijk voorbeeld van de manier waarop hij het publiek bij de show betrekt: Toen ik op zijn vraag "Wat is warm en zacht en lekker om mee te vrijen?" enthousiast "Een vrouw" riep, riposteerde hij olijk dat hij het moedig vond dat ik publiekelijk uit de kast durfde te komen.... Toen hij later een naam zocht voor het pechstrookmeisje, riep ik Angelina (eerder had hij laten weten dat hij het daar wel eens mee wilde doen), waarna hij zei "Ik zie dat we dezelfde smaak hebben" ;-) Tja dat krijg je ervan als je enthousiast probeer mee te doen :-)